Antoni van Leeuwenhoek

Vanmorgen verraste mij de tuin al weer!

Wat ziet die er mooi uit... zo verzorgd en zo blij.

Ik ben dankbaar, dat ik naar dit ziekenhuis mag voor de controle.

Het kunstwerk van Maria in de hal heeft nog steeds dat fijne effect op mij: 
ik word er een beetje high van...

Enorm en krachtig kunstwerk van Maria Roosen

Er zitten ontzettend veel mensen in de wachtruimte. Ik schrik er een beetje van: zoveel zieke mensen. En allemaal zitten ze hier voor kanker. Nee, heus niet voor een gebroken pink, of zoiets kleins.

Bij de balie krijg ik een pieper mee: dokter Haas loopt helaas uit. Jaha, dat krijg je als je Haas heet!

Ik ga met mijn pieper meteen de tuin in. Er liggen smalle paadjes tussen de bloemperken en overal staan bankjes in deze oase.

Er zijn maar weinig mensen buiten. Gelukkig weten er niet veel van dit mooie paradijsje.

Je kunt er dan ook niet zomaar komen: er is maar één toegangsdeur, helemaal achterin de wachtruimte. Als je het niet weet, zie je het niet...

Ik zit zeker een uur te mediteren tot dokter Haas mij oproept. Helemaal verkwikt loop ik zijn onderzoeksruimte in en nóg verkwikter en reuze opgewekt loop ik er een kwartiertje later weer uit.

Alles is goed. Ik hoef pas volgend jaar zelfde tijd weer terug te komen.

Dag tuin, dag AVL... tot volgend jaar!

(hier mijn verhaaltje over de tuin in 2007)
(En ook nog iets over het kunstwerk van Maria Roosen, ook in 2007)

.

ANTHONI VAN LEEUWENHOEK

.















YES!


.

"OH JEE, ALS HET MAAR NIET..."

.
Als je eenmaal met kanker van doen hebt gehad en je bent klaar met de behandelingen, dan ben je nog niet klaar met kanker.
Bij ieder vreemd gevoel of pijntje in de onderbuik denk je: "Oh jee, als het maar niet...."
Nou kennen jullie me zo langzamerhand wel een beetje en weten, dat ik niet een van de somberste mensen in Haarlem en omstreken ben. Soms ben ik zelfs super-positief. Of euforisch. Himmelhoch jauchzend. Optimistisch...

Maar ja... nu heb ik toch weer wat, waar ik me nogal zorgen over maakte. Al mijn optimisme was even weg. Ik dacht: "Oh jee, als het maar niet...."

Ik zag de bui al hangen, vooral na een super-eng verhaal van iemand, die weer iemand kende, die...

Wat is nou het geval: ik heb een soort van bult op mijn verhemelte. En het voelt, alsof ik veel te lang op een kilo zuurtjes heb zitten zuigen. Maar aangezien ik zo goed als niet snoep en zeker niet een kilo zuurtjes achter de kiezen heb, maakte ik me ongerust. Het brandt en klopt.
Nou is kanker meestal een sluipende moordenaar, die niet zo maar brandt of klopt, dus ik hoopte gewoon stiekemweg ook op een soort van ontsteking.
Maar ja, de gedachte: "Oh jee, als het maar niet..." zat vooraan op de rij, eerste rang...

Henry maakte er een foto van. Zie je me staan met mijn mond wagenwijd open en de lens zowat in mijn huig?
Het zag er wel gek uit. "Ga naar de dokter", zei hij.
Ook Ellen adviseerde me zoiets: "Ga naar de tandarts", zei ze.

En toen gebeurde het: ik durfde niet.
Ineens werd ik een super schijterd. Ik durfde niet.
Tot Henry zei: "Stop met je kop in het zand steken. Laat er naar kijken."

Dus... met lood in de schoenen gisteren naar de tandarts. Ik heb een leuke tandarts, een Schot met een lekker sappig accent. Helaas kan ik dat hier niet nadoen. Maar goed: een foto gemaakt. En wat blijkt nu: er zit een fikse ontsteking op de wortelpunt van een van mijn snijtanden. En hij kan er niet bij, want het is een stifttand. Daar gaat in gesneden worden door de kaakchirurg.
Dat wordt een heel gedoe, maar dat kan me niet schelen, toch ben ik opgelucht.

Kun je je dat voorstellen?