Morgen ben ik jarig!

Morgen, 12 mei word ik 76 jaar! Potverdikkeme wat klinkt dat oud. 

Ben ik nu hoogbejaard?

Daar kan ik me niks bij voorstellen. Ik voel me nog steeds 33...

Kijk... hier lig ik in het huisje-op-de-berg op de grond in de keuken mijn yoga-oefening te doen. Dat doet een hoogbejaarde toch niet? 

Ik ga mijn verjaardag niet echt vieren, maar ik zou het wel leuk vinden als je even langs komt, zo rond een uur of 10:30 voor een bakkie koffie en een stuk taart. Lijkt me reuze gezellig.

's Middags ga ik per trein naar Mokum om de volgende dag, vrijdag, met de trein naar Berlein te gaan. Of is het met de trijn naar Berlijn? Nou ja... gewoon met de trein naar Berlijn dus.

Daar ga ik mijn verjaardag uitgebreid met mijn verloofde vieren.

Laat je even weten of je morgen, 12 mei, op de koffie komt?

Dan haal ik wat lekkers in huis... en wie weet kunnen we lekker in de tuin zitten. 

12 mei 1946

Gisteren verzuchtte ik nog: "Was ik maar 50 jaar jonger..."

En tararaaaa vandaag bén ik het! Ik ben vannacht precies om 0:00 uur 25 jaar geworden. 

Jaha... ik zie aan je dat je me niet gelooft. Maar, geloof me nou maar... vannacht ben ik echt en heus waarachtig waar 25 jaar geworden...

Ik word wakker en ik voel me gezond en energiek. 

Mijn rug is gezond, mijn tanden mooi wit en ik ben niet grijs en mijn haar is lekker vol.

Ik spring mijn bed uit en maak meteen tien hele diepe kniebuigingen zonder duizelig te worden.

En... geloof het of niet... IK MAAK EEN RADSLAG!

Ineens haal ik hele hoge noten...

Alles, ja alles uit het "Ruhet Wohl" van Bach zing ik uit m'n hoofd mee.

Echt wel...

En ik ben... FOREVER YOUNG... En ik vier mijn 75ste verjaardag vandaag!

12 mei 1946...

.

Het is 12 mei 1946... 

De zon schijnt, want het is Moederdag en dan moet de zon schijnen. 

Dat is een afspraak van de natuur: op Moederdag schijnt altijd de zon!

Die middag om 4 uur word ik geboren. Ik weet er natuurlijk niks van.

Het gebeurt gewoon en ik adem en daarna schreeuw ik het waarschijnlijk uit, ook dat moet, anders is er iets niet goed.

Het is 12 mei 1946...

De zon schijnt en de kikkertjes in de Waver zijn volop aan het kwaken.

De weilanden zijn vol met pinksterbloemen.

En aan de oevers van het watertje groeien gele dotters.

En dat allemaal op die ene dag in mei.

Een zondagskind! Toen al...

zondag 12 mei 1946

.

Het is zondag 12 mei 1946.

De zon schijnt en het is moederdag.

Een hoogzwangere vrouw ligt met barensweeën op de eerste verdieping van een piepklein huisje aan de Waver, een klein zijriviertje van de Amstel.

Ouderkerk aan de Amstel heet het daar.

Op zondag 12 mei 1946 zie ik het eerste levenslicht en adem ik mijn eerste adem.

De moeder heet Paula en ze houdt mij vast.

70 jaar geleden dus...

Godskanonne... ben ik écht 70... ?

Help!!

Ik ben oud en bejaard... Help!  

Help??

Welnee!

Gewoon doorgaan met ademhalen! 

Dat zei diezelfde moeder, die 70 jaar geleden lag te puffen ook!

Al eerder schreef ik iets over een fietstocht naar mijn geboortehuis. Hier kun je dat lezen: Waver 11

En dit... is zomaar een mooi liedje voor mijn moeder:

Jarig op de berg

.

Ik word jarig wakker. Alweer een jaartje ouder.
Ik hoor Henry zachtjes het Beatle-liedje zingen: "When I’m 64..."

64! Sixty-Four!!! Halleluja, zo oud al weer. Hellep, kan ik nog terug??!
Ik voel me helemaal niet 64, ik ben namelijk nog steeds 33.
Van Roosje is er een fijn pakje met allerlei moois er in. Ik ben helemaal ontroerd als ik de kadootjes en de tekeningen van de kleinkindjes zie…

 

 

Na het ontbijt wordt ik naar het dorp beneden “ontvoerd”.
Onze buurvrouw Sarah heeft daar een klein sieradenwinkeltje en als we voor haar deur stoppen zegt Henry: “Hier mag je wat uitzoeken, het maakt niet uit wat het kost…”
Het wordt een hele mooie ketting met turkoosjes. Ik houd ‘m meteen om.

Dan gaan we naar Frauental, waar we bij de Konditorei van Leitner op de koffie gaan met… overheerlijke tamme kastanjetaart. 

De Konditorei is de beroemdste uit de omgeving. En de taart is zo ontzettend lekker, dat je je vingers er bij opeet…

Maar niet voor lang, want we hebben nog een verrassing in petto: 

we rijden via smalle bosweggetjes naar Toni’s Fischerhütte, een houten restaurant, dat boven op de Lassnitz is gebouwd en waar je de lekkerste forelletjes van de wereld kunt eten.
Het is er lekker warm. De houtkachel brandt en voor een doordeweekse dag is het er gezellig druk. 

 

We proosten op onze gezondheid en nemen een overheerlijk forelletje, dat in knoflook gezwommen heeft. Dit is zo ontzettend lekker, dat proef je nergens zo verrukkelijk!De hele dag door krijg ik lieve sms-jes...Ik voel me nu wel heel erg jarig. Ach wat… 64! Schitterende leeftijd, toch?!

Lieve Henry, dank je wel voor deze heerlijke, bijzondere dag. 

.