Weer wat te geven...

.

De maand is nog lang niet om, dus ik blijf gewoon weggeven.

En wat geef ik vandaag?

Ik geef vandaag mijn handtekening.

Mijn handtekening op een petitie.

"Nou nou... petitie..." ik hóór het je denken.

Dat mag. Maar wat ik doe mag ook.

Ik geef mijn handtekening aan: JSF ... NeeSF

Je weet toch wel wat de JSF is? Die miljarden verslindende vechtmachine. 
Een peperduur Amerikaans gevechtsvliegtuig, de Joint Strike Fighter

Die willen we toch niet?! Zout op met die zooi!

Als we NeeSF doen, dan zouden we zomaar eens de problemen in de ZORG kunnen verminderen.

Weg met JSF!! 

Kun jij het bedrag uitspreken, wat een JSF kost??

Ik vind het schandalig, dat in deze tijd zoveel miljarden worden uitgegeven aan zo iets IDIOOTS!!

En dus heb ik mijn handtekening gegeven, klik op: NeeSF

Hier zie je ook nog even waarom (onder andere) NeeSF:

De verdubbeldame...

.

Ik ben natuurlijk niet te enige die deze hele maand weggeeft.

Marije, de Enige Echte Verdubbeldame, geeft iedere dag en niet alleen omdat het nu toevallig Geefmaand November is...!

Haar manier van leven spreekt mij aan. En dat geef ik nu door aan jullie.

Zij geeft gewoon altijd en hoe doet ze dat? Wat geeft ze dan?

Ze geeft eigenlijk daden.

Als jij iets doet, dan verdubbelt ze dat.

Dus als jij een dag lang alle plastik flesjes, die je tegenkomt op weg naar whatever opraapt, dan doet zij dan ook. 

Of je moedigt het hockeyteam van één van je kleinkinderen aan in de regen, dan doet zij dat ook.

Of... je laat eens de hondjes van de buren uit. Dan doet zij dat ook.

Dagelijks krijgt ze massa's post met ideeën, want ze moet natuurlijk wel op die goeie ideeën geattendeerd worden...

En denk niet, dat ze dit allemaal doet omdat ze zelf niks kan verzinnen.

Zo ligt dat niet.  Klik maar eens op haar blog: Verdubbeldame

Misschien heb jij ook iets aan haar door te geven? Je weet maar nooit.

Ik vind het fantastisch. Ze zit inmiddels op 122 verdubbeldaden...

Ik ben geen Verdubbeldame, ik ben niet eens een Dame, maar ik geef graag...

Dus...

.

Warme dekens

.
"Stem in de stad" is een centrum, hier midden in het hart van Haarlem, waar mensen die het minder hebben geholpen worden. 
Een plek, waar daklozen en mensen die sociale ondersteuning nodig hebben elkaar kunnen ontmoeten.
Waar ze een gratis een bakkie koffie en een luisterend oor krijgen en zich lekker even kunnen warmen.
Welnu... wat lees ik in de krant?

Slaapzakken, kussens en dekens gezocht!

En... laat het nog steeds november weggeefmaand zijn. 

Dus... ik ga de zolder op en pak alles wat ze kunnen gebruiken en breng mijn teveel aan slaapzakken en dekens en kussens naar "Stem in de stad" op de Nieuwe Groenmarkt 22.

Voelt goed en het schept ruimte...

Ik ben er nog nooit binnen geweest. Maar het wordt tijd, dat ik er eens een kijkje ga nemen om een indruk te krijgen van het werk wat daar verzet wordt.

Misschien kan ik daar ook eens in de zoveel tijd een soort van vrijwilligerswerk doen??

Tijdens de opening van het nieuwe centrum...

Heee, die dame daar in het midden ken ik! Maar waarvan ook al weer??

.

Ik geef weg...

.

November, weggeefmaand.

Geven is heerlijk en niet zo ingewikkeld.

Maar er over schrijven... dat vind ik zo nu en dan wél ingewikkeld.

Want... wat en aan wie gééf je eigenlijk iedere dag in deze maand? 

En als je jezelf iets geeft, telt dat dan ook?

Ik besluit nu, dat dat ook telt.

Ik heb een heerlijk meditatiebandje van Louise Hay.

En ik ga jullie de affirmatie geven, die ik mijzelf iedere dag geef:

IK HOU VAN MEZELF 

IK KEUR MEZELF GOED

IK WAARDEER MEZELF

Zo... dan weten jullie dat nu ook.

Dit is echt waar, dit is iets wat ik iedere morgen aan mezelf zeg. 

Ik doe het vandaag nóg een keer:

IK HOU VAN MEZELF 

IK KEUR MEZELF GOED

IK WAARDEER MEZELF

Zo... is dat geen mooi weggevertje? Het is geen geheim. Doe het maar. 

Echt waar, het is goed voor je...

