Droevige letters

Kunnen letters droevig zijn? 

Nee, op zich eigenlijk niet. Een A is gewoon een A en een Z is ook gewoon een Z. 

Maar een tekst kan wél droevig zijn! En óf een tekst droevig kan zijn...

Vorige week zag ik dit op een bankje in een van de Bolwerken, hier in Haarlem. Ik kon toen echter geen foto maken, omdat het zo regende en de letters niet goed te zien waren.

Gisteren zag ik ze weer. Het was droog en ik kon de letters lezen en fotograferen.

Ik werd er echt een beetje droevig van. Wat voor drama zit hier achter?  Heel erg goed is het nog steeds niet te lezen en daarom schrijf ik het nu over:

Celinio + Alisya Mama mist jullie heel erg veel

Ik beloof dat jullie terug komen

Liefs Mama + Kimo 27-8-20

Dan komen er meteen een heleboel vragen op me af:

Wie zou dat geschreven hebben? Wie zijn Celinio en Alisya? Waar zijn ze nu dan?

De letters zijn nogal heftig neergeschreven. De nood van die mama is hoog, ze is in de war, want ze mist haar kinderen.

Je kunt er van alles bij bedenken. Misschien is de mama iemand van wie de kinderen zijn afgenomen. 

En zouden de twee kinderen de tekst wel lezen? 

Zijn de kinderen dan nog steeds in de buurt om hun moeders hartekreet te kunnen lezen?

Misschien zoek ik er teveel achter, maar stel dat je twee kinderen hebt en die worden van je afgepakt... dan ga je toch alles doen om ze terug te krijgen?

En Kimo?

Ik denk dat Kimo de kat is. Die wil geaaid worden...

Ja toch?

Opruimen die hap!

.

Marjolijn vroeg gisteren of die keurige meneer van het keurige hondje wel de drolletjes opruimde.

Ik heb er eerlijk gezegd niet op gelet, maar ik denk het wel.

Er is namelijk een opruimplicht. En het lijkt me iemand, die opruimt. Vast wel.

De honden mogen hier los lopen. Vinden ze fijn, zomaar midden in de stad...

Het is nu wel lastig drolletjes zoeken tussen al die gevallen herfstbladeren, maar tot nog toe lukt het prima!

Het hondje is gelukkig weer helemaal beter.

Een paar weken geleden dachten we dat ze het niet lang meer zou maken, maar gelukkig... ze is opgeknapt en rent er weer heerlijk op los.

Het Bolwerk is op z'n mooist op het ogenblik: 50 tinten bruin... Of meer!

Ondanks de regen was het toch een mooi moment om de week mee te beginnen.

Ik denk wel eens: moet ik nu écht in dit pokke-weer het hondje ophalen en uitlaten?

Maar ik heb er nooit spijt van en gisteren werd ik extra beloond met al die mooie kleuren.

Volgende keer zal ik eens een mooi portretje maken van Lizzie. Ze heeft een leuk koppie...

Oh ja... en de drolletjes ruim ik altijd op! Uit Zandvoort neem ik steeds speciale zakjes mee, die daar gratis overal opgehangen zijn. Keurige gemeente, hoor!!

Nieuwe boompjes en een kleine koning

.

Na de novemberstorm, waar nog veel meer schade was te zien, is de gemeente Haarlem afdeling park- en plantsoenendienst eindelijk eens gaan kijken welke bomen er nog meer gevaar liepen.

Het was me al eerder opgevallen, dat er achterstallig onderhoud was.

Je struikelde ook over de afgevallen takken. Gewoon slordig en soms gevaarlijk!

Maar er werd hard gewerkt. Ik kon het met eigen ogen bekijken, twee keer in de week, als ik met het hondje liep.

Sommige bomen die werden gesloopt... sja... daar had ik dan toch wel m'n twijfels over.

Soms stonden ze zo mooi te wezen en een paar dagen later waren ze weg. Daar heb ik wel eens een traantje om gelaten, mag je gerust weten.

