Het geluk van een ander

.

Gistermorgen was ik heerlijk aan het zwemmen, een beetje aan het mediteren ook...

Ik moest denken aan de spreuk, die Mary die ochtend uit het Doosje Vol Dankbaarheid had gehaald...

Ik heb haar dat doosje voor haar verjaardag kado gedaan en zo nu en dan haalt ze er een spreuk uit.

Zo ziet dat er uit:

In het zwembad vertelde Mary wat de spreuk van die dag was:

"Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen is grenzeloos rijk" 

En daar was ik een beetje al zwemmend over aan het mediteren.

Dat je dus niet jaloers op iemand bent, maar blij voor die ander.

Daar kan ik me helemaal in vinden.

Ben na afloop van het zwemmen meteen even naar Mary gegaan om een foto te maken van de spreuk.

Onthou 'm maar. 't Is een goeie:

Levi's Winkeltje

.

Dat Haarlem een leuke stad is, dat weet iedereen.

Maar je moet er wél de weg weten naar de leuke plekjes.

Ik ben een echte koffieleut en weet inmiddels waar je de beste koffie kunt drinken.

De allerlekkerste is bij Mogador op de Botermarkt, van twee Marokkaanse vrienden, die zulke ontieglijk lekkere koffie zetten...

Maar ja... je wilt toch ook wel eens ergens anders neuzen.

En zo kwam ik in Levi's Winkel terecht.

Een winkeltje, waar je van alles en nog wat kunt kopen: alles wat je ziet is te koop.

Er staan grote tafels waar je lekker kunt zitten, en ook de krant kunt lezen.

Het gaat er allemaal heel ongedwongen toe.

Waar in dure tenten eigenlijk niet eens gevraagd wodt wat je wilt drinken is dat bij Levi nét even anders: "Waar heb je zin in?" wordt er gevraagd.

En als je lekkere bakkie wordt gebracht: "Iets lekkers erbij?"

Ik mag dat wel. Lekker ongedwongen en no nonsense...

Tot gauw dus, daar! De koffie is heerlijk en de appeltaart... om je vingers bij op te eten!

Ik trakteer!

Conservatorium Hotel

.

Als je nou eens in Mokum bent en je hebt zin in een lekkere bak koffie, dan moet je echt even naar het Conservatorium Hotel.

Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat!

Ik was er met vrienden en ik heb m'n ogen uitgekeken.

Het hotel was voorheen het conservatorium, maar dat is verhuisd naar een modernere locatie bij het IJ.

En dit is een onderdeel van de entree van het hotel:

Een soort van mobile van allemaal violen...

Ze hangen vrij hoog, je mag ze niet aanraken en dat is maar goed ook, want ik zou ze meteen willen uitproberen...

Eenmaal binnen wacht je een grote verrassing: het Atrium. Schitterend overdekt, zodat je altijd droog zit en toch een beetje een buitengevoel hebt.

Ik hou wel van die industriële vormgeving. Het nieuwe in het oude.

Een prachtig hotel. Echt de moeite waard om even een kijkje te nemen.

En dan gauw weer weg, want het is allemaal wel een beetje duur!

Kijk maar eens naar deze luxe (foto van internet geplukt):

Een bad met rozenblaadjes... Oh la la...

En champagne er bij. 

Dan moet je wel een dikke portemonnee hebben...

Nee, toch maar niet!

Ik ga gauw naar het Stedelijk Museum. Dat zit er vlak achter...

En met mijn museumjaarkaart kan ik daar zo in...

Chopaderos

.

Wel eens een echte Chopadero gezien?

Nee?? Nou... dan krijg je nu de kans. Een Chopadero is een lid van de Outlaw Bicycle Club.

Geen brommertjes, geen motors, maar heel erg stoere fietsen met heel erg stoere mensen er op.

Kijk... hier heb je er een:

Eh... oh nee... dat was ik.

Ik moest er heel nodig eentje vasthouden.