Affirmeren kun je leren. Hier heb je er een aantal, die je dagelijks gebruiken kunt. 

Klik op: Louise Hay

.

Alweer een weggeefdag!

.

Vandaag geef ik weer iets weg.

En wat dan wel, hoor ik je vragen...

Ja... ik weet het... je bent niet nieuwsgierig, maar je wilt wél alles weten.

Ja toch niet dan?

Ik zal het je vertellen.

Ik geef vandaag een bedrag aan GreenPeace.

En die donatie is niet veel: slechts € 5,- voor een heel half jaar...

Dat is te overzien toch?

En... omdat GreenPeace onze steun goed kan gebruiken geef ik ze vanaf nu striktureel ieder half jaar dit luttele bedrag.

Elke donateur is namelijk een stem in de strijd tegen (onder andere) het boren op de Noordpool.

En nu ik jullie toch aan het blog heb... doen jullie mee? 
Voor slechts € 5,- per half jaar...

Ja? Ja! Fijn!! Hier kun je het regelen:  http://www.greenpeace.nl/doneren/

Haaa, goed gevoel!

Geven is heerlijk!

.

Ja... ik ga door met weggeven! 
Het is gewoon de gehele maand weggeefmaand...

En... geven is heerlijk!

Gisteren was ik in de buurtsuper en van de tros bananen die ik daar kocht gaf ik er een minuutje later twee aan de man van de Daklozenkrant. 

Hij was er blij mee en zei: "Daar was ik nét aan toe!"

Zie je wel? Het hoeft niet groot te zijn.

Als het deze maand maar wel elke dag is...
Doe je mee?

.

TWEE EURO

.

Kadootje voor jullie... in verband met november weggeefmaand:

geef ik jullie een kijkje op...

ONZE NIEUWE TWEE EURO MUNT.

En guess what.........

Roosje, ja ja... mijn knappe dochter Roosje! heeft 'm ontworpen...

De koning heeft 'm goedgekeurd en 25 november wordt de eerste munt geslagen!

Binnenkort in je handjes om er van alles mee te betalen...

Weet je wat... we bewaren er een stuk of vier en dan gaan we samen in een gezellig café een glaasje bubbels drinken!
Kijk maar eens goed naar dit prachtige ontwerp:

November weggeefmaand

.

Wat lees ik nu en vooral... ben ik nog op tijd?

November is weggeefmaand!

Ja, ik hoor je al denken... weggeefmaand. Duh!!

Nee echt... serieus... een gaaf idee... In november elke dag iets weggeven.

Ik ben er een beetje laat mee begonnen, het is al 11 november, maar het kan nog steeds. Waarom niet?!

Verscheidene blogs besteden er aandacht aan...

Deze bijvoorbeeld: In en om de kas (klik)

Of hier bij Caroline (klik)

Geefmaand: hoe een maand lang geven je leven kan veranderen... 

Vorige week gaf ik een schilderij weg.

Vandaag eh... hoe pak ik dat aan?

Ga ik de straat op en zeg: "Hier... je mag deze CD hebben of dit boek..."

Ik moet er nog even over nadenken hoe ik dat ga aanpakken, maar ik laat het je weten.

Ik weet het al!! Vandaag geef ik de hele dag door glimlachjes weg.

Zou dat ook gelden? Stralende glimlachjes?

Hier, pak er maar eentje:

Wordt vervolgd...

Een rotsmak

.

Getverdemme... ik heb me daar toch een rotsmak gemaakt. Echt klungelig!!

Nu denk ik dat ik m'n voeten niet genoeg optil met lopen, maar ja... als je deze TEGEL tegenkomt en je bent ook nog even je sleutel in je tas aan het opbergen en je let even niet goed op...

Dan...

Hoppa... knal boem...

Ik lig languit op de stoep! Verdemme m'n knie!!

Ik blijf nog even liggen om te voelen of ik iets gebroken heb.

Nee... niks... Een bult op m'n kin en een pijnlijke hand. Even kijken of er iets kapot is aan mijn hand:

Nee, niks. Hij wordt langzaamaan wel wat rood, maar dat is niet erg.

Bij zo'n val is de schrik eigenlijk het vervelendst.

Ik sta op, "pull myself together" en vervolg mijn wandeling.

Mij krijgen ze verdikkeme niet klein.

Als ik een uur later weer thuis ben schrijf ik een briefje aan de mensen, waarbij de tegel zo stom omhoog steekt.

Ik hoop, dat die lui er snel wat zand onder doen, zodat de stoep weer normaal te belopen is.

Ik moet er niet aan denken als ik wat gebroken had. Of iemand anders...

Stelletje lummels...

.

Straatschrijfselen in Dordrecht

.

Ik ga maar weer eens een dagje vrijreizen met de NS...

