Samen met vrouwenkoor Malle Babbe

.

Al vanaf begin augustus repeteren we, mijn koor Vrouwenkoor Malle Babbe, voor ons jaarlijks kerstconcert.

We gaan er op 22 december een groot feest van maken.

Kom je luisteren? En meezingen... En er is natuurlijk glühwein!

Je bent van harte welkom in de Nieuwe Groenmarkt Kerk hier in Haarlem... AANVANG 15 UUR, kom op tijd, want het is gauw vol!

Voor meer info over het koor klik op:

VROUWENKOOR MALLE BABBE

Licht!

.

De decembermaand is een donkere maand en daarom vind ik het fijn, dat er van alles bedacht is om licht te maken.

Dat deden de oude Germanen al met grote vuren.

Heel veel mensen hebben daarom een kerstboom in huis.

Maar omdat ik niet aan kerst doe en tóch licht wil hebben heb ik er iets op gevonden: een ding, dat ik meer dan 30 jaar geleden vond bij het grofvuil.

Zo ingepakt staat het een heel jaar in de schuur en gistermiddag heb ik het er uit gehaald en mee naar binnen genomen. 

De vuilniszak er af en ... tadaaaa.... mijn licht-boom!

Iemand heeft 'm ooit zelf gemaakt. Die heeft wat takken in de vorm van een boompje geknutseld, een lichtjesslinger er in gehangen en goud gespoten.

Na een tijd heeft die persoon het ding bij het grofvuil gezet. Die was er blijkbaar op uitgekeken.

Toen ik 'm vond en mee naar huis nam bleek daar, dat de lichtjes het nog deden!

Hij staat voor de stevigheid in een rooie bloempot en klaar!

Min of meer binnen een minuut staat-ie...

Ik heb er zelf ooit wat van die Zweedse houten poppetjes ingedaan en een gekleurde houten kralen ketting. Die blijven er gewoon aan als-ie weer in de vuilniszak gaat...

Zo!

Mijn wintermaanden kunnen nu al niet meer stuk.

Er is licht in huis.

En dat blijft een hele tijd zo tot en met februari.

Dat doen ze in Noorwegen ook. Lekker lang licht in huis...

Daar word ik blij van!

Evelyn

.

Ik heb het voorrecht en genot dat ik op het Netflix-abonnement van mijn dochter Roosje  (dank je wel!) mee mag liften...
Én mijn vriendin Jacobanita stuurt me regelmatig goeie tips...

Dit is één van die tips:

Evelyn

Een ontroerende documentaire over Evelyn, een jongeman (de naam spreek je uit als Ieflin) die op 22 jarige leeftijd zelfmoord pleegde.

Ik raad de docu hem aan omdat je zo mooi mee kunt gaan met de familieleden, die na 13 jaar zwijgen, eindelijk over de dode jongen kunnen praten en dat doen tijdens een prachtige wandeltocht over de beeldschone bergen en dalen van Schotland.

Het gezin: moeder, met haar twee zonen en haar dochter én de hond gaat dagenlang op pad om eindelijk samen het verschrikkelijke te verwerken.

Dat ze al die jaren zelfs zijn naam niet hebben kunnen (of durven) uitspreken vinden ze zelf ook vreselijk.

Tijdens de tocht wordt hij zo nu en dan nog steeds "E" genoemd.

Het verdriet is dan ook zo immens...

Langzamerhand durven ze de dode jongen weer toe te laten en zelfs om zijn gekke fratsen te lachen.

Evelyn werd schizofreen toen hij 18 was en 4 jaar later kon hij het leven niet meer aan...

Er worden foto's bekeken en we krijgen ook filmpjes te zien, maar allemaal nog van uit de tijd, dat hij nog gezond was en niet achtervolgd werd door wanen.

De tocht werkt enorm bevrijdend voor het viertal (+hond)

Ik heb met dikke tranen en brok in m'n keel zitten kijken. 

