.
Als ik naar Driehuis-Westerveld fiets kom ik langs een huis, waar onder het zonnescherm een oudere vrouw zit.
Ze lijkt een beetje op Oma Mia, met witte krulletjes…
Ze zit op het bankje, waarop ze een paar kussens heeft gelegd.
Het zijn geen kussens met bloemetjes of vrolijke streepjes, zoals je tegenwoordig veel ziet.
Nee, gewoon eigenlijk een beetje saaie bruinige kussens.
De vrouw zit daar en doet niets. Ze zit alleen maar een beetje voor zich uit te kijken. Het is te warm om iets te doen. En ze zit alleen maar te zitten...
Ze is niet zielig, maar staart een beetje voor zich uit. Ze is.
Ik word er door getroffen.
Wanneer heb ik voor het laatst zomaar een beetje zitten te zitten zonder iets te doen en een beetje voor me uit zitten staren? Geen idee. Ik “moet” altijd iets doen.
Misschien ga ik het eens oefenen. Gewoon een beetje zitten en niets doen.
Dolce far niente… zalig nietsdoen.
Op de terugweg zit ze niet meer onder het zonnescherm. Nu heeft ze een zitje naast het huis gemaakt. En er zit een man bij haar. Een oudere man. Ze heeft thee gezet en de man drinkt het hete goedje voorzichtig uit een keurig kopje.
Ze zitten daar in de schaduw. Je ziet, dat ze zich op hun gemak voelen. Tevredenheid, omdat niets hoeft. Alleen maar een beetje in de schaduw zitten. Verder hoeft er niets.
Dolce far niente: zalig nietsdoen.
.
