Toch nog één keer over tinnitus en dan hou ik er (voorlopig) over op...

Ja echt... Toen ik vorige week schreef: er is niets aan de tinnitus te doen en  NIETS dan met hoofdletters, dan tóch komen er mensen met (goedbedoelde) adviezen. Mensen, die er geen idee van hebben hoeveel ik er in al die 30 jaren aan gedaan heb. En echt... geloof me nou maar: er is NIETS aan te doen.

Dit keer vielen de adviezen overigens mee. Het waren er maar twee.

Eén iemand zei: je moet onder hypnose.

Nou... als iemand zegt: "Je moet"... dan begin ik het heel onaangenaam warm te krijgen. Ik moet namelijk niets. En denk je nou werkelijk, dat ik de hypnose-therapie niet geprobeerd heb??

Ik heb gewoon alles geprobeerd. Geloof me nou maar...

Enfin... nog ééntje.

Die zei: gebruik een oorspray.

Whoehahahaha... hoe kom je op het idee!! Oorspray. Nee, die heb ik nooit geprobeerd, maar ga dat ook niet doen. Want...

NIETS HELPT!

Zo... en dan nu: een nieuwe week met nieuwe kansen. Ik ga er een mooie week van maken met:  

Het hondje uitlaten en hopelijk langs de vloedlijn lopen met mijn vriendin Jacobanita of anders naar de film!

Een Popkoorborrel, omdat onze dirigent een hele maand weg is.        

Een Maanlichtmeditatie.  

En als kers op de taart: een Italiaanse avond in het Badhuis. Zin in alles!

Tinnitus

Deze week was het de tinnitus-week. Eerst dacht ik: zal ik er de hele week over gaan zeiken? Over die pokke-herrie in mijn hoofd? 

De hele week? Nou... mooi niet! Ik heb het er alleen vandaag even over en dan gaan we weer over tot de orde van de dag.

Ik heb er wel eens een Meneer Aap Verhaal over geschreven.

Kijk maar hier, als je er zin in hebt. Best goed verhaaltje, vind ik zelf:

Meneer Aap en het oorsuizen

Er stond afgelopen maandag natuurlijk een stuk over oorsuizen oftewel tinnitus in de krant. Daarin kun je lezen, dat een miljoen Nederlanders last van deze aandoening heeft. Ik ben dus één van die miljoen. En soms word ik er kneitergek van. Maar meestal accepteer ik dat het er is. Ik heb er zogezegd mee leren leven.

Net als Meneer Aap...

Er is niets aan te doen. NIETS!

Want geloof me: ik heb van alles gedaan om er vanaf te komen. Het heeft me inmiddels een fortuin gekost, maar ik geef het op. 

Er is niets aan te doen. NIETS!

Ik draag het altijd bij me en ik kan er niet aan ontsnappen. Al bijna 30 jaar...

Ik ben niet zielig hoor. Maar soms ben ik het GOED ZAT!

Het enige advies dat ik je nu mee kan geven: bescherm je oren tegen harde geluiden.

Doe oordopjes in als het geluid om je heen te hard is. Wees lief voor je oren. 

That's all folks. Prettig weekend!

Tinnitus en dergelijke

.

Ja... zo langzamerhand wordt het weer eens tijd om iets te gaan bloggen.

Ik krijg van diverse kanten de vraag of het wel goed met me gaat.

Dat vind ik heel sympathiek (dank jullie wel) en ik zal eerlijk zeggen: het gaat niet altijd even goed.

Maar ik ben niet zo'n klager.

Dus daarom merkt bijna niemand iets aan me.

Nou ja... misschien ook wel, maar meestal wordt er niets over gezegd.

En ik vind het allemaal prima.

Ik hoor liever een ander aan, dan dat ik naar mezelf luister...

Het begon allemaal met m'n vader.

Ja echt. Het zit diep.

Hij had last van oorsuizen en liet dat de hele dag door weten.

We werden er allemaal behoorlijk gek van.

Want als je had gezegd, dat je het zo erg voor hem vond, dan begon hij weer van voren af aan. En dat dag in dag uit. Week in week uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit...

Toen ik er zelf last van begon te krijgen (in 1993 al!)  besloot ik daarom om er nooit iets of bijna nooit iets over te zeggen.

Dat is niet handig, want nu weet eigenlijk niemand hoe erg het is.

Zelfs Henry denkt, dat het wel meevalt...

Maar het valt niet mee en het is gekmakend. Een piep-knetter-suis-brom, die je nooit uit kunt zetten. Die er altijd is, ook 's nachts dus...

Een piep-knetter-suis-brom, die zelfs in het Concertgebouw, of in de bioscoop over al het geluid heen klinkt.

Als ik televisie kijk, of naar een concert ga, of naar de film, dan doe ik mijn hoorapparaatjes in (mijn oortjes noem ik die altijd) omdat ik dan minder last van de piep-knetter-suis-brom heb. Eigenlijk doe ik ze 's morgens  het liefste al meteen in, als ik opsta. Hup... meteen de oortjes in.

Ik zit nu, op dit moment, dus gewoon thuis te typen en heb oortjes in. Ik hoor het typen nu harder, maar de piep-knetter-suis-brom lijkt iets minder.

Nu vraag je je misschien af, waarom ik er niets aan doe.

Wel... er is niets aan te doen. Helemaal niks. Het zit in je hoofd en het is niet uit te zetten. Er is niets aan te doen.

Ik kan hier een hele waslijst neerzetten van wat ik allemaal vanaf 1993 aan therapieën en cursussen, pillen of drankjes uitgeprobeerd heb. 

Maar niets helpt. De huisarts en de oorspecialisten zeiden het al meteen: "Leer er maar mee leven". Daar maakte ik me toen best wel kwaad over, maar ze hebben gelijk: je moet er mee leren leven.

Ben je er nog? Of vind je het wel welletjes?

Nou... ik in ieder geval wel.

Ik ben het af en toe spuugzat, maar omdat ik mezelf had voorgenomen er nooit over te zeuren, ben ik wel eens kribbig. Want ik heb er wel last van.

Bah! Niks voor mij. 

Gisteren zag ik dit plaatje:

Tinnitus, mijn beste vijand. Mijn eerste reactie was: sodemieter op met je beste vijand.

Maar ik ga me er toch maar eens in verdiepen. Hoe kun je van die piep-knetter-suis-brom je beste vijand maken?

Ik ga er eens achterheen en als ik er achter ben zal ik het je laten weten...

"It looks like silence, but it sounds like... tinnitus"