Zo mooi en puur. Een tocht, die ik overigens ook meteen zou willen maken. 
Dat Schotland is zo fotogeniek en zo geheimzinnig soms.

Misschien kan ik de dood van mijn eigen twee zussen daar een plekje geven...

Over de helende kracht van eensgezindheid en delen.

Evelyn...

Rest in Paradise!

Grande Finale

.

Afgelopen zaterdag zijn Henry en ik naar de Grande Finale van het Ouderen Song Festival  geweest.

Hadden we zomaar zin in na een eerdere voorstelling in het buurthuis vlak bij Henry, waar een aantal zangers een tour de chant deden.

Dat vonden we zo leuk en inspirerend, dat we meteen besloten om kaartjes te kopen voor de finale.

De finale was in het Nieuwe De La Mar Theater in Amsterdam. 

Ik houd van het De La Mar, omdat Roosje de letters voor de beide zalen heeft ontworpen.

De finale was in de Mary Dresselhuys-zaal. En ik ben super trots op mijn dochter!

De finale werd gepresenteerd door Ruud Douma oftewel de enige echte Dolly Bellefleur en zoals altijd deed hij dat weer met verve... Hij, of eigenlijk zij had zich goed voorbereid en ik vind dat ze het geweldig deed... en er schitterend uitzag: wat een jurk! Die zou ik wel willen hebben...

We zaten op de eerste rij en dat was werkelijk de beste plek van het hele theater...

Als je het doet, dan moet je het ook meteen goed doen, toch?!

Er waren 16 finalisten en er was een professionele vakjury, onder leiding van Hedy d' Ancona.

Maar ook het publiek mocht stemmen.

Mijn stem ging naar John Spoel, een 81 jarige ras-Amsterdammer, die vol overgave 

"Toch zal ik altijd aan je denken".

Iemand had zijn optreden gefilmd en ik vond het op YouTube. Geen beste kwaliteit, maar ja, beter iets dan niets:

Dan had Henry op Heleen Butijn gestemd, ook 81 jaar! Zij zong een zelfgemaakt lied over een nachtclubzangeres.

Zij werd door de vakjury als winnaar betiteld.

Winnaar Grande Finale Ouderen Songfestival 2019. Geweldig toch?

Ik vond een filmpje, waarin ze zingt op hetzelfde festival, maar dan in 2017.

Op 4:40 minuut kun je haar zien optreden. Minder goed dan het optreden van afgelopen zaterdag, maar ja, toen heeft ze dan ook niet gewonnen.

Een topmiddag hebben we gehad, met  allemaal topartiesten. De oudste was 84 en de jongste 62.

Heerlijke middag. 

Volgend jaar weer, Henry?

Soep voor de buurvrouw

.

Laatst had iemand het over "iets voor een ander doen" en ik moest meteen aan November Geefmaand denken, waar ik ook wel eens aan heb meegedaan.

En dit jaar dus helemaal niet, althans niet bewust met een blogje en zo.

Maar ik heb het goed gemaakt, zomaar... gewoon ergens in december dus. 

Sinds een jaar heb ik een nieuwe buurvrouw.

Nou ja... ze woont er nog steeds niet, want ze is al een jaar aan het bouwvakkeren en woont al die tijd bij haar broer. 

Het viel me op, dat ze er zo vermoeid uitzag. Helemaal afgepeigerd. 

Keihard gewerkt: het hele huis is gestript (omdat er zwam was geconstateerd)  en daarna weer opnieuw opgebouwd, met nieuwe ramen en kozijnen, nieuwe vloer en muren, keuken en badkamer... nou ja... alles nieuw dus.

Ik kwam haar tegen op de stoep en ze vertelde me, dat ze eindelijk bijna klaar was, nog "even" parket leggen, nog "even" schuren en lakken en dan kon de verhuiswagen komen. 

Ik beloofde een grote pan soep voor de verhuisdag, want ik denk niet dat je dan al uitgebreid kunt gaan staan koken.

