zwemmen en schaatsen

Natuurlijk wil ik ook niet achterblijven met de winterse taferelen van de afgelopen dagen. Wat een heerlijk winterweer! En alles zag er zo mooi uit!

Maar wat je nu te zien krijgt... het is maar heel kort... is wel het toppunt van een winters tafereel... 

Hier vlakbij in de duinen: mijn nichtje met haar vriend. Het hele jaar door zwemmen zij iedere dag in het duinmeertje. Maar nu... met schaatsers op de achtergrond. Bizar... ik doe het ze niet na, maar... wat een bikkels!

Wat dat betreft ben ik echt een watje. Maar... ik doe wel iedere dag vóór het ontbijt een ommetje van minimaal 20 minuten. Da's ook prima toch?

Tocht door de duinen

Wat was het prachtig weer, vorige week woensdag. En... geen koor, al heel lang niet meer, dus: hup... in de benen en wandelen. Gelukkig heb ik een paar fijne wandelmaatjes en dit keer was het C.

C., ga je mee? We doen vandaag de gele rondwandeling in de Kennemerduinen.

"Oh zegt" C... 3 uur en een kwartier? Nee hoor... daar doen wij 2 uur over!"

Koffie mee, broodje mee. We vinden vast wel een bankje waar we lekker kunnen pauzeren.

Eerst langs het Wed, waar we van de zomer nog gezwommen hebben.

Onderweg merken we al, dat er nergens bankjes staan. Toch gek. Je moet toch ergens kunnen pauzeren?

Dan maar op de deksel van de waterleiding. Kan geen kwaad toch?

Komt er een groene auto van Natuurmonumenten aan. Twee mannen er in.

"Dames. Hoe bent u hier zo verzeild geraakt?"

We vertellen, dat dit ons koffieplekje is en dat er al meer dan een uur geen bankje te bekennen was.

Ze sommeren ons om weg te gaan, terug naar het gebaande pad.

Want... "als iedereen zo doet, dan is het eind zoek."

Morrend lopen we terug naar het pad, maar roepen nog even: "Bankjes regelen, meer bankjes!"

We lopen langs de Oosterplas, waar iemand aan het zwemmen is. Echt waar... 

Hier zie je de zwemmer. Met een soort van oranje boei om. Wat een prachtig meer is dat toch. En weet je? Mijn nichtje zwemt hier elke ochtend voor ze naar het werk gaat. Het hele jaar door. Dapper he!

Als we weer doorlopen besluiten we om een tijdje een stiltewandeling te doen. Gewoon niets zeggen en al lopende een beetje mediteren. Dat gaat mooi. Het loopt heel anders, maar... ineens zien we eindelijk een bankje. Ja... dan moet je toch wel praten. Kan niet anders.

Wat een plek! En het uitzicht... zo mooi. Daar blijven we even lekker zitten en genieten van de stilte en alle mooie duinkleuren en de zon.

Een heerlijke wandeling.

En ... we deden er inderdaad drie uur en een kwartier over. Eerlijk gezegd vond ik het wel een beetje lang. De volgende dag was ik best wel stijf.

Maar ik had het niet willen missen: de gele Bleek en Berg route door de Kennemerduinen. Ingang aan de Zeeweg.