Hijman de Leeuw

Ik ben Hijman de Leeuw. Jawel: Hijman de Leeuw. 

Maar ik word ook Hansje genoemd. Dat klinkt wel een beetje vriendelijker. 

Kijk maar: Hansje de Leeuw. 

Ik woon in de Vrolikstraat in Amsterdam. Op nummer 92

Kijk... hier is ons huis... links, met de groene deur:

Boven de voordeur is een mooie ruit geplaatst:

We wonen in dit huis, met de trap naar boven en dan kom je er vanzelf... Ik ben er geboren op 14 juni en heb er gespeeld. 

Oh ja... zo zie ik er uit. Dat is ook wel leuk om te zien. Mama heeft een krul in mijn haar gedaan...

Vind je me niet snoezig?

Het is wel een oude foto hoor. Van 1940 denk ik. Of misschien 1939... Dat kan ook. Ik werd op 14 juni 1938 geboren. En op de foto ben ik een peutertje. Ja waarschijnlijk is de foto van 1939.

En wat vind je van deze foto? Toch ook wel grappig, niet? Ik ben best wel een vrolijk ventje.

Het vrolijke ventje van de Vrolikstraat...

Voor onze deur liggen Struikelstenen. Die heeft Gunther Demnig daar gelegd. Eerst heeft hij de stenen thuis in zijn werkplaats gemaakt en toen ingegraven voor onze voordeur:

Mijn steen ligt in het midden tussen die van mijn papa en mama in. 

Ik vertel dit verhaaltje wel, van ons huis in de Vrolikstraat. Maar die straat was helemaal niet zo vrolijk, in 1943. Eerder al in 1941 is mijn papa meegenomen en toen in 1943 mama en ik.

Eerst gingen we naar een kamp in Westerbork. Dat ligt in Drenthe.

Daarna maakten we een lange reis met een trein naar een kamp in Sobibor. Dat ligt ergens in het oosten van Polen. Heel ver weg.

Daar... in Sobibor werden we vermoord.

Ik kan er geen andere woorden voor geven. We werden vermoord.

En ik was toen pas 4 jaar...

Ik ben Hijman de Leeuw.