.
Ik ben perplex. Hoe kun je nou een capuchon uit een tas, die in mijn fietstas zit, verliezen. Dat slaat echt nergens op.
Achter de vrouw staat een jongeman, die mij een beetje geniepig aankijkt.
Tenminste, dat denk ik.
Ik wéét, dat ze de capuchon er afgeritst heeft. Ik zíe het haar nog doen en daar staat ze en ontkent het met een scheef glimlachje.
Wat kan ik doen? Achter de toonbank springen om te kijken of de capuchon er nog ligt?
Die hebben ze allang opgeborgen. En waarom heeft ze het gedaan???
Ik loop kwaad en teleurgesteld de winkel uit.
En ik ben nog steeds kwaad en teleurgesteld: 25 jaar later ben ik nog steeds kwaad en teleurgesteld en elke keer als ik langs die winkel loop, dan denk ik aan die rotstreek die ze me geleverd hebben.
Spinnijdig, dat wel, maar een steen door de ruit gooien? Nee, dat doe ik niet. Natuurlijk niet.
Alleen: mij zien ze er nooit meer terug, ook niet in de andere vestigingen van Cool Cat.
Never ever...
.
.