's Middag ben ik even langs gegaan om te kijken hoe de stand van zaken was.

Voor 6 personen en rond 16 uur.

Het is een hele gezonde en volle tomatensoep geworden met heeeel veel balletjes.

In eerste instantie had ik zelfs bij mij thuis de tafel gedekt, maar dat bleek dus niet zo goed uit te komen, omdat de  koelkast gebracht zou worden.

Dus de hele boel in een enorm grote mand gedaan en daar naar toe gebracht. Het is maar 6 huizen verder, dus geen probleem. 

Ze mocht niet afwassen. Gewoon alles opeten en de vaat in de mand zetten.

Dus later kreeg ik die weer terug met alle spullen er vuil weer in. 

Er was nog soep over en die heb ik ingevroren, dus Henry... de volgende keer ga ik je verwennen!

Oh ja...

Ik hoef er dus niks voor terug. Nu niet en nooit niet. Voelt best lekker.

Dank je wel Sinterklaasjes!

.

Eigenlijk had ik moeten wachten tot 's avonds na het eten met het uitpakken van de kadootjes.

Maar het was 5 december en het mocht van mezelf, ook om 06:30 's morgens.

Zo leuk en spannend...

De twee sinterklaasjes: dank je wel.

Uit Brabant kwam een mooie kei voor in de tuin... Ik hoop, dat de lak goed houdt en ik er tot in de eeuwigheid van mag blijven genieten... Dank je wel, lieve schat!

Het anders klaasje had een ingewikkeld pakje gestuurd... Een echte surprise, met heel veel uitpakken en voorzichtig lospeuteren...

Eerst het gedicht lezen.

Degene die mij getrokken heeft heeft echt mijn blog gelezen en wat van de Meneer Aap verhaaltjes en ook van de avonturen op de berg, de gedichten van Willem Wilmink, en had zelfs het mooie gedicht van het echtpaar in de trein opgeschreven.

Een echte surprise gemaakt van papier, karton en een soort van schuimplastic...

Kostte toch nog heel wat steunen en kreunen om het open te krijgen...

Zelfs de roetpiet verontschuldigde zich voor al het uitpakgedoe.

Maar ik vond het alleen maar leuk, want dat hoort er juist bij!

Voor alle zekerheid tóch nog een papier om te waarschuwen, dat het echt pas 5 december opengemaakt mocht worden.

Ja... pietje... ik heb braaf gewacht! Echt wel!

Maar mijn geduld werd wel op de proef gesteld.

Uiteindelijk kwam er een enig antiquarisch exemplaar van Jan, Jans en de kinderen uit: "Langs ijzeren wegen"

Omdat ik zo graag met de trein reis natuurlijk...

Nog wat boekenleggers en boomhangertjes en nóg een gedicht van Wilmink in een fraaie collage...

"Ik wou dat ik genieten kon"

Nou... dat kan ik zeker!

My oh my...

Dank je wel!

Allebei de Sinterklaasjes... dank je wel.

Het meeste blij ben ik nog met jullie gedichten...

(Wij mochten vroeger geen kadootje geven zonder gedicht er bij...)

Surprises uit Blogland en Brabant

.
Zoals beloofd ...
De surprises open gemaakt...

5 december, Blogland Sinterklaas

.

Eigenlijk doe ik al jaren niet aan Sinterklaas. Sinds ik er zelf niet meer in geloof vind ik er niet veel meer aan.

En sinds de kleinkinderen er niet meer in geloven hou ik het dus helemaal voor gezien.

Maar ja... dan heb ik toch echt buiten het "Blogland" gerekend.

Krijg ik me daar toch een pakje van iemand uit Blogland...

Melody en Mirjam hadden een Sinterklaas-surprise-feestje bedacht. Helemaal met lootjes trekken en gedichtjes en kadootjes. Maar dan alles over de post. Was vast heel gedoe voor die twee, denk ik...  

