Wat gebeurde in de stal?

.

Ik ben weer elf jaar.

De boerderij van Jagebauer ligt vlakbij met de warme koeienlucht uit de open staldeuren.

's Avonds moet ik melk halen in een kannetje.
Mijn broertje en ik helpen de boer met melken en strontruimen.

Ik sta in mijn korte broek en op blote voeten in de donkere stal.
Ineens voel ik de harde, eeltige hand van Karl, de broer van de boer, over mijn blote bovenbeen...
Voel ik het echt? Staat hij daar werkelijk mijn zachte jongemeisjesbeen te betasten?
Ik doe gauw een paar stappen bij hem vandaan.
Ik durf niks te zeggen.

Eenmaal thuis bij mijn familie in het vakantiehuis zeg ik ook niks.

Ik ruik naar koeiepoep, maar dat is dan wel voor het laatst.
Iemand anders moet de melk nu maar gaan halen...

.

Koude melk

.

Het huis, dat mijn ouders in het dorpje huurden, heette de Kortschak-villa, naar de oprichter van het dorp, die daar ooit heeft gewoond. Wij gingen er voor het eerst rond 1960 op vakantie.

Er was nog geen waterleiding. Het was twee emmertjes water halen, om de beurt, bij de bron die zich achterin de tuin bevond.
Er was geen elektra, geen gas en helemaal geen ijskast.
Gekookt werd er op een enorme houtoven, waar mijn moeder de scepter zwaaide.
Ze was er goed in, want het eten was altijd lekker.













Maar wat ik niet lekker vond was: de melk.
Mijn drie jaar jongere broer Florian en ik haalden elke avond een emmertje melk bij Jagebauer. Dan hielpen we met stront vegen, terwijl de koeien gemolken werden.
We konden de melk zo onder de koe vandaan meenemen.

Als het 7 uur was hielpen we de broer van de boer met klokluiden, totdat we ons daar zo misdroegen, dat we er nooit meer mochten komen.
Het klokgelui klopte niet en de mensen begonnen te klagen!

Als we weer thuis kwamen was het al bijna donker. We stonken een uur in de wind. Een douche??? Die was er niet. Gewoon poedelen bij de bron.

De melk vond ik vies. Bah! Lauwe stinkmelk…
Op een dag hagelde het zo erg, dat we moesten uitkijken, dat we de stenen, als eieren zo groot, niet op ons kop kregen.

Dat was jammer: Florian en ik waren immers altijd buiten. Maar goed… ook een hagelbui duurt niet eeuwig en toen mochten we er op uit. Met emmers gingen we de hagelstenen rapen. Massa’s hagel-eieren!
En wat deden we er in: de lauwe melk!

Het melkemmertje werd in het ijs gezet en niet lang daarna……...........................

de hemel op aarde:

KOUDE MELK!!!


.