De urn van Willem

.

Toen in 2003 de dichter Willem Wilmink overleed woonde zijn weduwe Wobke nog in Almelo en stond zijn urn ook daar, ergens in de buurt van of in zijn huis.

Maar toen Wobke naar Almere verhuisde besloot ze de urn in Twente te laten, want ze wist zeker dat Willem niet zou willen dat zijn urn in Almere zou komen te staan. Dat hij zou gaan spoken als dat zou gebeuren, net zo lang tot ze het zat was en hem toch maar weer naar Almelo zou brengen.

Daarom vroeg ze aan Herman Finkers of de as van Willem in zijn prachtige achtertuin in het boerenland van Twente mocht staan.

En het mocht en het gebeurde: de urn van Willem bleef in Twente en verhuisde niet mee naar Almere.

Wat een lieve vriend, die Herman, die zo'n bijzondere urn in zijn bloemrijke tuin heeft.

Als ik dood ben

Als ik dood ben, moeten jullie mijn verhalen doorvertellen. 

Als iemand getroost moet worden, kunnen jullie altijd bellen. 

In het stralendst van de hemel zal ik niet zijn neergezeten 

want daar is allang geen plaats meer voor neurotische poëten.

Ik ben niet meer op aarde,  maar je kunt me heel goed vinden: 

bel gewoon Harry Bannink en hij zal je doorverbinden. 

Willem Wilmink

In de man zit nog een jongen

.

Gisteren was ik jarig (nog bedankt voor de felicitaties!) en kreeg ik van Henry een prachtig boek.

Het heet: In de man zit nog een jongen en het is de biografie van Willem Wilmink, geschreven door Elsbeth Etty.

Mijn favoriete dichter en liedjesschrijver! 

Wat een heerlijk kado, voor heel veel uurtjes lezen en nog eens lezen...

Tijdens het lezen wordt mij wel duidelijk dat Willem Wilmink helemaal niet zo'n gemakkelijke, leuke man was.

Hij schreef dan weliswaar soms heel gemakkelijk en leuk, maar dat komt dus... omdat het kind nog steeds in hem zat.

Zoals wij allemaal een kind in ons hebben.

Hier is het jochie, waar in de biografie over gesproken wordt.

Het ventje dat getekend werd door een bombardement in de oorlog, maar door zijn ouders beschermd werd... en uren met zijn favoriete speelgoed, zijn bromtol kon spelen...

Ook al kom je Willem in het boek tegen als een man, die slecht tegen kritiek kon en graag in het middelpunt wilde staan... toch hou je van die man. 

Om wat hij kon.

Om wat hij op papier heeft gezet.

Om de humor en de mooie taalvondsten.

Ik vind het een geweldig goed boek.

Geschreven dus door Elsbeth Etty.

Zij op de foto links en Willem rechts.

Willem is in 2003 overleden. Veel te jong, pas 67 jaar. 

Hij was bevriend met Herman Finkers (ook een Twent) die een mooi lied geschreven heeft voor zijn "lieve, dode dichter"

Dat boek... dat is zo mooi!

Ik ben er heel blij mee, Henry!

Zingende kinderen

.

De Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman brengt mij zo ontzettend veel!!

Ik neem zo nu en dan een kleine drie kwartier pauze in mijn "drukke" leven om er met oortjes in naar te luisteren.

En steeds hoor ik weer iets, dat mij raakt.

Joost Prinsen heeft het over de samenwerking van Willem Wilmink en Harry Bannink.

Een gouden duo.

Hier volgt een gedicht van Willem Wilmink... 

Zingende kinderen

Ik wou dat ik genieten kon

Zoals andere mensen doen

Van een wandeling in de zomerzon

Van een bankje in het plantsoen

Maar van zo'n bankje krijg ik jicht

En wandelen maakt mij stijf

En ik zoek in ieder vergezicht een horecabedrijf

Ik wou dat ik een boodschap had

Aan wat mooi is en volmaakt

Maar ik hou veel meer van alles wat

In onbruik is geraakt

Van een vervallen boerenschuur

Van rails met onkruid overgroeid

Daar hou ik van, maar puur natuur

Vermoeit

En ik weet niet hoe 'k dit rijmen kan

Met wat me gisteren overkwam:

Was ik langs een school gelopen

Stonden daar de ramen open 

Hoorde ik de kinderen zingen

Kon mijn tranen

Lang vergeten tranen

Niet bedwingen

Hier heeft Harry Bannink dus een melodie bij gecomponeerd. Zo prachtig... Luister maar naar het frêle muziekje bij de stem van Adèle Bloemendaal: 

Hierbij kan ik gewoon in de jank schieten...

Op internet vind ik dat het lied van de kinderen  "Zie de leliën in 't veld" is.

Een psalm?

De Grote Harry Bannink Podcast

.

Sinds kort ben ik helemaal weg van de podcasts van Gijs Groenteman over Harry Bannink.

Harry Bannink was een componist (op zijn 70ste overleden in 1999) van meer dan 3000 melodieën.

Voor De Stratenmaker op Zee-show, voor J.J. de Bom, voor Het Schaep met de vijf Poten, voor wat niet al. Klokhuis ook! Ja zuster, nee zuster...  en zo kan ik wel een tijdje doorgaan.

"Op een mooie pinksterdag" is één van de 3000 liedjes!

De podcasts van Gijs betreffen 40 afleveringen en in elke aflevering interviewt hij een zanger of acteur (of beide...) over zijn of haar samenwerking met Harry Bannink.

