Een beetje mediteren

Eerlijk gezegd ben ik niet zo goed in het mediteren.

Ik zou het wel willen: gewoon even een kwartiertje gaan zitten met beide voeten op de grond en een beetje ZEN voor je uit zitten kijken. Zoiets...

Maar ik ben er niet goed in.

Mijn gedachten zwerven van links naar rechts en van boven naar onder en soms zelfs nog diagonaal... 

Niet dat ik dat erg vind. Wel nee. Maar ik wil het wonder van het echte mediteren wel eens meemaken. Daarom zette ik een app op mijn mobieltje: Petit Bambou. Ik viel vooral op het plaatje. Kijk maar: 

Een beetje rimpelig monnikje uit... Tibet? Zo'n vriendelijk baasje, dat ervoor gaat zitten. Het vraagt: doe je mee? Je wordt er lekker rustig van.

De app kost helemaal niks en daar houd ik toevallig ook van. Dus... ik ben het gaan uitproberen. 

En ja... ik vind het prettig. Je kunt een stille meditatie doen, maar ook een geleide. En juist dat laatste is voor mij niet zo gek. Vertel mij maar hoe ik moet ademen en stilzitten en waar ik wat moet voelen. Heerlijk.

Mooie stem, een beetje Vlaams, denk ik.

Nou ja... als je zin hebt... probeer het dan maar eens. Misschien is het iets voor jou. En misschien juist helemaal niet. 

Maakt niet uit.

Even rust is sowieso altijd wel goed. Niet jachten en jagen. Precies, waar het virus bijna ieder van ons van heeft overtuigd. 

Zennnnn

Vette, dikke mist.

Ik kan de koeien niet zien, maar wel horen.

Voor ik naar beneden ga zet ik de vloer op zolder “even” in de bootlak. Ik heb enorm veel energie!

De boekenkast ziet er goed uit. Hier en daar wat oneffenheden, die ik ga bijwerken. Ook het blad van het tafeltje neem ik mee in de kleur. De hoek is nu licht en ik vind het mooi.

Voor de lunch heb ik alle boeken schoongemaakt en weer terug op de droge planken gezet.
De gordijnen hangen weer op hun plek en het geheel ziet er fraai uit…















Om 14 uur ’s middags is de vloer op de slaapzolder nog heel erg kleverig. Ik hoop wel, dat ik er vanavond overheen kan lopen. Anders moet ik beneden slapen. Dat is op zich geen punt, maar mijn medicijnen liggen boven…
Hopelijk is het zaakje om half elf vanavond droog…
Ik doe in ieder geval de houtoven in de keuken aan, zodat het hier ook wat warmer wordt. Het is zeker 10 graden kouder dan eergisteren!

Om 17 uur loop ik naar de buurman. Ik mag even mailen en hij heeft een wijntje voor me.
Een mailtje naar Henry in New York…
En dan een half uurtje kletsen met buurman Fritz. Hij is een enorme ouwehoer, maar dat wist ik wel. Ik steek er toch wat van op: Obama heeft de Nobelprijs voor de vrede en een of andere Pool heeft ergens voor getekend. Ik moet thuis even kijken hoe dat zit. Soms is het wel lastig, dat je hier verstoken bent van alles.

Maar het heeft ook iets geweldigs: er heerst hier rust. Heerlijke rust…

De vrouw onder het zonnescherm

.
























Als ik naar Driehuis-Westerveld fiets kom ik langs een huis, waar onder het zonnescherm een oudere vrouw zit.
Ze lijkt een beetje op Oma Mia, met witte krulletjes…
Ze zit op het bankje, waarop ze een paar kussens heeft gelegd.
Het zijn geen kussens met bloemetjes of vrolijke streepjes, zoals je tegenwoordig veel ziet.
Nee, gewoon eigenlijk een beetje saaie bruinige kussens.
De vrouw zit daar en doet niets. Ze zit alleen maar een beetje voor zich uit te kijken. Het is te warm om iets te doen. En ze zit alleen maar te zitten...
Ze is niet zielig, maar staart een beetje voor zich uit. Ze is.
Ik word er door getroffen.
Wanneer heb ik voor het laatst zomaar een beetje zitten te zitten zonder iets te doen en een beetje voor me uit zitten staren? Geen idee. Ik “moet” altijd iets doen.
Misschien ga ik het eens oefenen. Gewoon een beetje zitten en niets doen.
Dolce far niente… zalig nietsdoen.

Op de terugweg zit ze niet meer onder het zonnescherm. Nu heeft ze een zitje naast het huis gemaakt. En er zit een man bij haar. Een oudere man. Ze heeft thee gezet en de man drinkt het hete goedje voorzichtig uit een keurig kopje.

Ze zitten daar in de schaduw. Je ziet, dat ze zich op hun gemak voelen. Tevredenheid, omdat niets hoeft. Alleen maar een beetje in de schaduw zitten. Verder hoeft er niets.

Dolce far niente: zalig nietsdoen.


.