Naar de film: Mandibules

Hahaha, als je eens lekker wilt lachen, dan moet je echt naar "Mandibules" gaan. Een heerlijke, gekke film! 

De film gaat over twee, nogal simpele, vrienden Manu en Jean-Gab, die een megavlieg in de achterbak van hun auto vinden... maar dan echt... een MEGA-vlieg! Zo groot als een... nou ja... grote hond.

Ze besluiten hem op te voeden tot huisdier om er geld mee te verdienen. 

Kijk maar even naar de trailer:

Niet iedereen is gecharmeerd van deze film. Maar ik ben gewoon gek op onzin. Doe mij maar een potje bizarre kwatsj en ik lig in een deuk. 

Vaak hebben Franse films van die komische situaties... 

Een heerlijke klucht! Over een reuzenvlieg dus...

En een groepje gekke mensen...

Leuke, vrolijke muziek erbij en... genieten maar!

Hij is maar kort: krap aan een uurtje. Maar dat is in dit geval lang genoeg!

Drie juni... het vijftiende kaartje!

.

Ha... gelukkig ... ik ben eindelijk weer eens naar de film geweest!

Terrassen en restaurants doen me eigenlijk niks, maar de film, daar ga ik zo graag naar toe...

Dat heb ik in deze Corona-tijd dus echt nogal gemist!

Ik kreeg een mail van de Filmschuur, dat ik weer kan gaan.

Niet zomaar natuurlijk... 

Het gebouw is volledig aangepast en er mogen niet meer dan 30 mensen wijd uit elkaar in de zaal zitten.

Ik heb gereserveerd en op tijd mijn kaartje opgehaald.

Kijk... om te laten zien wat voor filmfan ik ben, de kaartjes van vorig jaar:

En hieronder het bakje van dit jaar. Ik bewaar de kaartjes en soms ook de recensies. Leuk om even terug te lezen:

Dit jaar ben ik tot en met 10 maart 14 keer naar de film geweest.

Het laatste kaartje was van: System Crasher op 10 maart dus, om 14:30 rij 5 stoel 6.

Bovenop in het mandje ligt de recensie van Hope Gap. Ik hoop écht dat ik die film nog te zien krijg.

Annette Bening is één van de hoofdrolspelers en ik vind haar geweldig spelen.

Maar nu... gistermiddag! Ik ben naar "Woman" geweest. Ik kon mijn geluk niet op. Heerlijk... *zucht* 
Drie juni... het vijftiende kaartje van dit jaar en er volgen er nog meer!

"Een intiem en inspirerend portret van tweeduizend vrouwen uit vijftig verschillende landen"
Een bijzondere film, ontroerend met een traantje en af en toe komisch met een lach.
Maar zeker naar het eind toe zo nu en dan zeer heftig.

Een ode aan alle vrouwen: Woman.

Tulip Fever

.

Van Bertiebo  kreeg ik de tip om naar de film Tulip Fever te gaan. 

Hoewel zij eigenlijk wat teleurgesteld was in een aantal dingen had ik er toch zin in om de film te gaan zien.

Ik vond het een prachtige film.

Werkelijk Johannes Vermeer-achtige scenes... met dat licht, zoals hier een van de hoofdpersonen bij een raam gezet wordt...

Of deze scene op het strand: Isaac Israëls-achtig, vooral als de hele breedte van het strand gebruikt wordt. Een verboden liefde van een schilder en de vrouw van een van de rijkste mannen van Amsterdam.

Het verhaal speelt zich af in de 17de eeuw, ten tijde van de Tulpenkoorts.

Wat er voor één tulpenbol werd neergeteld... dat hou je niet voor mogelijk! Totdat de beurshandelingen verboden werden waren de prijzen gigantisch. En de misdaden er rondom heen natuurlijk ook.

Het verhaal is een verhaal van lust en liefde, van list en bedrog.

Ik kan er moeilijk tegen als ik denk, dat het met iemand niet goed afloopt, dan word ik onrustig... gek he!

Maar het loopt redelijk goed af. Gelukkig maar... 

Hier is de trailer, dan heb je een idee:

Judi Dench heeft een heerlijke rol als narrige abt van een klooster, waar kleine weesmeisjes wonen en werken.

Een geweldige actrice. Ik kijk nu al uit naar haar volgende rol in "Victoria & Abdul", maar da's een heel ander verhaal...

Ik kan "Tulip Fever" wel aanbevelen.
Al was het alleen maar om de schilderachtige taferelen...

Film

.

Eergisteravond hier in Haarlem in de Filmschuur naar de film "Still Alice" geweest:

Het verhaal gaat over een vrouw van 50 jaar, die merkt dat ze behoorlijk vergeetachtig wordt en na bezoek aan de neuroloog van hem hoort, dat ze Alzheimer heeft. Heftig, heel heftig!! 
Een vrouw met een goed stel hersenen, een goede opleiding, een lieve man, leuke kinderen... Alzheimer... 
Hun hele wereld komt op z'n kop te staan.
Je ziet de hoofdrolspeler langzaamaan geestelijk aftakelen, terwijl ze van buiten nog steeds dezelfde is...
Al haar herinneringen verdwijnen, alsof ze worden "opgegeten"...

