Kakesement

.

Even een snel berichtje, want ik ga zo naar het Kennemer Gasthuis naar mijn "grote vriend" de kaakchirurg.

Ja... hij heeft me gevraagd of ik zijn dure wintersportvakantie wil sponsoren.
Ik heb toen meteen een fijn ontstekinkje geregeld in mijn bovenkaak.
En straks gaat hij dat er uit snijden.
Zo help je elkaar een beetje.

Hoe kom ik daar?
Lopend! Lekker door de sneeuw baggeren...

En terug met de bus.

Wish me luck!

BIJPRAATJE:

Een half uur, nadat ik "besteld" ben loop ik alweer naar buiten.
Het vervelendst zijn de verdovingsprikken, maar omdat die mij later van grote dienst zijn neem ik ze maar voor lief.
Tijdens de behandeling visualiseer ik de prachtige sneeuwbeelden van de wandeling van vanmorgen. Ze staan nog op mijn netvlies, dus dat komt goed uit.
Als de chirurg zegt, dat hij gaat hechten merk ik toch, dat ik niet geheel en al ontspannen in zijn stoel heb gezeten.
Enfin, het is achter de rug.
Ik zit met een ijszakje op de wang om te voorkomen, dat die dik gaat worden (zoals de vorige keer...) en ik duik met mijn boek (Haar naam was Sarah) op de bank onder een warme plaid.

Hier is een foto van tijdens de wandeling van vanmorgen:

Ik houd even pauze, maar draag jullie allemaal een warm hart toe!

~

"OH JEE, ALS HET MAAR NIET..."

.
Als je eenmaal met kanker van doen hebt gehad en je bent klaar met de behandelingen, dan ben je nog niet klaar met kanker.
Bij ieder vreemd gevoel of pijntje in de onderbuik denk je: "Oh jee, als het maar niet...."
Nou kennen jullie me zo langzamerhand wel een beetje en weten, dat ik niet een van de somberste mensen in Haarlem en omstreken ben. Soms ben ik zelfs super-positief. Of euforisch. Himmelhoch jauchzend. Optimistisch...

Maar ja... nu heb ik toch weer wat, waar ik me nogal zorgen over maakte. Al mijn optimisme was even weg. Ik dacht: "Oh jee, als het maar niet...."

Ik zag de bui al hangen, vooral na een super-eng verhaal van iemand, die weer iemand kende, die...

Wat is nou het geval: ik heb een soort van bult op mijn verhemelte. En het voelt, alsof ik veel te lang op een kilo zuurtjes heb zitten zuigen. Maar aangezien ik zo goed als niet snoep en zeker niet een kilo zuurtjes achter de kiezen heb, maakte ik me ongerust. Het brandt en klopt.
Nou is kanker meestal een sluipende moordenaar, die niet zo maar brandt of klopt, dus ik hoopte gewoon stiekemweg ook op een soort van ontsteking.
Maar ja, de gedachte: "Oh jee, als het maar niet..." zat vooraan op de rij, eerste rang...

Henry maakte er een foto van. Zie je me staan met mijn mond wagenwijd open en de lens zowat in mijn huig?
Het zag er wel gek uit. "Ga naar de dokter", zei hij.
Ook Ellen adviseerde me zoiets: "Ga naar de tandarts", zei ze.

En toen gebeurde het: ik durfde niet.
Ineens werd ik een super schijterd. Ik durfde niet.
Tot Henry zei: "Stop met je kop in het zand steken. Laat er naar kijken."

Dus... met lood in de schoenen gisteren naar de tandarts. Ik heb een leuke tandarts, een Schot met een lekker sappig accent. Helaas kan ik dat hier niet nadoen. Maar goed: een foto gemaakt. En wat blijkt nu: er zit een fikse ontsteking op de wortelpunt van een van mijn snijtanden. En hij kan er niet bij, want het is een stifttand. Daar gaat in gesneden worden door de kaakchirurg.
Dat wordt een heel gedoe, maar dat kan me niet schelen, toch ben ik opgelucht.

Kun je je dat voorstellen?