De Alban Berg Villa

Alban Berg was een Oostenrijkse componist die leefde van 1885 tot 1935. Een componist, die gave, maar niet echt gemakkelijke muziek maakte. Hij was zijn tijd eigenlijk ver vooruit.

Nou wil het dat deze componist jarenlang in "ons" dorpje, Trahütten, gewoond heeft. Hij woonde in een mooi sprookjesachtig huis  (een soort van Villa Kakelbont) dat al heel lang de Alban Berg Villa wordt genoemd.

Het huis was voor zover ik weet bewoond door een oude dame, die het nogal verslonsd heeft en helemaal heeft verstopt achter nogal veel donkere bomen.

De oude dame is een paar jaar geleden overleden en de Villa is gekocht door een echtpaar, Christian en Natasha, die het prachtig in oude stijl hebben opgeknapt en weer tevoorschijn gehaald. Nu is de villa van ver af te zien. Kijk maar eens:

Natuurlijk staat het niet schuin. Het staat gewoon recht, maar de foto is schuin, zodat alles er op staat. Zie je mij staan, rechtsonderin? Met Lisl, onze vriendin uit het dorp.

We zijn namelijk in de villa geweest!

Het echtpaar heeft een groot gedeelte zodanig verbouwd, dat er een B&B in kan. Twee appartementen zijn het geworden. En verder wonen ze er natuurlijk zelf.

Hier sta ik met Christian te praten.

Christian heeft ons een rondleiding gegeven in de villa, trots als hij is op de renovatie.

De kamers zijn mooi in kleur en harmonie met oude elementen.

Prachtig gedaan...

De foto's aan de muur zijn foto's van de componist, van zijn vrouw, maar ook van hun vrienden: de componisten Gustav en Alma Mahler.

Want die laatsten moet er ook regelmatig geweest zijn.

De twee appartementen zijn van alle gemakken voorzien: een keuken, een badkamer, een prachtige slaapkamer en woonkamer. 

Het ontbijt wordt geserveerd in de serre met zicht op de hoogste berg in de buurt: de Grosse Speik. Ik hoop van de zomer weer eens zo hoog te komen, als we er weer naar toe reizen voor een bruiloftsfeest!

Wil je het huren? Dat kan! 

https://www.booking.com/hotel/at/alban-berg-villa.nl.html

Op die site kun je nog heel veel meer foto's van het interieur en de omgeving zien.

Muizenkeutels

Als Henry en ik als eersten van de familie naar het huisje op de berg reizen is dat meestal om het te openen: het elektra wordt aangezet en het water wordt dan weer geopend en er wordt gestookt, want brrr.... wat is het kil.

Na een winter leegstand is het altijd maar afwachten hoe je het huisje aantreft.  Heeft de laatste die er was de waterleiding wel goed afgesloten, is er geen leiding bevroren? Want dat is knap vervelend als dat zo is. Daar kunnen we hele verhalen over vertellen.

Maar nee... gelukkig is alles goed afgesloten en werkt het als een tierelier. Henry moet daarvoor een diepe put in en ik ben altijd blij, als hij er weer heelhuids uitkomt en alles is gelukt!

Daarna doen we een rondje in om het huisje: ramen openzetten en lekker doorluchten en de houtkachel aan.

Op het aanrecht ligt een aangevreten sponsje:

Daar heeft een muis, of misschien meerdere muizen aan zitten knagen. Ik denk niet dat de muis zich erg lekker voelde daarna. Misschien heeft-ie het niet overleefd?

En dan kom ik in de benedenkamer en liggen er zeker 60 muizenkeutels op het tafeltje, waar ook drie kaarsen stonden.

De middelste kaars is helemaal opgevroten. Jammer, dat ik er geen foto van heb gemaakt, want geloof me: het was een hele berg keutels!!

In de winter is het huisje dus niet echt on-bewoond. Er schijnt zelfs nog een slang te huizen tussen de stenen muren beneden. Brrr... niks voor mij.