Dit keer ga ik even zo maar eens een kijkje nemen in Dordrecht.

Ik hoop niet dat ik je beledig, maar... Dordrecht doet me niet zo veel.

Het Dordts Museum is wel heel gaaf, dus alleen daarom zou ik er nog een keer naar toe gaan!

Maar goed... Als je niet alles bekijkt kun je ook nergens over meepraten.

Dus ik ga gewoon zwerven door de stad...

Dit is een straatschrijfsel, dat ik in de Lenghenstraat vond:

Er staat dit: 

" ze kwamen elkaar tegen als vreemden op het vriendenpad

na een blik en een gebaar

herkenden zij en gingen samen verder"

Dat staat daar toch zomaar gezellig op de muur... 

En op een gebouw iets verder naar rechts in dezelfde straat kwam ik dit tegen:

Ja... laten we dat doen. Laten we even samen lekker hartelijk lachen...

Ik tel tot drie en dan doen we het. Okay? Okay!!

1... 2... 3...

Whoehahahahaaaaa... lekker hè...

Wat hebben we lekker even samen gelachen...

Verder lopend door de stad zie ik dezelfde winkels als overal in elke stad in Nederland.

Alleen één winkel springt er voor mij uit.

Om te weten te komen, welke winkel dat is moet je even hier klikken.

Ik ben namelijk zo dom geweest om de foto weg te gooien. Weet ook niet waarom. Maar op dit experimentele blogje van mij staat de foto, die ik gemaakt heb.

(Hetty Aandagt is een pseudoniem van mij. Ik schreef onder die naam bij de Volkskrant Blog)

Salut! 

Het schilderij is af!

.

Het schilderij, waarvan ik jullie de vorige week de opbouw liet zien, is af.

Tenminste... dat denk ik.

Misschien moet ik er nog iets aan doen.

Ik heb de adviezen ter harte genomen en het een en ander veranderd.

Maandagmiddag heb ik er nog twee volle uren aan geschilderd. Heerlijk, lekker een beetje mediteren en wegdromen... Het is wat lichter geworden en daar ging het me ook om. Licht!

Dienie reageerde als volgt:

"ik vind het mooi groeien loutje, maar ik denk dat het nóg zonniger kan :-)

maar heel erg mooi kleurig is het al,

en weet je, ik denk dat het hier zo mooi aan de muur zou hangen :-)

whaaaaaaaa:-)

past precies bij me:-)

dag loutje, een dikke knuffel uit het brabantse land, zo'n verse warme apfel knuffel:-)

dag lieverd,

xxx "

En toen dacht ik... ik ga het aan haar geven...

Wil je het nog hebben, Dienie?

Of moet ik er nog wat aan doen? Laat maar weten...

Misschien heeft iemand nog een tip? Ik kan er nog twee middagen aan werken voordat ik Dienie's kant op ga...

.

Kunst op straat

.

Eergisteren Kunstlijn in Haarlem.

Heel leuk... een weekend lang zwerven langs ateliers en expositieruimtes...

Echt de moeite waard en overal is zoveel moois te zien.

Maar... dan weer teruglopend naar huis, zie ik wat moeder natuur gewoon op de stoep heeft achtergelaten.

Nee... geen hondenuitwerpsel. Echt niet, maar wel iets bijzonders:

Het blaadje is allang weggewaaid, maar heeft een mooie herfstprint achtergelaten op de stoep.

Kunstenaars die voor hun werk iets van wol moeten verven doen dat met zoiets als dit of met iets heel anders... de rode kleur van een rode biet bijvoorbeeld. Of uienschillen. Maar zo een mooi blaadje op de stoep...

Natuurlijk weet ik, dat er kleurstof in een blad zit, maar dat het dan zoveel kleur achterlaat. 

Nee... dat wist ik niet.

Ik vind het mooi.

Kunst ligt zo nu en dan gewoon op straat...

.

Stenen stapelen

.

Van webvriend Wim (klik) kijk ik zo nu en dan de kunst af van het stenen stapelen.

In Canada, aan het Moraine Lake heb ik zodoende een stapeltje achter gelaten:

Ik heb wel wat met stenen.

Zo oud als ze zijn.

Miljoenen jaren geleden gestold.

Als stenen konden vertellen...

Sommige mensen zeggen, dat ze stenen kunnen horen praten.

Ik hoor nooit iets. Best jammer...

Kijk eens... 

Zien stapelen doet stapelen...

Met The Rockies op de achtergrond krijg je van zelf zin om stenen te zoeken en te stapelen.

Zal ik er nog eentje opleggen? Een kleintje?? Eigenlijk kan dat niet, want het is misschien wel een richtingaanwijzer. Kijk maar eens hier: inuksuk. dan zou iemand toch zomaar de weg kwijt kunnen raken...

Of zal ik een nieuwe bouwen, helemaal opnieuw beginnen en een vreemde spreuk zeggen...

