Het Geheime Tijdschrift (3)

.

(Cotton Goods)

Als het tijdschrift eenmaal met de post gekomen is wordt het goed verstopt, zodat anderen er niet in kunnen lezen. Want het zijn werkelijk geheime dingen, die erin beschreven worden. Dingen, waar je verder met niemand anders over spreekt...

Je mag de envelop 14 dagen houden: je leest alles -tig keer en voegt een nieuw artikel toe en stuurt de envelop met het Geheime Tijdschrift door naar de volgende op de lijst, die aan de beurt is.

Er zijn grote vriendschappen ontstaan, sommigen duurden heel lang, tot de vrouwen over de 90 jaar zijn!


Angharad:

“…Daarom heb ik mijn mond gehouden, zoals de barbier van Midas, maar omdat het een te spannende gebeurtenis in een verder weinig bewogen leven is, weet ik dat ik er aan onderdoor ga als ik me niet op de een of andere manier van die last bevrijd en dus… is de CCC geen nuttig instituut?”

Onderwerpen zijn onder andere moederschap, de positie van de vrouw (veel academisch gevormde vrouwen moesten hun baan opgeven), seksualiteit en de oorlog.

Sommigen hebben elkaar in levende lijve ontmoet, sommigen hebben elkaar nooit ontmoet, maar ze zijn allemaal vrienden en de brieven, artikelen en commentaren houden hen op de been in moeilijke, maar ook in vrolijke tijden.


De CCC is de langst bestaande correspondentieclub:  55 jaar, tot 1990.

Met mijn weblog voel ik mij ook een beetje lid van een CCC. Mensen lezen wat ik schrijf en geven reacties op wat ik schrijf en zo leer ik hen kennen. En dat doe ik ook bij anderen op hun blog. Het steunt me en ik hoop, dat ik er mee door ga, tot ook ik een oude dame ben!

(morgen slot)


.

.

Het Geheime Tijdschrift (2)

.

In 1935 schrijft een eenzame Ierse vrouw een ingezonden brief naar een veelgelezen tijdschrift voor plattelandsmoeders:

“Is er een moeder, die mij helpen kan?

Ik leid een zeer eenzaam bestaan en ik heb geen buren. Ik kan me niet veroorloven een radio te kopen. Ik ben gek op lezen, maar er is hier geen bibliotheek en ik heb maar een paar boeken. Ik word zo somber en neerslachtig als de kinderen naar bed zijn en ik alleen thuis zit. Ik naai en lees en schrijf verhalen in overvloed, maar ondanks mijn goede voornemens en het inspirerende gezelschap van de kat en de hond, zit ik maar te tobben en wroeten in het verleden. Ik heb veel ellende achter de rug, waarin ik lichamelijk en geestelijk gemeen ben gekwetst. Ik weet dat het slecht is om te tobben en hardvochtige gedachten en wrok te koesteren.

Is er een lezeres die mij een boeiende tijdsbesteding aan de hand kan doen, die geen ruimte laat voor piekeren, en die niets kost?”

De vrouw, die dit schrijft noemt zichzelf “Ubique”, wat Latijn is voor “overal” .

Haar noodkreet levert enorm veel reacties op.

Ubique vraagt raad en krijgt die ook. Uit alle reacties is een idee ontstaan, dat haar leven totaal omgooit en haar eenzaamheid voorgoed in de wilgen doet hangen!

Dit idee is de oprichting van de Cooperative Correspondence Club (CCC).

24 Vrouwen worden lid van de club. Zij zenden onder pseudoniem brieven en verhalen naar een centraal adres: Ad Astra (ook een pseudoniem) doet al het geschreven werk in een mapje, borduurt er een omslag voor en laat het mapje circuleren. 

De gebundelde bijdragen doen de ronde langs de deelnemers in een geborduurd omslag. De rijkere leden van de club betalen de postzegels en het papier, dus … het kost Ubique verder niets.

Het tijdschrift is geheim, vooral voor de echtgenoten en… de leden moeten moeder zijn.

Van elke uitgave van de CCC is maar een exemplaar, dat de ronde doet. Soms met een kleine aanwijzing of opmerking in de kantlijn.

De brieven en verhalen zijn nogal privé. Ze gaan openlijk over seks, echtscheidingen en depressies, noem maar op.  Daarom mogen alleen de leden van de club ze lezen, zodat ieder zich vrij voelde om ook over delicate zaken te schrijven.

Janna:

“...Ik ben zeker voor een serieuze bespreking van seksuele problemen, omdat ik denk dat het bundelen van ervaring de enige manier is waarop iemand werkelijk (behalve dan uit vaak ongelukkige ervaringen) de fijne kneepjes van deze bijzonder belangrijke kunst kan leren...”  

De leden van de club zijn rond 1935 zo’n jaar of 20. Vrij jong dus!

Ubique zet zich in om nóg meer te schrijven en raakt zo van haar sombere gedachten af! Van een eenzame, verbitterde huisvrouw wordt ze een enthousiast schrijver van allerhande artikelen die gelezen worden!

(morgen verder)

.

Het Geheime Tijdschrift (1)

.

Op het ogenblik ben ik een betoverend boek aan het lezen: "Can any mother help me?" van Jenna Bailey.

Het verhaal gaat over het ontstaan van een geheim tijdschrift ergens rond 1930 op het platteland van Ierland en Engeland. 
De allerarmsten hebben geen radio. TV... was er nog niet! Internet... wat is dat? Een beetje nieuwe netwerken aanboren, huh??? Elke dag wat webloggen... vergeet het maar…

Eenzaamheid troef dus.

Aan wie kun je je ei kwijt over je saaie huwelijk, over het nóg saaiere huishouden of over je kinderen, die je af en toe wel eens achter het behang wilt plakken.

De dichtstbijzijnde buren wonen mijlen verderop. Een busrit is niet te betalen, er is immers geen geld.

Jenna Bailey zocht een afstudeerproject en kwam in het archief van de universiteitsbibliotheek een verzameling oude tijdschriften tegen uit de eerste helft van de twintigste eeuw, geschreven door vrouwen, die bij een soort van club hoorden. 
Het materiaal was in 1998 aan het archief geschonken door een van de leden van de club.   




Het onderwerp voor het afstudeerproject was gevonden: Het Geheime Tijdschrift.


(Jenna Bailey *klik*)




(morgen verder) 

.