De beentjes van Sint-Hildegard

.

Mijn buurman Henk had het er over, mijn zus Aja had het er over... beiden met groot enthousiasme en dus...  was ik heel blij, dat mijn vriendin Jacoba met filmkaartjes aan kwam zetten voor "De beentjes van Sint-Hildegard"

Een film met Herman Finkers in de hoofdrol.

Ah! Herman Finkers.... mijn favoriete cabaretier. Dat wordt lachen, dacht ik.

Maar nee... zo is de film niet gemaakt, hoewel ik regelmatig lekker heb kunnen lachen, heus wel!

Finkers zelf zegt er over, dat de film een relatie-komedie is. Of eigenlijk niet eens echt een komedie, daarvoor is er teveel ingehouden humor, maar toch zit je gedurende de film met een grote glimlach, je weet wel... de stand van je mond, waar je blij van wordt, waar je je goed bij voelt.

Finkers speelt Jan, die onbehoorlijk betutteld wordt door zijn vrouw Gedda. Al 35 jaar laat hij haar overdreven goede zorgen over zich heen komen; een soort van doodknuffelen, tot hij er op een dag totaal niet meer tegen kan.

Hij ontsnapt! En als je wilt weten hoe... gaat dat zien, gaat dat zien.

Ik kan je deze film echt aanraden!

Ik was een beetje bang, met mijn dove oortjes, dat ik het meeste niet zou verstaan, maar omdat de voertaal in de film het Twents is, wordt zo goed als  alles ondertiteld en heb ik met dubbelvolle teugen kunnen genieten.

Waar slaat de titel op: De beentjes van Sint-Hildegard... 
Op de grote wens van zijn vader om nog éénmaal naar Bingen aan de Rijn te gaan om bij de tombe van Hildegard von Bingen een kaarsje op te steken.
Ik vond dat heel ontroerend, vooral ook, omdat Jan (Herman Finkers) de wens  van zijn vader gaat uitvoeren en tijdens die scene de prachtige muziek van de grote 12de eeuwse componist Hildegard von Bingen te horen is...

Weet je wat?

Ik ga 'm nóg een keer zien. Ga je mee?

En als je te ver weg van de bios woont is hier in ieder geval de trailer, dan krijg je een idee:

De urn van Willem

.

Toen in 2003 de dichter Willem Wilmink overleed woonde zijn weduwe Wobke nog in Almelo en stond zijn urn ook daar, ergens in de buurt van of in zijn huis.

Maar toen Wobke naar Almere verhuisde besloot ze de urn in Twente te laten, want ze wist zeker dat Willem niet zou willen dat zijn urn in Almere zou komen te staan. Dat hij zou gaan spoken als dat zou gebeuren, net zo lang tot ze het zat was en hem toch maar weer naar Almelo zou brengen.

Daarom vroeg ze aan Herman Finkers of de as van Willem in zijn prachtige achtertuin in het boerenland van Twente mocht staan.

En het mocht en het gebeurde: de urn van Willem bleef in Twente en verhuisde niet mee naar Almere.

Wat een lieve vriend, die Herman, die zo'n bijzondere urn in zijn bloemrijke tuin heeft.

Als ik dood ben

Als ik dood ben, moeten jullie mijn verhalen doorvertellen. 

Als iemand getroost moet worden, kunnen jullie altijd bellen. 

In het stralendst van de hemel zal ik niet zijn neergezeten 

want daar is allang geen plaats meer voor neurotische poëten.

Ik ben niet meer op aarde,  maar je kunt me heel goed vinden: 

bel gewoon Harry Bannink en hij zal je doorverbinden. 

Willem Wilmink