Een muis kan ik nog wel handelen, maar een slang... nee!

Fritz...

Onze buurman in Oostenrijk heette Fritz. Een aardige goedlachse man, waar we het goed mee konden vinden. Hij kon fantastisch Apfelstrudel bakken en had een goed gevulde wijnkelder. 

Hier zie je hem met zijn verloofde Gerlinde.

Elke vakantie spraken we af om bij te kletsen. Altijd heel gezellig, want hij had altijd wat te vertellen. Wij ook trouwens. Het klikte gewoon. 

Maar helaas... 20 oktober is hij naar de eeuwige jachtvelden gegaan: 85 jaar oud.

Net als we de auto uitgepakt hebben komt Chris, de zoon van Fritz naar ons toe. Ik ken hem nog van heel lang geleden, dat hij 16 was of zo. Nu is hij een jaar of 50. Nooit meer gezien of gehoord, totdat... 

Ik heb hem aan de telefoon gehad, toen zijn vader was overleden. 

De zaterdag voor onze aankomst is de urn van Fritz in zijn eigen tuin begraven, met een mooi ritueel, op een mooie plek. 

We mogen de plek bezoeken en zijn ontroerd. De steen: De Huilende Wolf had Fritz jaren geleden al laten plaatsen. Daarnaast is de urn ingegraven en branden nu twee kaarsen .

Nou... dag buurman. We missen je! Je weldenkendheid en je gulle lach. 

Trahütten is nu gewoon anders, stiller... Eigenlijk een beetje uitgestorven.

Weer terug van weggeweest

Het huisje ligt er weer heerlijk bij. De zon schijnt, het waait nauwelijks en het is... "Oostenrijk!"

Jaren geleden (ik denk in 2009) was ik met Roosje en de kinderen hier naar toegereisd: met het vliegtuig naar Wenen waar we een auto huurden. Na een rit van 2 uur... de berg op.

Naar het huisje.

Toen de kleine Pier het huisje zag riep hij: "Oostenrijk!"

Dus dat hebben we een beetje nagespeeld. 

Het is weer helemaal thuiskomen. 

De auto parkeren en uitpakken.

Kachel aan, want het huisje is toch wel behoorlijk kil geworden...

Al snel is het lekker warm en kan er een welkomsdrankje geschonken worden:een Schnapps, om nóg warmer te worden.

In de keuken staat een houtoven, waar we de eerste maaltijd op prepareren.

Die smaakt het lekkerst van alles...

Dan twee kaarsjes aan, naast de foto's van mijn ouders en mijn zussen. 

Vervolgens maken we op de slaapzolder de bedden op en spelen we daarna nog een potje rummykup, want het "paastoernooi"  is begonnen. 

Ja... ik ben weer thuis.

En kijk eens wat een verrassing... 's nachts heeft het stiekempjes weg heel zachtjes gesneeuwd en ligt er een laag sneeuw op de balkonrand...

Dit gaat een topvakantie worden, wat ik je brom!

Ik ga op reis en ik neem mee...

- een tandenborstel

- tandpasta

- mijn pijama

- een paar schone slipjes

- rummykup

- wandelschoenen

- wandelsokken

- boeken

- MIJN VERLOOFDE

Tot in de pruimentijd!

Sneeuw op de Paraplui!

Vrijdag kreeg ik zo'n mooie foto via de webcam van het dorpje, waar ons familie-huisje op de berg staat...

Prachtig! Kijk maar:

Er zijn geen skiliften, je moet gewoon naar boven lopen met je ski's op je schouders of je sleetje achter je aan.. 

Wat een plaatje!

Jammer dat het zo ver weg is...

Heerlijk wandelen

.

We hadden verrukkelijk weer, de hele week (op een paar regenbuien na, haha) en hebben onze favoriete wandelingen allemaal kunnen doen.

Zo is daar de wandeling over de "Paraplui", een soort van dorpsberg.