Nee dan, hier is een echte Chopadero:

Kijk maar eens goed naar die fiets. 

Helemaal zelfgebouwd!

En zo zagen wij op een zaterdag een stuk of 100 van deze stoere jongens en meiden met hun stoere fiets.

Henry ziet het ook wel zitten. Die wil meteen zijn eigen fiets oppimpen!

Die is overal aan het rondneuzen en ideeën opdoen.

En dat kan makkelijk, want we zijn op het verzamelpunt. Vanaf hier start een enorme fietstocht door stad en land.

Ze komen van heinde en ver...

En allemaal even enthousiast!

Als iedereen er is vertrek de hele bups voor de tocht door Noord-Holland.

Indrukwekkend!

Hier kun je meer te weten komen over de Chopaderos.

Klik op: stoer

Malle Babbe

.

Vorige week zaterdag hadden we ons lustrum-concert.

Een daverend succes!

De zaal was bomvol en ook op het balkon boven zaten ze zelfs bij elkaar op schoot.

Zo spannend om dat mee te maken en om te mogen zingen en om de stilte tussen twee coupletten te horen, waar je een speld kon horen vallen...

Ik voel me echt bevoorrecht.

Kijk... dit gedicht van Ted van Lieshout hoort helemaal bij het gevoel wat ik heb:

Het was een goed idee van 

mij om geboren te worden.

Anders was deze dag er 

niet geweest met mij erin.

Dan waren we misschien 

thuisgebleven zonder mij

Nu gingen we naar het circus

met mij er bij.

In de piste riep de spreekstalmeester:

"Hooggeëerd publiek"

waarmee hij mij bedoelde.

Proost! Op nog eens 35 jaar!!

Met mijn fans: Jetteke, Joke en Ton...

(Foto's: Henry Kloostra)

Dubbeleworststeeg

.

Laatst liep ik met mijn verloofde door Mokum.

Ja, dat gebeurt eigenlijk regelmatig, want hij woont daar namelijk, vlak bij de Oosterkerk. 

We fietsen vaak naar de Lindenmarkt of naar één of ander evenement of op zoek naar iets moois en meestal op zoek naar een lekker koffietentje.

Ineens zag ik dit bordje, héél hoog:

Ik moest meteen denken aan die opmerking die ik eens hoorde: "Ik was zo trots als een aap met 7 lullen!"

De Dubbeleworststeeg... in Mokum.

Waarschijnlijk zat er gewoon ooit een slager, die dubbele worsten maakte. Kan best.

Er staan huizen, die meer dan 400 jaar oud zijn. Méér dan 400 jaar!

Op Funda lees ik dat Dubbeleworststeeg nummer 2 verkocht is voor 1.850.000 euro!

Of je een emmer leeg gooit...

Nou ben ik nog even verder gaan googelen en wat blijkt? Helemaal geen slager!

De steeg is vernoemd naar een vroegere voorname bewoner: Lourens Dubbelworst.

Die woonde daar en stierf er in 1672.

Waarom hij Dubbelworst heet? Geen idee.

Het naambordje hangt idioot hoog en dat is... om te voorkomen dat het gepikt wordt!

Leuk om een beetje buiten het toeristengewoel om een gekke steeg te ontdekken...

(De laatste foto is van internet geplukt, de eerste 2 heb ik zelf gemaakt)

De hertenfluisteraar...

.

Kijk... dit is Willem, de hertenfluisteraar. Hij woont in Zandvoort en zet zich in voor de Damherten...

Nou moet je weten, dat de grote hoeveelheid Damherten een groot probleem is in Zandvoort. Ze lopen over de boulevard en door de straten, voor auto's en bussen, over parkeerterreinen en fietspaden. Vooral in de schemer is het een mega probleem.

Maar dan is er dus Willem van der Sloot. De enige echte hertenfluisteraar:

Elke ochtend haalt hij een hele hoop herten van het strand en brengt ze naar de duinen.

