.
Mijn lieve vriendin Edith is half Indisch, of zoals ze zelf zegt: dubbel bloedig.
Op de Bonte Avond van het eindejaarsfeest in Mennorode heeft ze een mooi "sproketje" verteld en gisteren was ik met mijn vriendin Jacobanita in het Verhalenhuis in Haarlem om Edith te zien en horen vertellen.
Ze heet dan alleen geen Edith maar Tante Toetie.
En er is niemand die zo leuk in het petjok (=Indisch) kan vertellen als Tante Toetie.
Edith doet een mooie sarong/kebaja aan en een bloemenslingertje in d'r haar.
En dan ís ze helemaal Tante Toetie.
De foto's zijn niet zo goed, want mijn mobieltje maakt niet zulke goeie.
Maar het gaat om een indruk...
Het eerste sprookje was dat van Assepoes. Maar dan in een modern jasje.
De prins is geen prins, maar een prinses en Assepoes (en haar gemene zussen ook trouwens) valt op vrouwen.
Lôh seg... nja... ech wel...
Zoals Tante Toetie dat vertelt... zo heerlijk. Zoals de prinses met de mooie Assepoes danst: de Engelse wals en de tango en een "so you sink you can dance" dans.
Na het eerste sprookje was er een indische lunch, want ja... het is toch een indische verteller, die Edith.
Indische soto dus, lekker pedis, maar niet té. Selamat makan, Jacobanita...
Na de lunch kwam het tweede sprookje: De prinses op de erwt. Die sliep op een heleboel bultzakken met er onder een katjang ketjil...
Zoals Edith de Indische woorden er door heen maast snap je meteen wat ze bedoelt.
Zo Tempo Doeloe, echt leuk ja...
Tante Toetie, dank je wel: terima kassih..
Ook dat ik de foto's mocht maken...
Ik heb genoten. En Jacobanita ook!