Geen lange wandeling, maar gewoon lekker en fris en met een weids uitzicht als je eenmaal boven bent. Een wandeling om de eerste luie stijg- en daalspieren maar eens aan het werk te zetten!

Je ziet het dorpje aan je voeten liggen.

Het huisje is hier niet te zien, dat ligt ergens aan de linkerkant aan de rand van het dorpje.

En de tweede wandeling, die we altijd doen is die van de Obst-allee, die zo heet, omdat je op een gegeven moment over een weiland door een laantje met oude appelbomen loopt. Een heerlijke wandeling en dit keer kwamen we langs een huisje, waar een man uitkwam, die ons een "weisse Mischung" aanbood. 

Een glas met witte wijn, aangevuld met mineraalwater.

Dat was genieten, dat snap je zeker wel.

En de derde wandeling gaat naar grote hoogte, naar de Weinebene. 

Dat is een gebied op 1800 meter hoogte, waar vandaan je heerlijk kunt lopen, naar nóg grotere hoogtes!

Sem, de baas van het Gasthof was net buiten bezig met goulash maken en zei, dat het om één uur klaar was.

Dus... eerst maar eens aan de wandel op om daarna de goulash te verdienen...

Je loopt de Alm op en dwars door rustig grazende mooie schone koeien, naar een andere hut. Zo ver zijn we niet gegaan, want we wilden die goulash... dat snap je zeker wel!

En dan... 

dan is er de beloning, een heerlijke, naar paprika geurende goulash!

We're so happy!

Het huisje openen...

.

Na de winter aankomen in ons berghuisje betekent niet, dat je meteen kunt gaan vakantie houden.

Nee ... het huisje moet eerst geopend worden.

En als je mazzel hebt, dan heeft degene die het huisje gesloten heeft het goed gedaan.

Helaas... wij hadden pech.

Henry is uren bezig geweest met de waterleiding die door de laatsten verkeerd was afgesloten.

En ik ben aan het poetsen gegaan, want het huisje was vettig en klef.

Iets aan de waterleiding doen is best ingewikkeld, want je moet in een hoekje en dan ook nog eens in een holletje kruipen en hebt nauwelijks zicht op wat je doet.

Nou... Henry natuurlijk niet.

Die weet het precies. Gelukkig!

Het heeft wel de nodige uurtjes gekost... en wateroverlast: een leiding die dicht moest blijven was juist open gezet en het spoot er uit...

Zonde van al dat mooie bergwater!

En het poetsen??? 

Het laatste schoonmaakdoekje lag als een smerige verfrommelde prop in de gootsteen. Geen doekje meer dus. 

Hoe krijg je het voor elkaar om 20 tomatensausspetters op het plafond te plakken???

Geen idee, maar ze zijn er nu wel af, want de volgende dag hebben we beneden een pak nieuwe doekjes gekocht.

Elke dag doen we wel wat, maar gelukkig hebben we ook heel veel tijd over om te ontspannen.

We houden van lekker zwemmen en dichtbij het huisje is een Freibad, oftewel een natuurbad, open en bloot in de vrije lucht, midden tussen de bergen.

Heerlijk om naar toe te gaan, een beetje te badderen en in het gras te liggen...

Kijk eens... wat een gespierde verloofde ik heb.

Heee! Johnny Weismuller!

Ik ga op reis en ik neem mee...

.

Daar gaan we, in Henry's limousine op weg naar het huisje op de berg.

1240 kilometers rijden, wat een pokke-eind! 
Maar... niet alles in één keer: die tijd hebben we gehad, toen we nog jong en onbesuisd waren...

We maken een tussenstop in Wörth an der Donau, een klein rustig dorpje met een fijn hotel.

Dat eerste stuk reizen gaat veilig en als de gesmeerde bliksem.

Na aankomst lekker even een wandeling doen om de benen te strekken: naar boven zoals we dat noemen en daarna een heerlijke maaltijd in de gelagkamer, met een welverdiend biertje! 

