Hier woonde Roza, Roza Pinto

.

Günter Demnig:

"Om de steen te kunnen lezen, moet je je voor het slachtoffer buigen"...

Daar gaat hij, Günther Demnig. Met zijn emmertjes en zijn kniebescherming.

Die knie mag zeker wel beschermd worden, want hij knielt.

Hij knielt om zijn werk te kunnen doen...

Hij is een heel bijzonder soort stratenmaker. Hij legt stenen.

Struikelstenen.

Je moet er niet omheen kunnen: je moet er over struikelen.

Duizenden heeft hij er inmiddels gelegd. 

In Nederland in elke stad, in Duitsland in elke stad.

De stenen ingraven, met betonzand vastleggen en goed stevig aankloppen.

Alleen, degene die hier woonde zal het nooit meer horen.

Nog een beetje vegen. En kijken of de stenen goed liggen.

Ja, ze liggen goed. 

Mooi en glimmend.

In de loop van de tijd gaat de glans er af.

Soms is er nog iemand die het koperen plaatje oppoetst.

Die moet dan ook knielen en voor het slachtoffer buigen.

Witte rozen voor Roza Pinto en haar familie.

Hier woonde Roza Pinto.

Roza Pinto...

Ik buig voor jou.

Dag Roza.

Roza.

Roza Pinto.

Tot volgend jaar...

.

Met nog een paar foto's van onze hoffotograaf van ons kerstconcert van afgelopen zondag, 18 december in de Nieuwe Kerk in Haarlem neem ik afscheid van het oude jaar.

Ik ga me voorbereiden op Chanoekah, wat ik elk jaar weer een heel mooi licht-feest vind.

De kandelaar (de chanoekiah) moet worden opgepoetst. De kaarsen uitgezocht.

En elke dag, acht dagen lang, steken we er weer een extra kaars bij aan... tot de chanoekiah helemaal vol is...

En daarbij lekkere latkes eten: heerlijke gebakken aardappelkoekjes...

En soefganiot: een soort van mjammjam gevulde oliebolletjes.

Maar eerst nog even de beloofde fotoos.

Het kerstconcert van Vrouwenkoor Malle Babbe was een heeeeel groot succes.

Een bomvolle kerk, met heel veel vrienden van me en... mijn dochter en de kleinkinderen... daar werd ik zoooo blij van!

Mensen die te laat kwamen moesten staan of gingen op de grond zitten...

Kijk eens... deze man is zelfs een soort van midden in het koor gaan staan, ik had het niet eens in de gaten...

Leny, onze dirigent, was lekker op dreef.

Onze keeltjes waren goed gesmeerd en het ging fantastisch..

We zongen nog een kerst-wiegeliedje voor de kleine Jonah, het eerste kleinkindje van onze Ella.

Ze zei later: "Het leek wel of Jonah gedoopt werd..."

Het was een topmiddag.

En nu ga ik een topvakantie houden.

Gewoon een lekkere blogpauze...

Tot in het nieuwe jaar!

(foto's: Henry Kloostra)

De kerstmutsen op tournee...

.

Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd door de winkeliersvereniging van de Gedempte Oude Gracht om kerstliedjes te komen zingen op 5 verschillende lokaties.

Wie zijn we? 

Dat zijn de Kerstmutsen!! 12 vrouwen uit het Vrouwenkoor Malle Babbe.

We starten bij de Kunstuitleen... Natuurlijk hebben we flink geoefend op de liederen: vierstemmig en geen oubollige liedjes zoals "Herdertjes" en zo... 

Nee gewoon lekker knallen met echt verrassend goeie liederen! Tenminste... iemand van de luisteraars zei dat!

We hebben allemaal dus een kerstmuts op en een kersttrui aan. Ik heb een hele mooie grote warme mogen lenen met een "echte" wortelneus!

We hebben een verplaatsbare kerstboom en vuurkorf en die zwerven de hele route met ons mee.

Overal blijven mensen staan om te luisteren.

We krijgen er steeds meer lol in!

Op vijf lokaties staan we te zingen. (met glühweintjes toe!)

Bij de boekhandel, bij een sportwinkel...

De laatste lokatie is die bij STAAL.

Een heel leuk restaurant, waar we door Sabien ontzettend lekker in de watten worden gelegd.

Er is pompoensoep en kaas en brood en wijn...

Daar zingen we binnen en als de wijn op is nemen we de kerstboom en de vuurkorf mee gaan we buiten nog even zingen...

Het was een toffe middag!

Heerlijk gezongen, gelachen en gekeet.

Echt TOF!

Volgend jaar weer, meiden?! Jaaaa!

(Foto's: Henry Kloostra)

Verhuizen naar de bergen

.

Zou ik in de bergen willen of kunnen wonen?

Als ik er ben, dan denk ik altijd: ja hoor... zou ik best willen en kunnen.

En als ik weer thuis ben denk ik: Oost West Thuis Best. 

En dat laatste is natuurlijk waar... ik woon nou eenmaal heel graag in Nederland en zou echt niet willen emigreren.

Ik bedoel maar... waar versieren ze de koeien zo idioot omdat ze na de zomer weer van de Alm naar beneden naar de warme stal gaan?

Arme koe... Als ze eens wist hoe gek ze er uit ziet! En dan ook die zware bel met dat eeuwige geluid, dat er uit komt.

Nee, geef mij dan deze vrouwen maar, gewoon, zonder opsmuk!

Daar zou ik dan wel in een hut willen wonen. Een tijdje.

En dan van die lekkere knödeltjes soep maken, die alleen dáár zo lekker smaakt...

En dan ook nog dít uitzicht hebben en een ruime blik krijgen en er nooit genoeg van kunnen krijgen:

Maar ja... het is zo fijn om vrij en veilig in Nederland te wonen en om daar mijn vrienden en familie te hebben en de bibliotheek met leesbare boeken en de krant en een bakkie koffie op de Botermarkt... 

En de matze-ballen soep kan ik ook hier maken, toch?!

Nee, ik blijf gewoon lekker hier wonen. Home Sweet Home.