Ik kreeg iemand toebedeeld, die ik helemaal niet kende, dus best wel moeilijk, want wat geef je zo iemand? Maar het is gelukt en ik hoop dat diegene die het in de brievenbus kreeg er blij mee is...

Toen kwam er een pakje van een van mijn sinterklaasblog-collega's voor mij. 

Ik moest me bedwingen om het niet vóór 5 december te openen! Ik ben helemaal niet nieuwsgierig hoor... (dus wel!)

Maar ik heb gewacht, Sinterklaas.

Ik heb het écht dichtgehouden tot vandaag, 5 december...

Mevrouw M. Witzel... Wel heel serieus hoor!

En toen, wat een surprise... er kwam nóg een pakje van een Sintje uit Brabant...

Wat een leuke verrassing... Mocht ik ook pas openmaken op 5 december...

En wat zat er allemaal in? Dat laat ik je morgen zien, want ik houd het graag spannend.

Nog een paar bezoekjes...

.

Het waren maar een paar dagen, dat we in Londen waren, maar we hebben er wel alles uitgehaald, wat mogelijk  was.

Wat dacht je van de London Eye.

Een gigantisch rad van 135 meter hoog, waarin je naar boven reist om de hele stad te overzien... Echt geweldig! Je moet natuurlijk geen hoogtevrees hebben. Gelukkig heb ik daar geen last van...

Je zit in een soort van cabine, helemaal omgeven door glas. Je kunt mijlenver kijken! Geweldig... ik zag dat Her Majesty thuis was! Ze zat ruzie te maken met haar verdorven zoon:  "Jongen toch, zo heb ik je toch niet opgevoed?! Hoe heb je zo laag kunnen worden..."

Echt waar! Henry heeft het ook gezien...

Natuurlijk hebben daarna we Fish and Chips gegeten en energie opgedaan voor het volgende evenement: The Westminster Abbey.

Hier was in 1953 de kroning van Elizabeth en later de uitvaartdienst na het overlijden van Diana. Ik voelde het gewoon. Een prachtige statige kerk met een hele hoop geschiedenis.

Allerlei koningen en koninginnen liggen hier begraven, alleen Victoria niet. En the Majesty herself komt hier ook niet te liggen. Ik vroeg het aan één van de vrijwilligers: "She will be buried at Windsor Castle."

Er is nog veel meer te vertellen. Het Victoria and Albert Museum... echt gaaf, prachtige kunst.

Maar dit vond ik uiteindelijk toch wel heel erg typical English en daarom een klein serietje:

Zo... en nu gaan we een pint pakken in de Pub.

Dit is onze pub, vlakbij het hotel, gezien vanuit de Dubbeldekker-bus. The Swan, voor heerlijke pintjes en pub-grub...

The Phantom!

.

Ja, we hadden wat te vieren en dat deden we in Her Majesty's Theater op de  Haymarket in London.

Henry had mij, en zichzelf, getrakteerd op The Phantom of the Opera...

Maar 's morgens eerst naar Trafalgar Square, want via een van de vele tips van Bertiebo kwamen we bij de ijkmaten terecht, die daar liggen. En dat is echt iets voor Henry, want die houdt van meten (=weten)

Ons theater ligt vlak achter Trafalgar Square en het was heel grappig om daar eerst bij daglicht even langs te gaan.

Een bonbondoosje van meer dan 100 jaar oud, waar The Phantom al zo'n 40 jaar speelt.

Er kunnen 1210 toeschouwers in, dus zeg eigenlijk maar gerust: bonbondoos.

40 jaar the Phantom of the Opera! Dat is voorwaar geen kattepis... 

In de loop der jaren hebben ze het stuk natuurlijk steeds meer kunnen vervolmaken.

Die dag zijn we verder overal en nergens geweest. Met een OV-kaart stap je net zo makkelijk in de dubbeldekker-bus of in de subway. Echt perfekt geregeld allemaal.