Dan volgt een rustige nacht om bij te komen en de volgende dag gaan we uitgerust en wel weer verder. 

Zou het huisje er nog staan?

Natuurlijk staat het er nog!

Het staat er al meer dan 100 jaar en kijkt uit over het dal en waakt over iedereen die daar woont... 

En wij kijken mee en genieten van het prachtige uitzicht.

Maar eerst maar eens een vuurtje in de nieuwe vuurkorf, die Henry meegenomen heeft.

En een gezond maaltje buiten, voor de deur met een goed glas wijn...

Ja... het leven is daar goed.

Niks mis mee..

Niks meer aan doen.

Naar het huisje op de berg

.

"Per ongeluk" kunnen we zomaar morgen vertrekken naar het huisje op de berg.

Iemand ging niet en toen konden wij dus.

Wat een heerlijke verrassing!

Om mijzelf alvast een beetje op te warmen heb ik 10 foto's opgezocht op mijn externe harde schijf. Optimale voorpret!

Dit is foto nummer 1. 

Daar staan wij in de deuropening aan de voorkant van het huisje op de berg:

Foto nummer 2. 

Voor het huisje kun je heerlijk uitrusten van je lange wandeling en een glaasje van het een of ander drinken. Ik ben gek op Schilcher-wein. Dat is een soort van rosé. Lekker koud drinken.

Foto nummer 3. 

Je komt meteen de keuken in en daar staat een grote oven, waar we de boel mee kunnen verwarmen en waar je op kunt koken. 

Foto nummer 4. 

Nog een keer de keuken maar dan met een wijdhoeklens. 

De ladder die je ziet is de ladder waarmee je naar de slaapzolder klimt. 

Foto nummer 5. 

We gaan naar de woonkamer. Een verzameling van van alles en nog wat, op rommelmarkten gekocht door mijn ouders. De kachel in de hoek is inmiddels vervangen, want van Henry hebben we een nieuwe gekregen.

Foto nummer 6. 

Het uitzicht vanaf het balkon aan de achterkant. In de verte kun je de bergen van Slovenië zien.

Foto nummer 7.

Nog een keer het uitzicht, maar dan in de avonduren. Als je op het balkon zit kun je daar uren naar kijken. En een beetje mediteren...

Foto nummer 8. 

Op het balkon is het overdag ook heerlijk vertoeven. Lekker ontbijten met dat uitzicht, en later gewoon een beetje pielen of lezen. Je koffietje drinken en wat ouwehoeren.

Foto nummer 9.

Aan de zijkant van het huisje wappert de was. Dat vind ik altijd zo'n fijn gezicht en de was ruikt zo lekker. Er is geen droger, dus hup! in de wind!

En de laatste foto.

Als je op de berg afloopt kun je het huisje zien liggen.

Het staart over het dal in de verte en het is er altijd, altijd om ons steeds weer te verwelkomen...

Dag huisje op de berg. Bestel jij alvast een lekker zonnetje?

Tot zondag!

Gezelschap voor Robert

.

Altijd, als we op de berg zijn maken we één keer een zelfde wandeling. Die over de Parapluie. 

Het is een fijne, niet al te zware wandeling met veel uitzicht en herkenning.

De wandeling eindigt altijd op het kerkhof, want dat is de enige "bezienswaardigheid" in het dorp.

Verder is er niets, zelfs geen kroeg!

Jarenlang maken we daar dezelfde foto:

We kennen deze Robert Lindner helemaal niet, maar ik vond het gedicht van Goethe op het deurtje heel mooi.

Hier kun je het gedicht nog een keertje lezen in een blogje uit 2016

Über alle Gipfeln ist Ruh

Vorig jaar was het monumentje op het graf weg.

Maar nu hebben we begrepen waarom:

De weduwe van Robert is overleden en bij hem begraven.

De familie heeft meteen een nieuw gedicht op het deurtje laten zetten.

