.
Nee, dit blogje gaat niet echt over Parijs, maar over de allereerste keer, dat ik er naar toe ging: met de trein!
Ik was 17 jaar en voor het eerst alleen op pad.
Ik ging op bezoek bij Béatrice, een meisje, dat samen met haar moeder in ons huis in Overveen Bed and Breakfast hadden genoten.
Ze waren er maar één nachtje, maar toen ik samen met hen ging ontbijten klikte het meteen en wisselden we adressen uit.
Ik weet nog waar ze toen woonden: in de Rue de Rennes in Parijs.
We begonnen met elkaar te corresponderen. Gewoon gezellige brieven over het wel en wee van ons leven.
En zo kwam het dat ik dus als zeventienjarige voor het eerst met de trein naar Parijs ging.
Voor alle zekerheid een woordenboekje mee én een boek van Sybren Polet.
Welk boek dat was weet ik niet meer, maar het stond op onze leeslijst voor school en dan moet je wel...
In de volle coupé zat een man, die vroeg of ik soms in het onderwijs zat, gezien mijn boekkeuze.
Nee meneer, nog niet. Ik zit op de kweekschool: de Da Costa Kweekschool in Bloemendaal, zei ik met gepaste trots.
Het boek van Sybren Polet boeide me eerlijk gezegd voor geen meter.
Ik vond het veel leuker om een beetje te kletsen en lekker uit het raam te kijken.
De trein kwam aan in het Gare du Nord en Béatrice en haar moeder haalden mij op.
Ze waren met de auto en maakten een gigantische omweg om mij van alles te laten zien.
In vogelvlucht even langs alle hoogtepunten: La Tour Eiffel, de Champs-Elysées en de toen nog onaangetaste Kathedraal: de Notre Dame. Ik keek mijn ogen uit.
Ik had een grote logeerkamer, de kamer van Grandmère et Grandpère, voor als die in Parijs waren.
Mooie oude, chique meubelen.
En alles was precies, wat ik me er van had voorgesteld.
Het rondneuzen op de Boul'Mich, op bezoek bij vrienden en nog een nachtje op het platteland bij Grandmère en Grandpère, waar Pesach werd gevierd.
Ik weet het nu, na 55 jaar nog precies!
Paris Paris... je t'embrasse...
En Béatrice?
Die is nog steeds mijn vriendin. Ze is gelijk met mij getrouwd, kreeg kindertjes en kleinkindertjes...
Als we in Zuid-Frankrijk zijn gaan we altijd bij haar op bezoek en gaan we verder waar we vijf jaar geleden geëindigd zijn.
Bonjour dans mon jardin in Salon de Provence:
Al 56 jaar vriendinnen: cinquante six années!