Hoe die dat doet weet ik niet, hij zal wel met ze praten, denk ik... "Hertje, hertje, kom eens hier..."

Kijk dit is in de tuin van mijn vriendin, die mag ze graag zien:

Maar het zijn er zo ontzettend veel en als ze over straat lopen is dat best wel gevaarlijk.

Dus heeft de gemeente besloten er een aantal af te schieten. 

Inmiddels is dat gedaan en je snapt zeker wel, dat Willem er heel verdrietig onder is.

Ik zag een interview met hem, dat hij aan het huilen was...

Deze grote jongen is er ook niet blij mee.

Ik ook niet, maar ik snap het aan de ene kant wel.

Het zijn er echt veel te veel...

Maar 3000 Damherten afschieten??? 3000???

Daar moet ik ook om huilen. Vreselijk!

Zwerven...

.

Mijn eerste auto was een 2 CV.

Ik kocht 'm van mijn eerstverdiende geld van mijn vader, die een Traction Avant had gekocht en de 2 CV over had. Kwam goed uit, want ik moest "helemaal" naar Oude Wetering rijden waar ik mijn eerste baan had. 31 kilometer: dat was anderhalf uur met het openbaar vervoer en een half uurtje met de 2 CV. Toen tenminste. Nu niet meer, met files en dergelijke...

Dus ik was blij met die 2 CV.

Toen die op was heb ik weer een nieuwe gekocht en wéér een nieuwe. Nou ja... nieuw... altijd tweedehands. Heb nog nooit een nieuwe auto gekocht.

Een hele fijne was de Eend Bestel en ik moest er van de week aan denken toen ik deze zag:

Mijne zag er wel wat mooier uit, niet ondergescheten...

Achterin een matras en zoef! Naar Parijs!

Geen hotel, maar gewoon achterin slapen in het Bois de Boulogne.

En nooit, never ever ergens bang voor...

Ik word er helemaal nostalgisch van. 

Kan dat? Dat je nostalgisch wordt?

Onderweg zongen we Franse liedjes van Brel en Brassens en we riepen regelmatig uit het raam (dat je omhoog moest klappen om te openen)

"Paris, Paris... je t'embrasse..."

En:

"Comme çi comme ça, Paris oh la la..."

Mooie tijden waren dat. 

Mijn laatste eend was een keurige blauwe. Daarna nog even "vreemd gegaan" met een Renaultje.

En daarna?

Een goeie fiets en een goed regenpak! Én fietstassen natuurlijk!

Tot slot...

Dit is mijn laatste 2 CV:

De verliefde stratenmaker...

.

Toen wij een rondje Nederland fietsten kwamen we dit grote hart tegen en ik ben er meteen bij gaan zitten...

De verliefde stratenmaker schoot uit zijn slof en asfalteerde een hart...

Weet jammer genoeg niet meer waar het was.

Ergens onderweg dus...

35 jaar Malle Babbe

.

Morgen, zaterdag 24 juni 2017, is het zover!

Dan viert Vrouwenkoor Malle Babbe haar 35ste verjaardag. Klik nog eens op Malle Babbe om heel kort een stukje van ons prachtige openingslied te horen uit de prelude van Chopin.

35 jaar! Reden om een knalfeest te geven. Het Lustrumfeest van  "mijn" Malle Babbe...

Kijk... dit is onze laatste foto:

We gaan een ontzettend gaaf en leuk concert geven, waar we al maanden voor aan het oefenen zijn. Ja... want alles moet uit het hoofd! Geen liedmappen waar we in staan te turen. Uit het hoofd en opgewekt kijken graag! 

Het programma is weer heel divers, we hebben zelfs een thema: Familie. Dus liedjes over een broer of een zus... over een moeder of een oom... en zelfs over een huisdier!

Kom je ook? Je bent van harte welkom... (wel op tijd komen, vol = vol...)