Een prachtige film, met prachtige mensen erin en prachtige muziek.

Hoofdrolspeler Julianne Moore heeft voor deze rol de Oscar en de Golden Globe gewonnen en terecht!

Allemachtig, wat kan zij spelen... Hartverscheurend mooi!

Als je zin hebt, kun je hier de trailer van de film zien:

Naar aanleiding van het boek "Still Alice" van Lisa Genova

Ik wilde de film graag zien, omdat mijn vader in de laatste tientallen jaren van zijn leven Alzheimer had.

Wat ging er op het laatst in hem om?

Het antwoord is: NIETS! 

Bij het afsterven van de laatste hersencellen, was er NIETS.

Er was één grote leegte, die duurde tot aan zijn sterven. 

En daarna... de eeuwige leegte...

De ideeën box

.

Ja... vorige week had ik het over mijn ideeën box, waar ik krantenknipsels en dingetjes in werp, en waar ik zo nu en dan als ik "blanco" ben een ideetje uit haal.

Nu heb ik zowaar zelfs een idee voor een dag of vier!

Het idee is... film!

Kijk, dit is de doos met de deksel eraf:

Wat opvalt is natuurlijk het krantenartikel "In Rusland is een welgemeende groet al subversief"... maar daar ga ik het niet over hebben, althans nóg niet, want die Russen zijn nog niet van me af.

Nee... dat kleine gele uitknipseltje, waarop James Gandolfini, één van de acteurs uit de Sopranos... dat heeft me geïnspireerd om een paar dagen over films te ouwehoeren. Er staat weliswaar "Enough said", maar wat mij betreft niet, hoor...

Ik ben nog niet naar die film geweest, maar heb een afspraak met vriendin E. om er naar toe te gaan. Deze week??? Dan kan ik jullie nog even vertellen waar die over gaat.

Wat vind ik nou zo leuk aan films?

Dat is... dat je helemaal in een verhaal zit, je bent een soort van de hoofdpersoon, je bent even weg van alles. Ik kan daar zo ontzettend van genieten. 

Zoals vorige week, in de 50+ bios, de film "Die Wand" ... wat een emoties kwamen er los: ik had verdriet, ik hield ineens intens van een hond, ik haatte een engerd, ik was die vrouw, die ik in het donker van de bioscoopzaal volgde. Ik voelde haar angst en haar overgave...

Het is, dat morgen mijn kleindochtertje Wijs 10 jaar wordt, maar anders ging ik er wéér naar toe.

Want sommige films kan ik wel 10 keer of meer zien!

De film is gemaakt naar het gelijknamige boek van Marlen Haushofer. Ik heb dat boek ooit gehad en kwam er niet doorheen...

Maar de film... die had wat mij betreft wel een hele middag mogen duren...

De bioscoop zat vol, maar je kon een speld horen vallen op het dikke tapijt. Iedereen was in de ban van dit zinderende schouwspel...

"Bespiegelingen over de dood en de natuur, ontroerende liefdesverklaringen aan de hond, het meesterlijke Die Wand omvat het allemaal en nog veel méér - maar dan wel zo zinnelijk dat je de natuur bijna ruikt en voelt hoe het is om als allerlaatste mens op aarde naar de sterren te kijken." (Volkskrant)

.

Film: The Sessions

.

Vorige week ben ik naar een indrukwekkende film geweest.

Vrijdag heb ik daar al het gedicht, dat een soort van hoofdrol speelt, laten lezen (klik op: Let me touch you ) en vandaag zal ik eens kijken of je het verhaal er omheen ook zo mooi vindt, dat je denkt: ja... dat is een film voor mij, daar ga ik naar toe.

The Sessions vertelt ons het waargebeurde verhaal van journalist en dichter Mark O'Brien, die, toen hij zes jaar was, geveld werd door polio. Bijna volledig verlamd.

Hij kan zo goed als niet zelfstandig ademen en komt in een ijzeren long te liggen.

Met een hulp-lucht-tankje kan hij een paar uur buiten de long. Liggend op een verrijdbaar bed.

Een hele aardige, intelligente jonge man hunkerend naar leven en liefde.

De rol van Mark wordt gespeeld door John Hawkes. Hij doet dat zo goed, dat je werkelijk denkt, dat hij zwaar gehandicapt is...

Hij wordt liefdevol verzorgd door zijn ouders. Hij studeert en wordt journalist. Eenmaal volwassen kan hij met heel veel verzorging in een eigen huisje wonen. 

Maar ja... het leven in de ijzeren long bevredigd niet echt en met hulp van een bevriende priester (leuke, Oscarnominatie-rol van William Macy) en een seks-therapeut (fantastisch gespeeld door Helen Hunt) zet hij zijn eerste "stappen" op het pad van de liefde...

Tja, wat zal ik zeggen... prachtig gedaan, nergens banaal. Ik was heel erg onder de indruk. Er kan gelachen worden en zo nu en dan slik je een brok in je keel weg. 

Wil je wat interviews zien met de acteurs en wat scènes uit de film? 

Klik dan hierop:  *The Sessions*