Het Weinachtsoratorium van Bach

Na de fijne feestdagen rondom onze 29-jarige verloving ben ik begonnen met het instuderen van de koralen van het Weihnachts-Oratorium van Johann Sebastian Bach. Het is een muziekstuk, dat elk jaar door heel veel koren wordt uitgevoerd, of liever gezegd: zou worden uitgevoerd.

Misschien denk je, dat dat instuderen zo gepiept is, maar niets is minder waar: het is een bere-klus en ik ben er uren zoet mee.

De bedoeling is om elke week twee koralen in te studeren, er een filmpje van te maken en dat op te sturen. Vooral het instuderen geeft me heel veel voldoening. Soms denk ik wel eens, dat ik veel te laat ben begonnen met serieus muziek studeren. Was ik maar eerder begonnen en had ik maar...

De filmpjes opnemen is ook een heel gedoe. Ik heb hier geen camerapersoon, die mij professioneel filmt. Ik moet het allemaal zelf doen en dat kost tijd. Veel tijd... ik ben namelijk niet gauw tevreden, dus het moet vaak overnieuw. 

Omdat ik het fijn vind om te doen, maakt mij het steeds weer overdoen totaal niet uit. 

Een Oratorium is een muziekstuk met een verteller en daarnaast een aantal solisten en een flink aantal zangers, waarvan ik er een ben, samen met nog, schrik niet: meer dan 1000 zangers!

Het gaat per computer in zoom-sessies en online-lessen, masterclasses en workshops. Dat is voor mij allemaal hard werken en heel erg genieten.

En daarom dus houd ik blog-pauze... 

Tot in het nieuwe jaar: begin januari 2022 ben ik er weer. 

Met de groeten van de grote Johann Sebastian Bach!

De Johannes Passion

 Misschien weet je nog, dat ik een enorme fan ben van de Mattheus Passion van Bach? Ik ben bijna 30 keer naar een uitvoering geweest en heb het ook bijna even zovele keren meegezongen. 

Die knappe Bach had het stuk geschreven voor twee koren en twee orkesten. Loeiknap. Ik zing (of zong) altijd mee bij de Alten van Koor 1. 

Maar nu heb ik een andere Passion van Bach ontdekt: de Johannes Passion. Natuurlijk had ik er wél van gehoord, maar ik had me er nooit in verdiept. Tot ik dit jaar zomaar eens meedeed met een soort van masterclass over de Johannes Passion, gewoon thuis achter mijn pc.

Ik zat mooi op tijd klaar voor dit bijzondere gebeuren en ik werd niet teleurgesteld: het waren vier fantastische masterclass-avonden met dirigent Krijn Koetsveld en, wat denk je... ik werd meteen gegrepen! Kannonne... wat prachtig! Het is ook zo mooi, als je uitleg krijgt, want dan gaat het nóg meer leven...

Krijn Koetsveld heeft het stuk al meer dan 40 keer gedirigeerd en reken maar dat het in al zijn poriën zit! Hij kent elke noot en elk woord. Hij weet precies wat Bach bedoelde en kan er heel geestdriftig over vertellen. Ja, logisch... toch?

Kijk... zo zat ik erbij met mijn nieuwe koptelefoon op. Alsof ik in een concertzaal zat:

Natuurlijk ben ik een paar weken daarna naar de uitvoering van de Johannes in Kampen gaan kijken en luisteren. Jaha... op de PC. Maar beter iets dan niets. Ik vond het prachtig! Mijn zangleraar Bert zong er in mee. Wat een mooie zware bas heeft hij toch. Daar kun je bijna geen genoeg van krijgen...

Ook hier zongen giga veel mensen mee, wel 2500 zangers, ook allemaal met zelf ingestudeerde en opgezonden filmpjes. Ik deed niet mee, maar misschien volgend jaar??

Wat ik heel grappig vond: Sytze Buwalda heeft z'n haar eraf! Jawel. Ook de gewone dingen gaan gewoon door. Hier vóór het knippen, zoals ik 'm ken uit o.a. de Mattheüs Passion:

En nu... gelukkig naar de kapper geweest. Lokken eraf. Houwen zo Sytze. Staat je goed! En je zong weer de engelen uit de hemel...

Maar goed... het gaat niet om lang of kort haar. Het gaat om de Johannes Passion van Bach. 

En weet je wat: volgend jaar ga ik 'm in het echie zien. Heus waar... Hand op m'n hart. Met Krijn Koetsveld als dirigent. 

Ik kijk er nu al naar uit... duimduimduim... 

We gaan sowieso allemaal duimen, dat die hele Corona-bende dan allang weg is...

Krijn Koetsveld

Begraven in Barbate...

.

In Andalucía, het uiterste zuiden van Spanje, woont Milagros, de zus van mijn verloofde...

Ze is daar permanent gaan wonen toen Pieter, haar man, een akelige ziekte kreeg: ALS.

Hier kon hij nog een beetje op het terras scharrelen en in de zon zitten. Hier had hij nog een beetje een gevoel van vrijheid. Hoewel hij in zijn lichaam opgesloten zat, voelde hij zich in dat mooie Zahora aan de Atlantische kust beduidend beter dan in de flat in Amsterdam Zuid-Oost...