Na het concert zijn jullie allemaal uitgenodigd om ons lustrum gezellig mee te komen vieren met een lekkere Malle Babbe Biertje: Jopen Bier heeft ons een cadeau gegeven: 150 Malle Babbe biertjes!

's Avonds moeten jullie weer pleite, want dan hebben wìj een diner en tijdens het diner optredens van diverse Babbes...

Mijn koorvriendin en buurvrouw Marjon en ik gaan tijdens dit Open Podium iets van Patty Page zingen, allebei met onze gitaar. We hebben ons te pletter geoefend en het wordt een daverend succes, dat snap je zeker wel...

Tot morgen!

Nieuwe klok...

.

Bij Roosje om de hoek staat een kast, waar mensen hun afdankertjes in kunnen neerleggen.

De plek is droog, het kan niet inregenen en er ligt altijd van alles en nog wat. Er liggen boeken en cd's, kleren en speelgoed en allerlei prullaria.

Ik ga er altijd even kijken, want ik ben al jaren op zoek naar een bepaald boek en kijk steeds of het er misschien ligt... Je weet maar nooit, toch?!

Deze foto heb ik er van de winter gemaakt. Er zijn altijd wel mensen aan het schumen of er iets van hun gading bijligt:

Laatst vond ik er een oud klokje. Er zat een briefje in steenkoolengels opgeplakt: "broken, do not work"

Maar omdat het een grappig klokje was heb ik het toch meegenomen en ik dacht... als het écht niet werkt dan kan het alsnog weg.

Nou... dan moet je net Henry hebben. Die komt er achter waarom het niet werkt! BATTERIJ LEEG! Nee maar. De batterij is leeg en je doet het weg. 

Dus.. een nieuwe batterij er in gedaan en wat denk je? Feilloos! Het geeft op de sekonde nauwkeurig de tijd aan, ook al staat er voorop, dat het zogenaamd uit 1870 komt.

Niks hoor... gewoon een modern uurwerkje in een oud, onkig jasje.

Past precies bij mij...

Bucket or fuck-it...

.

Een jaar of 7 geleden heb ik eens iets geschreven over mijn bucket-list.

Ik noemde dat mijn 33 lijst. Er stonden 33 dingen op, die ik nog wilde doen, voordat ik de pijp uit ga.

De lijst is inmiddels behoorlijk ingekort en de pijp uitgaan doe ik voorlopig nog niet.

33 lijst (klik)

Maar goed... gisteren was ik aan het zwemmen en ik zwom een tijdje naast Inger, die zei, dat ze geen bucket-list heeft, maar een fuck-it list.

Ze vindt een bucket-list teveel gedoe, omdat je je moet inspannen om allerlei dingen te doen, die je nog graag zou willen doen.

Maar op een fuck-it list zet je juist dingen die je NIET meer wilt doen. 

Nou ben ik dat natuurlijk gaan googelen en wat blijkt?

Is allang bekend! Wist ik veel...

Mensen zetten er 1001 dingen op, die ze NIET meer willen doen!

Nou... mijn fuck-it list bestaat voornamelijk uit het schrappen van die 1001 dingen.

Ik doe lekker helemaal niets meer waar ik geen zin in heb. Ik heb niet eens zin om een fuck-it list te maken.

Maar het idee vind ik wel leuk...

Heb jij een bucket-list of een fuck-it list?

Het toverwoord: meteen

.

Gisteren had ik het over het toverwoord: meteen. 

Omdat ik daar zelf meestal wel in geloof, aan meteen doen en niet dralen.

Ik kan natuurlijk ook heus wel heel erg dralen en dan heb ik later nergens meer zin in. 

Maar als ik iets meteen doe, dan ben ik er van af en dan ben ik tevreden.

Ik moet denken aan de Zwitserse psychiater Elisabeth Kübler-Ross.

