Ik heet Carla, net als een goeie vriendin van Marlou.
Carla Celine Morpurgo. Dat vind je misschien een gekke achternaam, maar ja... ik heet nou eenmaal zo. Ik ben er gelukkig nooit mee gepest. Wel zegt mijn vriendinnetje zo nu en dan Carladeparla. En dan zeg ik Noemidepoemi! Altijd lachen.
School is ook leuk, want ik kan goed leren.
Wil je mijn foto zien? Kijk maar... dit ben ik:
Ik woon in de Sarphatistraat in Amsterdam.
Op nummer 79 hs.
Dat hs staat voor "huis", want we wonen beneden. Boven ons wonen nog een heleboel mensen, want het is een hoog huis met meer verdiepingen.
Maar wij hebben de tuin! Daar speel ik graag in.
Soms alleen, soms met Noemidepoemie. Of met de kat Moushi... Of met mijn zusje. Zij heet Engelina, maar iedereen zegt Engeltje, want dat klinkt leuker.
Er gaat een tram door onze straat. Die gaat naar het Leidseplein, maar daar kom ik nooit. Daar is het niet pluis. Ik mag niet eens met de tram mee. Ik doe alles lopend.
Kijk... bij ons voor de deur liggen struikelstenen. Die heeft Günther Demnig daar gelegd.
Ons hele gezin met voor ieder een eigen steen. Mijn steen is die onderaan in het midden. Misschien komt er later nog een duidelijker foto.
Ik ben op 4 november geboren in 1930. Dat is dus mijn verjaardag. Die heb ik maar 13 keer mogen vieren. Gelukkig waren het wel 13 hele fijne verjaardagen met zingen en lekkers en een kadootje.
Na mijn laatste verjaardag was het allemaal niet meer zo leuk. We mochten nergens meer naar toe en werden uitgescholden.
Daarom gingen we naar familie in België.
Maar daar was het niet veel beter.
Want toen kwam de dag dat we meegenomen werden, ik weet het nog goed, het was 4 april 1944. We werden naar Auschwitz gebracht, waar we op 7 april aankwamen. Daar werden we meteen vermoord.
Eigenlijk kan ik dit allemaal niet navertellen, want ik leef allang niet meer.
Maar Marlou doet het woord. Die is ook even naar mijn steen geweest in het Namen Monument.
Ik ben Carla Celine Morpurgo. Zo heet ik.
Wil je mijn naam eens hardop zeggen?
Carla Celine Morpurgo...