Het is wel een mooi gedicht, hoor... daar niet van.

Maar dat van Goethe (later overigens op muziek gezet door Schubert)  was echt mijn favoriet!

Dit is het nieuwe gedicht, ik heb het (vrij) vertaald:

Als je aan me denkt, 

wees dan niet verdrietig.

Vertel liever over mij

waarbij je gerust mag lachen.

Geef mij een plaats

tussen jullie

zoals ik het in het leven had.

Ook mooi, maar... nee... het haalt het niet bij  Wanderers Nachtlied van Goethe.

Voor mij althans....

P.S.  vind jij, dat ik de privacy van Robert schend en zou ik eigenlijk zijn naam moeten "blurren"?? Ik hoor het graag...

Tamme-kastanje-tijd

.

Het is volop tamme-kastanje-tijd als we in Trahütten zijn.

We rapen er honderden van de boom naast het huisje en poffen ze op een vuurtje. Heerlijk zijn ze en mooi ook nog...

Je legt ze op een hete bakplaat of in een speciaal pannetje met gaatjes, boven een klein houtvuurtje.

Steeds goed schudden, anders verbranden ze en door het schudden gaan ook de schillen goed los zitten.

Op één van onze wandelingen komen we langs het huisje van Johannes. Hij noemt zichzelf Hannes.

Hannes dus. Hij kletst honderd uit en geeft ons een glas Most. Dat is appelsap met een heel klein tikje alcohol, lekker fris.

En hij nodigt ons uit voor het "Kastanien-braten" van die middag.

Nou... dat vinden wij toevallig heel leuk en nog lekker ook, dus om een uur of 5 lopen wij de tuin van Hannes in.

Hij heeft een speciaal kacheltje klaarstaan met wat houtjes er in, die hij meteen aansteekt.

Een mooie pan met gaatjes heeft-ie en handen vol Kastanien, die hij geraapt heeft op de weg naar Hollenegg.

Zo nu en dan pakt hij er eentje uit om te kijken of die al gaar is. Het gaat vrij snel, dus je moet niet te lang blijven "braten".

Alles gebeurt buiten, dat snap je zeker wel.

Maar Hannes laat ons ook nog zijn huisje zien. Het is plank voor plank verhuisd vanuit Schwanberg, een dorp, zo'n 20 kilometer verderop. 

Een beeld van een huisje. Inmiddels goed geïsoleerd en mooi droog. Twee fantastische houtovens en buiten dus ook een enorme bos hout voor de deur.

Als we weggaan krijgen we een fles eigengemaakte Schnapps mee.

Recept: men neme een literfles brandewijn, stopt daar handenvol bosbessen in en een paar lepels suiker. Laat die fles twee weken in de zon staan en... proost!

38 % meneertje! Schwips!

Ik heb 'm in ons huisje op de kast laten staan. 

Voor speciale gelegenheden...

7 jaar geleden heb ik ook een stukje over Hannes geschreven. 

Eigenlijk over zijn hond Luki.

Helaas... nu leeft Luki niet meer.

Klik op: Ze heet Luki

.

Oh Moon in Alabama

.

Ooit hoorde ik Bette Midler, waar ik fan van was, dit lied zingen...

Oh, Moon in Alabama... 

En toen we eindelijk in ons huisje op de berg waren, stond diezelfde avond de maan vol en rond boven het dal.

Ik kreeg zin om Moon in Alabama te zingen, maar we waren alleen niet in Alabama... we waren in ons eigen huisje op de berg.

En we stonden op het balkon. Beneden ons lag het stadje beneden met alle lampjes aan en daarboven die ene hele grote...

Ohhhh, wat mooi!

Daar kun je toch uren naar kijken?

Henry maakte later nog een mooi portret van La Luna, mooi vol en rond:

Fijn toch, dat de maan zo'n aantrekkingskracht heeft. 

Ik mag haar graag zien... la Luna!