Hier kon hij ongestoord en intens naar Bach luisteren.

En hier is hij uiteindelijk 5 jaar geleden overleden.

Als wij in Andalucía zijn gaan we op zoek naar zijn graf, om er een bloemetje neer te leggen en een beetje aan hem te denken.

In Spanje is "gewoon" een graf zoeken ontzettend ingewikkeld.

Kijk maar eens:

Het zijn bouwsels van soms 6 graven hoog en de aanwijzingen zijn summier of kloppen voor geen meter. Ook is er niemand die je kan helpen om het juiste graf te vinden.

We zijn er zeker een uur wezen zoeken en het is ons niet gelukt...

Later die dag legt Milagros ons precies uit, waar we moeten zijn: links onder de poort door, dan naar rechts en dan het vijfde pad links, ergens op 5-hoog...
Voordat we de volgende ochtend verder reizen gaan we eerst naar de begraafplaats, maar... die gaat pas om 15 uur open...

(morgen zoeken we verder)

What's in a name: S. Bach

.

Zoals jullie weten heb ik ook een Straatschrijfsel-site. Ik lees alles wat er op straat te lezen is. Al jaren! Elke tekst en elke naam wordt even door mij “gescand”.
En daardoor heb ik iets fraais ontdekt.

S.Bach is iemand, die in Haarlem woont of er in ieder geval regelmatig rondloopt.
Of het een man of een vrouw is weet ik niet. Zou het familie van "mijn" Bach kunnen zijn? Ik weet er niets van.
Het is in ieder geval iemand met een sierlijk handschrift:

Je zal maar Bach heten. Bach! BACH!!! Naar de grootste componist aller tijden. Bach!!! De componist van de Mattheus Passion en van de Goldberg Variaties en van het ontroerendste vioolconcert dat ik ooit heb gehoord...

Ik ben meteen in de telefoongids gaan kijken.
In Haarlem woont inderdaad welgeteld één Bach. Zou ik die durven bellen? Zou ik durven vragen of hij of zij de auteur is van deze fraaie handtekening?
Ik zou het wel willen…
Maar nee, toch maar niet.

Maar wat ik wel gedaan heb: ik ben naar het adres gefietst. Een wijk, waar ik weinig kom, dus het is behoorlijk zoeken!
Ik voel me net een detective.

Ik heb het gevonden. De enige Bach in Haarlem. Nee, nee… ik bel niet aan. Ik weet ook helemaal niet of S.Bach daar woont. Kan best zijn van niet.
Op de terugweg vind ik nog een S.Bach op de Gravestenenbrug. En er komt nét een boot voorbij…

Je snapt... het intrigeert me enorm.

Tientallen keren S. Bach in een sierlijk handschrift op allerlei plekken in de hele stad. Ik kan er niet voorbij lopen of fietsen. Ik maak er meteen een foto van. Voor mijn verzameling. Ik heb er inmiddels 18! En ik weet zeker dat dat niet alles is.

                      (Alle foto's zijn van mij, behalve deze. Deze is van Henry Kloostra)

morgen verder...

.

Matthäus in spijkerbroek

De kleine Matthäus

Afgelopen zaterdag heb ik meegezongen met de scratch Matthäus in Beverwijk.
Het officiële werk, door Bach geschreven, duurt een uur of drie en daarom wordt er regelmatig een soort van uittreksel van gezongen, dat beduidend minder tijd in beslag neemt. Zo’n uittreksel heet een scratch.







Ik ben al zeker sinds 1964 fan van de Matthäus.
Van mijn moeder kreeg ik de partituur en zo lang als ik weet, lees ik het werk helemaal met de muziek mee. Dan ben ik compleet in vervoering van Johann Sebastian Bach, de grote meester, die het werk in 1729 voor het eerst liet uitvoeren.




























De muziek dringt tot diep in mijn poriën door: ik raak er bezwangerd van, in een soort van trance, weg van de wereld.
Ik luister er naar met een intensiteit, die mezelf het meest verbaast: er is bijna niets, waar ik zo intens naar luisteren kan, zonder afgeleid te worden.
Vanaf 1997 zing ik als alt in koor 1 mee. Met meestal als dirigent Peter Maissan, een geestige, begeesterde man, die grote projecten zwaait, zoals deze scratch.























Peter Maissan (foto uit:http://www.associatief.nl/over/)

Afgelopen zaterdag dus in Beverwijk, een geweldige dag…van 's ochtends vroeg tot eind van de middag zingen... Daarna een concert (toch twee uur, dus echt veel te lang voor een scratch, maar dit terzijde...) en de dag kon niet meer stuk. De Matthäus wordt nergens ter wereld zoveel uitgevoerd als in Nederland. In de meeste steden bevindt zich wel een koor, dat het gehele jaar op dit stuk oefent.





Tip: Een mooie uitvoering is die in IJmuiden in een soort van visserskerkje met een koor… geweldig! Een beetje rauw en fors, maar recht vanuit het hart!
Schitterend, zoals dat daar in dat kerkje klinkt... (26 maart a.s.)

Naschrift: tot mijn grote verdriet en ontsteltenis is Peter Maissan op 30 januari 2102 plotseling overleden.
De kleine Matthäus.