Maar de gemeente is niet helemaal ongevoelig en heeft op elke plek, waar een boom gerooid was een nieuwe gezet.

Van alle soorten wel een nieuw boompje...

Kijk, en daar kan ik nou heel blij van worden.

Ik zag werkelijk met hoeveel liefde de nieuwe bomen waren geplaatst op de plek waar de oude krakkemikkige geveld waren.

Eén beukje baarde me echter zorgen. Die kreeg van die gekreukelde dorre blaadjes en ik dacht echt dat die er aan zou gaan. Kijk maar eens hoe dor, terwijl alle andere bomen volop in het blad staan.

Maar niet getreurd... hoera!! Ik spring een gat in de lucht, want kijk eens... Jaaa!

Nieuwe blaadjes!!

Je kunt me echt niet blijer maken.

Hoewel....

Wat denk je?

Gaat er een Winterkoninkje boven in de top van dit beukje zitten en zingt me toe...

Mijn dag kan niet meer stuk!

En zo klonk zijn lied...

De omgevallen boom

.

Twee maal in de week loop ik met het hondje op het Bolwerk. Een prachtig park met mooie oude bomen en waterpartijen in Haarlem.

En zo kwam het dat ik vorig jaar november zag, dat er iets ergs gebeurd was: bij een zware windstoot was één van de oude bomen op een monumentaal huis gestort...

De schade was enorm. Gelukkig geen gewonden...

Maar het zal je maar gebeuren. Wat zullen de bewoners geschrokken zijn!

De boom bleek toch wel aan achterstallig onderhoud geleden te hebben.

Kijk maar eens naar de overblijfselen:

De stam werd gezaagd en de takken opgeruimd en het huis eerst maar eens dichtgetimmerd.

Elke week liep ik er langs om te kijken of er al gerestaureerd kon worden.

Ik vond dat het erg lang duurde. Arme bewoners! In het donker zitten achter die platen voor het raam.

En al die loszittende dakpannen. De hele dakkapel was er af!! Wat een schade!

Maar gelukkig... eindelijk werden er steigers gezet en kon aan de reparatie begonnen worden...

Ik denk dat de verzekeringen met elkaar in de clinch lagen. Want wie gaat dat betalen?

Langzaamaan zag ik het huis opgeknapt worden. De dakkapel is heel mooi geworden!

Dat kun je hieronder nog niet zien, vanwege de steigers, maar dat komt wel goed.

En eindelijk zag ik vorige week dat de de klus geklaard was. De steigers werden opgeruimd en toen hoorde ik ook van één van de steigermannen waarom het zo lang had geduurd tot ze begonnen met opbouwen en restaureren: ze waren ergens anders bezig en dat moest eerst af...

Nou, ik had mooi een ander genomen.

Maar enfin...

De steigers zijn opgeruimd!

En gisteren ben ik er nog speciaal naar toegelopen om een foto te maken van het mooie gerepareerde pand.

Ik denk, dat de bewoners heeeeel erg blij zijn!

Er is weer licht in de kamers en je hoort geen getik en gerommel meer aan je huis.

Wat een prachtige klus. Alles klopt weer...

Maar eh... klopt alles wel? Is het balkonnetje eigenlijk wel gemaakt??

Nee!

Ik ga er op letten en als er een mooi hekwerkje staat maak ik weer een foto.

Op de voorgrond de boom, die aan het uitlopen is. Ja, die wil nog wel een keertje, maar die moet maar een beetje laag blijven.

De regenjas

.

Nou moet je niet denken, dat ik alleen maar mensen met honden spreek, daar in het Bolwerk.

Nee... ik loop in de stromende regen achter een jonge vrouw (zonder hond!) met een prachtige regenjas aan!

Als ze bij het hekje van haar huis is draait ze zich om en zie ik dat het helemaal geen jonge vrouw is, maar een oudere dame.

