.
Na een dikke week poetsen we la Bastide tot het blinkt en glimt. We pakken de auto in en rijden naar het noorden. Daar ligt de Moezel. Een lieflijke rivier, die rustig dwars door enorme wijngebieden stroomt...
We vinden er een logeeradres bij een wijnboer in een dorpje dat heet Trittenheim.
De druiven hangen voor ons raam te pronken...
We hebben er een soort van appartement met alles er op en er aan, een fijn terras en een heerlijk, goed verzorgd ontbijt. De dochter des huizes is een paar jaar geleden wijnkoningin geweest. Daar zijn haar ouders nu nog trots op!
Het is een fijne omgeving. We maken fietstochten langs de rivier en wandelen dwars door de wijnvelden. We zitten lekker op terrasjes met uitzicht op de rivier. Het is er werkelijk beeldschoon...
Ik denk, dat we hier nog wel weer terugkomen...
Onze wijnboer geeft 's avonds wijnproeverijen en gidst ons door zijn bedrijf. Hij is er trots op. Zijn ouders waren wijnboeren en de ouders van zijn vrouw ook. Generaties wijnboeren, die maken, dat de Moezelwijn zo'n lekker licht wijntje is.
Er wordt hard gewerkt in de wijnvelden. De uitschieters van de wijnranken moeten er allemaal af, zodat alle groeikracht in de druiven gaat zitten en zodat de zon er lekker goed bij kan.
En dan... in oktober als de druiven geplukt zijn en geperst wordt het heerlijke sap in deze mooie vaten gegoten om te gisten en te rijpen.
Het is hard werken, maar een mooi leven...
.