En tijdens die interviews krijgen we ook allerlei liedjes te horen.

De eerste podcast die ik hoorde was die van het interview met Hans Dorrestijn. Dat pakte me meteen. Dorrestijn heeft ontzettend veel teksten geschreven waar Harry Bannink melodieën op componeerde.

Deze vind ik ontroerend mooi, door Dorrestijn zelf gezongen:

Ja... wat droefgeestig, maar dat hoort bij Dorrestijn.

Kijk die oogies toch eens.

Ook voor Willem Wilmink heeft Bannink melodieën gecomponeerd. Het waren trouwens vrienden. Allebei uit Twente. Over die samenwerking ga ik het later hebben.

Hier is tot slot Bannink, de grote geitenbreier uit de Film van Ome Willem:

En hier een beter portret van deze bescheiden majestueuze componist Harry Bannink: 

Willem Wilmink

.

Sja, nu ik zes bundeltjes van Willem Wilmink heb moet het toch niet zo moeilijk zijn om weer een gedichtje te laten lezen.

Ik heb er eentje gekozen uit dit boekje:

Achterop de flap staat: Voor een naakt iemand bevat liedjes voor volwassenen die de auteur publicabel leken.

Hun eerste woning

Er waren twee jonge gelieven,

die minden elkander zo teer,

die gingen tezaam ten stadhuize

en werden mevrouw en meneer.

Ze kregen een woning op zolder

bij grootvader Piet van der Plas,

en waren daarmee in hun nopjes

omdat er zo'n woningnood was.

En als ze daar zoenden en stoeiden,

keek opa op grootvaders klok,

daar nam hij zo lustig de tijd op,

ook sloeg hij de maat met zijn stok.

En maakten de jonge gelieven

een uiterst erotisch geluid,

trok opa zich op aan de dakgoot,

en lachte hen toe door de ruit.

Dat grootvader zo alle dagen

een blijk van belangstelling gaf,

de jongen die kon het niet schelen,

maar de arme meid knapte af.

Haar stem kreeg een ranzige bijklank,

haar ogen die kregen iets grauws,

totdat ze tenslotte kapot ging

aan opa zijn Blijvend Applaus.

Wilmink schreef dit wonderlijke lied in 1968.

Erik van der Wurff maakte er wonderlijke muziek op en het is wonderlijk gezongen door Herman van Veen...

Hier is het te beluisteren:

De boekjes...

.

Een paar weken terug heb ik geschreven, dat ik geen enkel Willem Wilmink boek had.

En dat ik er achterheen zou gaan: gewoon een kleine verzameling aanleggen.

Op Marktplaats vond ik een boekje "bieden vanaf 5 euro", dus ik heb de verkoper meteen 5 euro geboden en niet lang daarna kreeg ik een mail, dat mijn bod was geaccepteerd en dat het met verzendkosten en inpakken € 9,50 zou kosten en of ik dat op zijn rekening zou willen zetten, dan stuurde hij het boekje op.

De boekhandelaar komt uit Amsterdam en omdat ik vrijdags toch altijd naar Amsterdam ga heb ik met hem afgesproken, dat ik het zou komen halen.

Om 16 uur belde ik aan en even later zat ik binnen in de woonkamer vol boeken, stapels boeken, honderden boeken, duizenden boeken!!

De antiquaar had alvast wat andere boekjes van Wilmink klaargelegd en uiteindelijk heb ik er 6 gekocht!

Meneer A. vertelde nog, dat hij les had gehad van Wilmink. In zijn jonge jaren doceerde Wilmink Nederlands aan het instituut voor Neerlandistiek in het Lambert ten Katehuis aan de Herengracht 330 in Amsterdam.

Hij gaf daar les, totdat hij ging schrijven...

Ik ben zo blij met mijn boekjes en met deze wonderlijke ontmoeting! 

( PS. Ik heb gevraagd of ik foto's mocht maken en het mocht)

Als je zin en tijd hebt kun je een leuk blog lezen over het Instituut der Neerlandistiek aan de Herengracht, waar Wilmink les heeft gegeven: Kalfjes

Af en toe een Wilmink...

.

Willem Wilmink, helaas in 2003 overleden.

Hij kan geen mooie gedichten meer schrijven, geen fijne kinderliedjes... niks meer...
Maar hij leeft een soort van in mij, in ons voort en daarom zal ik zo nu en dan een gedicht van hem plaatsen... 

Als ik dood ben.

Als ik dood ben, moeten jullie mijn verhalen doorvertellen.
Als iemand getroost moet worden, kunnen jullie altijd bellen.
In het stralendst van de hemel zal ik niet zijn neergezeten
want daar is allang geen plaats meer voor neurotische poëten.
Ik ben niet meer op aarde, maar je kunt me heel goed vinden:
bel gewoon Harry Bannink en hij zal je doorverbinden.

Nee, Harry Bannink kun je ook niet meer bellen, maar gelukkig heeft Willem Wilmink een enorme schat aan proza en poëzie aan ons nagelaten. 
Wat hij geschreven heeft voor de Stratemakeropzeeshow, voor Sesamstraat, Klokhuis, Kinderen voor Kinderen... ongelooflijk produktief en allemaal, stuk voor stuk juweeltjes.

Sinds kort is er een biografie uit: "In de man zit nog een jongen"
geschreven door Elsbeth Etty

Misschien vraag ik dat boek voor mijn verjaardag..
Misschien ga ik wel op alle rommel- en boekmarkten op zoek naar alle boeken  van Wilmink ... 
Zo raakt hij mij!

.