Ze zegt me goedemorgen en ik geef haar een compliment over haar jas.

Ja... daar is zij ook heel blij mee.

Het is een jas die uit Noorwegen komt:in sommige streken daar regent het 360 dagen per jaar, dus die Noren hebben goeie regenkleding nodig!

Deze jas heeft heel veel gezellige kleurtjes en de vrouw demonstreert de kleurtjes aan de achterkant achter een rits.

Je wordt er gewoon vrolijk van.

Als ze zich omdraait zie ik een labeltje: Blaest.

Gauw de naam inprenten, voor ik het vergeet.... Blaest. Uit Noorwegen.

Eenmaal thuis googel ik de naam en zie dat de Noorse ontwerper Lisbeth Lillebøe de regenjassen die Blaest heten heeft ontworpen. En ook laarzen en paraplu's en allemaal even kleurig...

De ene nog mooier dan de andere. En de ene nog duurder dan de andere.

Onwijs duur, ik zou er lang voor moeten sparen!!

En nu ben je zeker nieuwsgierig naar deze mooie, kleurige regenjassen.

Hier is er eentje, die lijkt op de jas van de vrouw in het Bolwerk:

Kom maar op met die regen! Doet me niks!

Ik stap er vrolijk doorheen...

Maar gewoon in m'n eigen regenkloffie, dat bijna niks kostte!

Maar misschien.... heb ik over twee jaar deze aan:

Of deze:

Foto's: www

Stoer in het Bolwerk

.

Ze zeggen wel eens, dat een hond op z'n baasje gaat lijken.

Of is het juist andersom? Dat het baasje op z'n hond gaat lijken?

Soms denk ik wel eens, dat het waar is.

Ik loop met Lizzie, mijn leasertje, in het Bolwerk.

Vandaag heb ik al zeker 2 mensen gesproken. Eigenlijk zeg je iedereen gedag, als-ie maar met een hond loopt...

Bij het Dolhuys zie ik een Chow Chow...

Misschien denk je nu: oh leuk...

Nou, ik denk dat helemaal niet.

Vroeger (zeker 55 jaar geleden!) is onze hond Timmie door twee Chow Chows aangevallen en heeft daar z'n leven lang een lelijke plek op z'n rug aan overgehouden. Klotehonden...

Maar deze ziet er rustig uit, dus ik vertrouw Lizzie wel aan hem toe, ik blijf echter op m'n hoede.

De honden die hier in het Bolwerk komen zijn eigen allemaal heel braaf: ze kunnen los lopen en volgen goed. 

Deze hond dus ook...

Even later kom ik met zijn baasje in gesprek.

Hij lijkt eigenlijk ook op een Chow Chow: met brede schouders.

Niet echt mijn type, maar goed... je wandelt door het Bolwerk en je praat met (bijna)  iedereen!

Ik vraag hem hoe zijn hond heet.

De naam verbaast me niks: Boemba!

Boemba...

Echt een naam die bij die hond en zijn baasje past: een stoere naam voor een stoere hond.

In elke hond zit wel een verhaaltje.

Dus ik zit goed, daar op het Bolwerk...

"Ik zal u vertellen, mevrouw..."

.

Ik zie haar niet altijd, maar vaak wel.

Een oude vrouw, die met een wandelwagen als rollator én een hondje een moeizaam rondje Bolwerk loopt.

Ik lok altijd een gesprek uit. Soms lukt dat, soms niet.

Toen het zo woei bijvoorbeeld en ik zei, dat het wel erg zwaar weer was, zei ze alleen maar: "Ja, niets aan te doen..."

Meer kreeg ik er toen niet uit. Misschien had ze pijn of geen tijd...

Maar andere keren heeft ze het hoogste woord en de woorden "Ik zal u vertellen, mevrouw..." komen dan regelmatig langs.

Ze is 83 en heeft heel wat te vertellen.

