Film: The Sessions

.

Vorige week ben ik naar een indrukwekkende film geweest.

Vrijdag heb ik daar al het gedicht, dat een soort van hoofdrol speelt, laten lezen (klik op: Let me touch you ) en vandaag zal ik eens kijken of je het verhaal er omheen ook zo mooi vindt, dat je denkt: ja... dat is een film voor mij, daar ga ik naar toe.

The Sessions vertelt ons het waargebeurde verhaal van journalist en dichter Mark O'Brien, die, toen hij zes jaar was, geveld werd door polio. Bijna volledig verlamd.

Hij kan zo goed als niet zelfstandig ademen en komt in een ijzeren long te liggen.

Met een hulp-lucht-tankje kan hij een paar uur buiten de long. Liggend op een verrijdbaar bed.

Een hele aardige, intelligente jonge man hunkerend naar leven en liefde.

De rol van Mark wordt gespeeld door John Hawkes. Hij doet dat zo goed, dat je werkelijk denkt, dat hij zwaar gehandicapt is...

Hij wordt liefdevol verzorgd door zijn ouders. Hij studeert en wordt journalist. Eenmaal volwassen kan hij met heel veel verzorging in een eigen huisje wonen. 

Maar ja... het leven in de ijzeren long bevredigd niet echt en met hulp van een bevriende priester (leuke, Oscarnominatie-rol van William Macy) en een seks-therapeut (fantastisch gespeeld door Helen Hunt) zet hij zijn eerste "stappen" op het pad van de liefde...

Tja, wat zal ik zeggen... prachtig gedaan, nergens banaal. Ik was heel erg onder de indruk. Er kan gelachen worden en zo nu en dan slik je een brok in je keel weg. 

Wil je wat interviews zien met de acteurs en wat scènes uit de film? 

Klik dan hierop:  *The Sessions*

Vrijdag... gedichtendag

.

Tja... je zoekt zo nu en dan een beetje struktuur in je leven.

En als je dan toch een blog hebt kun je net zo goed de dingen die je doet een beetje struktureel aanpakken.

Dat is bij mij wel nodig want ik ben in het dagelijkse leven een flierefluiter en laat me heel graag afleiden door van alles en nog wat!

Dus... vrijdag ... gedichtendag is voor mij een goeie. Dat houdt me op het rechte pad zogezegd.

Vandaag een mooi, indrukwekkend gedicht, dat ik van de week hoorde in een eveneens indrukwekkende film, waar ik volgende week iets over schrijf.

Het gedicht is geschreven door Mark O'Brien, een door polio zwaar gehandicapte jongeman, die slechts schrijven kan met een staafje in zijn mond, waarmee hij letters aantikt...

Let me touch you

Let me touch you with my words

For my hands lie limp as empty gloves

Let my words stroke your hair

Slide down your back and tickle your belly

Ignore my wishes 

and stubbornly refuse to carry out 

my quietest desires

Let my words enter your mind bearing torches

Mark O'Brien

.