Yokowaaa.... geheime steen... yokowaaa... ik leg u van de één op de ander... 

Mat hartelijke groet van Witte Veder... en Kleine Hiawatha...

.

De schilderles

.

Zo nu en dan krijg ik schilderles op het atelier van Lenie Kamstra in Hillegom.
Klik op: Lenie Kamstra

Ik kan er niet echt heel veel van, maar ik vind het me toch een partij leuk om te doen!

Je bent een uur of drie alleen met schilderen bezig met je blik op oneindig en je verstand op nul.

Precies wat ik soms nodig heb...

De opdracht is: "Laat de zon schijnen in je schilderij"

Nou hou ik nogal van de zon, dus ik ga m'n gangetje.

Je ziet dat waar ik mee bezig ben van het begin tot aan nu.

Ik dacht aan een Frans zonnig landschapje.

Nou... de bodem is gelegd. Ik weet nog niet hoe ik verder moet, maar zo nu en dan krijg je advies van Lenie, dus die zal me wel iets wijzer kunnen maken...

De zon schijnt, dat zie je hoop ik, hoewel ik die bomen wel erg donker vind...

Het paarse is natuurlijk van een lavendelveld, want daarvan zijn er veel in het zonnige zuiden.

En als ik iets lekker vind ruiken, dan is het wel lavendel...

Er komt steeds meer op te staan, maar ik ben erg voorzichtig met iets nieuws aan te brengen.

Eerlijk gezegd ben ik nog helemaal niet tevreden.

Eergisteren ben ik in de vliegende storm naar Hillegom gefietst voor de derde les.

Nog steeds ben ik niet klaar, maar ik laat tóch mijn resultaat nu ook aan de andere cursisten zien:

Nou mogen we niets negatiefs over elkaars werk zeggen, dus dat komt goed uit.

Ze vinden het mooi en inderdaad... zonnig. 

Zal ik er nog wat aan doen, of zal ik het zo laten??

Laat maar eens weten...

.

Krijg nou wat...

.

Mary is één van mijn koorvriendinnen en eens in de maand maken we een lekkere wandeling, weer of geen weer...

Wel zo makkelijk om er een vaste afspraak van te maken. 

Elke laatste vrijdag van de maand doen we het rondje Elswout.

Dus: afgelopen vrijdag ook.

Dit is een onderdeel van het pad:

Langs het water van de Brouwersvaart over het Houtmanpad richting Overveen.

Een mooi pad, waarvoor gevochten moet worden, want als het aan de gemeente ligt... 

Brrrr... niet aan denken!

Maar goed, dit even terzijde.

We lopen daar dus lekker te kwekken. Ik kijk omhoog en wat sien-ik??

Een slipje in de boom!!

Krijg nou wat... een lila slipje in de boom.

Nou vraag ik u...

Hoe komt dat slipje daar in die boom??

En ook: 

Wat is hier gebeurd?

Jullie mogen het verhaal afmaken...

.

Bijzonder licht...

.

Soms, ineens, kijk je omhoog en je ziet een wonderlijk verschijnsel...

Zoals dit in mijn woonkamer. Vind je dat niet bijzonder? Volgens mij weerkaatste het licht van de "binnenzon" (kunstwerk van Kaleb de Groot) het licht van de "buitenzon".

En een andere keer, dan lig je nog even wat na te soezelen in je warme bedje. 

Je denkt: ik moet er uit. De zon schijnt! 

Maar je blijft nog even liggen en kijkt omhoog.

Dan ineens... die mooie schaduw.

Gauw, spring er uit en maak er een foto van!

Jaaaa... gelukt!! Ik ben meteen op, want ik hou van licht! 

Ik slaap zo slecht, dat ik soms een hekel aan de nacht heb. 

Geef mij de dag maar!

Dan naar de woonkamer en wat sien-ik? LICHT! 

Het andere kunstwerk van Kaleb de Groot is gevangen in een spel van licht en schaduw...

(klik voor groter op de foto's)

De draad...

.

Wat is het toch moeilijk om de draad weer op te pakken.

Er gebeurt zoveel...

Ik zou zo weer terug willen en een tijdje in dat mooie hotel logeren aan de oever van het Bow Lake. En genieten van de mooie kleur van het meer...

Maar ja... er zijn hier ook mooie hotels en mooie meren om eens even weg te gaan...

Want  ... er zit natuurlijk wel een kostenplaatje aan...

Deze maand moet ik even op een houtje bijten om weer bij te spijkeren...

Nee dan vroeger... Dan kon je voor 5 dollar je kies laten trekken. En nog pijnloos ook...
Je kon je kies ook laten vullen met goud, ook voor $5,-
Kom daar maar eens om, op heden...

Deze foto is gemaakt in Barkerville, goudstadje (klik) in British Columbia.