Over haar man, die zo ernstig ziek is geweest en vlak voordat ze 50 jaar getrouwd waren overleed.

En dat ze, toen hij overleden is, heel depressief was en de hondjes van de buren is gaan uitlaten.

En dat ze zelf op het gebied van ziekte nogal wat heeft meegemaakt, maar altijd naar buiten gaat. Dat ze nooit binnen blijft hangen...

Ik vraag haar of ik een foto van haar mag maken. 

Ze wil wel weten waarom natuurlijk. 

Ik zeg, dat ze zo'n lief gezicht heeft.

"Ik zal u vertellen mevrouw..." en er komt weer een heel verhaal.

Henry vraagt wel eens: "Maar kom je in zo'n gesprek zélf wel aan bod?"

Maar dat is het 'm nou juist. Door te luisteren kom ik énorm aan bod!

Dat vind ik het mooie aan het Bolwerk: de ontmoetingen en wat er gebeurt, maar soms ook gewoon om dat wat er niet gebeurt. 

Kleine dingen soms.

Meestal kleine dingen.

Avonturen in het Bolwerk

.

Op Facebook kun je regelmatig met allerlei nogal onnozele testjes meedoen.

Meestal heb ik daar geen zin in. Maar één keertje deed ik eens een keertje mee. 

Het ging over welke plaats als thuis voor me voelt.

Dus ik doe voor de gein de test en wat komt er uit?

Het Bolwerk!

Dat is waar ik dus twee keer in de week met mijn lease-hondje loop.

Het klopt: ik loop er graag.

Én omdat ik van lopen houd én omdat "mijn" hondje er vlak bij woont.

Ook vind ik het er mooi. Het rondje kan een uurtje zijn, of je steekt af en dan is het driekwartier of een half uurtje, al naar gelang je tijd hebt. Ik neem altijd de tijd en loop dus loop altijd een uur. Heerlijk...

Deze week een paar verhaaltjes over mijn avonturen in het Bolwerk...

Gisteren liep ik er ook en heb ik welgeteld 12 mensen gedag gezegd, want... ook in de stad groeten mensen met honden elkaar.

En sóms zit er een verhaaltje aan vast.

Maar daarover deze week meer...

Nou breekt mijn klomp...

.

Ik vind nog al eens wat bij het grofvuil.

Zo ook deze klomp: een vrolijke noot in de tuin, dacht ik, dus meegenomen en neergezet:

De schaal en de tafel zijn trouwens ook gevonden!

Maar goed... daar gaat het nu niet over. Het gaat over de klomp.

Ineens dacht ik: "Ik hoef 'm niet meer!"

Dus... in de fietstas met het ding en naar het Bolwerk, waar een dikke laag ijs ligt.

Ik heb een plannetje en ik zit me lekker te verkneukelen...

Ik kijk er nog even naar. Zal ik het doen?

Zal ik het doen?

Jaaaa, ik doe het!

Ik schuif de klomp op het ijs. En ik hoop natuurlijk dattie daar een tijd blijft liggen.

Minstens totdat het gaat dooien...

Zaterdag fietsen Henry en ik er even langs.

Het heeft inmiddels flink gedooid.

En... geen klomp te bekennen.

Maar ineens zie ik dat iemand 'm van het ijs heeft durven halen. Hij ligt aan de kant!

Wel potverdriedubbeltjes!

Onder de laag water ligt nog ijs, dus ik kieper het rooie gevaar er gewoon weer op.

Dit keer durft niemand 'm te pakken, want dit ijs is echt onbetrouwbaar!

Eens kijken wie er nu de langste adem heeft.

Gisteren toen ik het hondje uitliet, liep ik langs de plek en ja hoor!

De klomp lag er nog. 

Je ziet een rood stipje. Het ijs is bijna weg.

Donderdag loop ik er weer.

Eens kijken of de klomp dan eindelijk weggedreven is.

Simpel he... een gevonden klomp kan een hoop lol geven.