Zij heeft een heleboel onderzoek gedaan naar de menselijke geest en heel veel geschreven.

Daarvan is iets mij bijgebleven.

Ze werkte in een psychatrische inrichting en het viel haar op, dat de mensen die daar woonden allemaal vreselijk rondliepen met de hele dag in hun pijama en ochtendjas en op sloffen en maar zaten te roken met ongekamde haren.

Ze zag dat de patiënten niet alleen depressief waren, maar er ook depressief uitzagen... je zou er depressief van worden enkel en alleen door er naar te kijken.

Zij heeft toen bewerkstelligd, dat de  patiënten 's morgens meteen na het opstaan zichzelf gingen wassen en aankleden. Zich opknapten. En de dag daardoor veel energieker begonnen...

Hoe is haar dat gelukt?

Simpel: ze kregen geen ontbijt, als ze nog in pijama waren.

En wat denk je? 

Gelukt! Iedereen, ja echt: iedereen ging zich meteen na het wakker worden en opstaan wassen en aankleden. Gewoon: meteen!

En het toverwoord hielp ook nog, dat is nog het mooiste. 

Men ging zich beter voelen.

Ik vind het mooi. Meteen... het toverwoord werkt! 

Het toverwoord

.

Laatst was ik met een groepje vriendinnen in de sauna en zoals dat dan gaat zit je gauw een hele hoop te ouwehoeren. Is lekker. Net als de sauna trouwens...

En zo kom ik op het volgende:

Eén van hen heeft een toverwoord.

Hoe kom je er op, om een toverwoord te verzinnen, maar ook te gebruiken?

Sja... dat weet je niet en dat maakt ook niet uit.

Het gaat om dit woord: METEEN

Het toverwoord is: meteen.

Als je iets moet doen, waar je een hekel aan hebt: meteen doen!

Opruimen: meteen doen.

Administratie: meteen doen.

Ik ga er daar morgen nog wat over schrijven. Nee, niet meteen... morgen! 

Is er iets waar je een hekel aan hebt en wat dan een hele tijd blijft liggen: meteen doen!

Het portret

.

Twee weken terug heb ik het een hele week over Gisèle gehad, die kunstenares, die het Castrum Peregrini heeft opgericht, die de mooiste dingen heeft gemaakt en waar ik helemaal door betoverd ben...

Nou blijkt, dat mijn blog ook door mijn koorviendinnen wordt gelezen. Jawel, ik heb echte fans!

Eén ervan is Els.

Zij maakt mij er op attent, dat onze Malle Babbe Barbara een portret van zichzelf heeft, geschilderd door niemand minder dan Gisèle Waterschoot van der Gracht- d'Ailly!

Ik duik meteen op Barbara, dat snap je zeker wel.

En zij vertelt me, dat haar vader in 1966 Gisèle opdracht had gegeven om van zijn dochter een portret te maken.

Dat ze een keer of 6 in het atelier is geweest om model te zitten. Steeds zo'n dikke 2 uur. En dat d'Ailly himself regelmatig de deur voor haar opendeed. Een zeer beminnelijke en innemende man...
Tijdens het werk zette Gisèle altijd concerten van Mozart op.

Barbara: "Een zeer originele vrouw, ook uiterlijk, aanwezig, niet opdringerig, wist precies wat ze wilde en liep daar niet mee te koop. Ik voelde me verlegen maar niet ongemakkelijk. Zij had door, dat ik luisterend naar muziek op m'n echtst ben..."

Ik vraag Barbara, of ik een foto van haar portret, dat in haar trappenhuis hangt, mag maken.

Maar het kan nóg beter: Eddy, Barbara's man maakt er een foto van en stuurt die mij op...

Ik ben er helemaal confuus van... Een echte Gisèle, hier bij mij om de hoek...
Hier is het:

Barbara: "Zij was bijzonder, met een bijzonder leven, met bijzondere mensen om zich heen..."

(foto van Eddy Wertwijn)