Stolpersteine in Koblenz

.

Nog niet zo lang woonden ze er: op het pleintje dat An der Liebfrauenkirche heette. Op nummer 11.

Eigenlijk waren ze eerst helemaal niet zo van plan om te verhuizen. Maar omdat Käthe op haar 39ste tóch onverwacht zwanger raakte, zeiden ze tegen elkaar: "Het is nu of nooit!" 

Eugen had net zijn doctorstitel behaald, en had helemaal zin om het roer om te gooien en te verhuizen... weg uit het oude huis, waar de muizen elkaar 's nachts achterna zaten...

En dus verhuisden ze naar de grotere woning op het pleintje, dat An der Liebfrauenkirche heette. Op nummer 11.

Best een deftige straat. Maar ze konden het makkelijk betalen.

En ook: de sjoel was er niet ver vandaan. Toch mooi meegenomen, want op de sjabbes deed je alles te voet, wat ook weer heerlijk was en speciaal.

Nog maar amper had Käthe haar 40ste verjaardag gevierd. Ondanks de oorlog was er tóch een glaasje wijn en iets lekkers: Kugel met peren...

En toen gebeurde het...

Gebonk op de voordeur.

Op de deur van nummer 11.

Hun deur...

Eugen Stern... vermoord in Auschwitz

Käthe Stern-Blumenthal... vermoord in Auschwitz

Heerlijk weg en heerlijk terug

.

Ja... het leuke van een tijdje op vakantie gaan is zeker weer het thuiskomen.

Oftewel, zoals Godfried Bomans zei: "Reizen is een ingewikkelde manier van thuiskomen" (of zoiets in die strekking)

Samen met mijn verloofde ben ik graag de hort op, maar thuiskomen... ja... dat is toch ook wel weer heel erg fijn.

Vooral als de reis goed is gegaan.

En omdat ik aan mijn voet geblesseerd was (gestoten) heeft Henry alles gereden. Perfekt en heerlijk veilig! Dank je wel...

Eerst reden we naar een eenvoudig hotelletje in een mini dorpje aan een mini riviertje: de Ahr

Je gaat de omgeving verkennen, een biertje doen op een terras en iets leuks bedenken om de volgende dag te gaan doen.

Het werd een treinreisje naar Koblenz, een grote stad aan de Rijn én aan de Moezel.

Het was heel gek om op die dag in de stad te zijn, want ook in Duitsland wordt die onbegrijpelijke tweede pinksterdag gevierd.

Niemand weet waarom. En alle winkels zijn potdicht!

Maar toch wel lekker rustig eigenlijk: geen winkelend publiek en geen schreeuwende reklames...

Met een kabelbaan zijn we de berg op gegaan, heel spannend, hoog boven het water van de twee rivieren... rechts zie je de Moezel en links de Rijn:

Koblenz is een stad, waar veel tegen hoogwater is gestreden, wat we goed konden zien in een beeldenpartij ergens midden in de stad op een pleintje:

“Niemand weet hoe geweldig reizen is, totdat je thuiskomt en je hoofd op je oude vertrouwde kussen legt.” – Lin Yutang