Dus uiteindelijk, na Tate Modern, Oxfordstreet en "onze" pub The Swan, vlak bij Hydepark, naar het hotel om ons op te knappen en met de subway weer terug naar Trafalgar Square en daarna naar het Theater.

Hieronder een foto van het theater van internet geplukt:

De mobieltjes moesten uit, NO PICTURES, gelukkig maar... want nu konden we ons helemaal concentreren op dit spektakel. Want echt... een spektakel is het! Geweldig...

Schitterend decors, prachtige kleding, spektakulaire stunts en verrassingen... Ik keek m'n ogen uit en wat werd er prachtig gezongen, gedanst en gespeeld. 

In de pauze was er champagne. Twee glazen voor de prijs van een heel jaar champagne drinken, maar goed... je hebt wat te vieren, je bent uit en je wilt wat!

Nu nog steeds heb ik een regel uit een van de eerste liederen in mijn hoofd: 

"The Phantom of the Opera is there..."

Een top-avond! Ik heb er van genoten... Dank je wel, Henry!

Zullen we nog een keer gaan?

Iets te vieren...

.

London... is the place for me. Ja echt, wat is dat toch een gave stad... ik wil meteen wel weer terug.

En wat een leuke reis er naar toe: met de trein. 

Ik ben dol op treinreizen... dus ik kon m'n lol op!

Op de heenweg moesten we (nu nog wel, maar volgend jaar niet meer)  overstappen in Brussel. Dat kost een hoop tijd, maar dan heb je ook wat.

Daarna in de Eurostar verder via Lille en dan... onder de grond! De trein raast de tunnel onder het Kanaal door. Reuze spannend, of eigenlijk ontspannend, want ik heb lekker een dutje gedaan. 

Als je aan de andere kant in Engeland weer boven komt ben je al bijna in Londen...

De aankomst is in St. Pancras Station, waar je oog meteen valt op een kunstwerk van Tracy Emin:

Henry had thuis al uitgezocht hoe je met de Underground naar het hotel moest reizen, dus dat was een makkie. Nou ja... makkie: het is een ingewikkeld net onder die grote stad en dat mag ook wel. Op de lagere school heb ik ooit geleerd, dat Londen net zo groot is als de provincie Utrecht. Inmiddels is de stad natuurlijk enorm gegroeid. Gigantische afstanden.

Word dan hier maar eens wijs uit:

Maar als je het eenmaal doorhebt is het simpel. Ook het overstappen. Je moet echt moeite doen om het fout te doen.

Het enige wat een beetje gedoe is: de drukte. Maar je moet gewoon ijzerenheinig doorlopen. 

En dan ben je boven de grond en ga je op zoek naar het hotel.

Vlak bij Hyde Park, dus leuk!

Inchecken, een glaasje champagne drinken, want we hebben wat groots te vieren en meteen de deur weer uit op zoek naar het avontuur.

Mijn buurman had ons het Winter Wonderland in Hyde Park aangeraden, in de buurt van de Speaker's Corner.

Daar zijn we met de bus, die hoge Londense dubbeldekker, naar toe gereden en bleek: een enorme kermis! Een drukte, gigantisch. Het was inmiddels zondagmiddag zo rond 17 uur en er liepen duizenden mensen rond te banjeren. Kindertjes in de Merry-Go-Round  en enorme draaimolens.

Met een groot gedeelte, een soort van dorp, dat heet Bavaria Village. Bier, worst en Sauerkraut... Niks Londen-achtigs, maar ze zaten er met honderden aan lange biertafels te genieten. Best wel geinig allemaal...

Maar ja... op zich kom je niet naar Londen voor de kermis. En na een dag reizen ben je ook wel een beetje gaar. Dus via het park teruggelopen naar het hotel. Vanwege de drukte ging dat lopen sneller dan met de bus.

Langs de overbekende telefooncellen weer terug en plannetjes maken voor de volgende dag...