52 sneeuwvlokken?

Vorige winter heb ik mezelf beloofd, dat ik dit jaar 52 sneeuwvlokjes zou haken. 

Elke week één.

En dat ik die dan deze winter voor het raam zou hangen, want dat staat zo leuk, als het buiten nog eens sneeuwt ook.

Ahum...ik neem mezelf wel eens meer iets voor...

Zoals: elke dag pianospelen of teksten oefenen of ukelele spelen of...

En komt dat er altijd van?  Doe ik altijd wat ik mezelf voorneem?

Nee! Heel vaak word ik afgeleid door iets heel anders en hoppa! daar gaan mijn voornemens.

Is het me gelukt om 52 sneeuwvlokjes te haken?

Helaas.... nee... niet gelukt.

42 dan? ...

32? ...

22? ...

Heb je wel gehaakt??

Jawel, jawel... het zijn er 16 geworden. 16 hagelwitte sneeuwvlokjes en toen had ik er helemaal geen zin meer in. Ik heb ze met suikerwater lekker stevig gemaakt en van de week opgehangen.

Nou ben ik dus benieuwd naar mijn goede voornemens voor het komende jaar. Het is tenslotte eind december...

Gaat dat nog wat worden of rotzooien we maar weer wat raak?

Ik ben soms toch zo benieuwd naar mijn eigen gedrag...

En jij ... neem jij je iets voor voor 2011?

.

Vlijtige handen...

.

Een vrouwenhand staat nooit stil, zei men vroeger wel eens.
Nou... dat geldt zo nu en dan nog steeds ook wel eens voor mij.
Dan "moet" ik ineens iets doen: iets breien of haken.
Vanmorgen zag ik bij Stipje een leuk blogje met allemaal sterretjes. Of zijn het sneeuwvlokjes?
Dat lijkt me nou leuk om te maken.
Heeft iemand enig idee, hoe je dat moet doen?

Ik zie het wel zitten om er dan een soort van slingertjes van te maken, die ik voor het raam hang.
Het zijn eigenlijk meer een soort van sneeuwvlokjes...

Wie kan dit? Heeft iemand een patroontje of ken je iemand, die een patroontje zou kunnen hebben? Dan houd ik me aanbevolen! Als ik er elke week eentje maak heb ik volgend jaar 52 sneeuwvlokjes voor de ramen hangen...

Met dank aan "Stipje" voor de foto's...








~~

Klussen

.
















Er zou slecht weer op komst zijn, dus ben ik zo vroeg mogelijk aan de rest van het werk aan het onderterras begonnen.
Zo vroeg mogelijk betekent: als de buurtjes verderop naar hun werk zijn. Ik wil ze niet wakker maken met mijn lawaai…
Het is bloedheet, op het balkon is het al 28 graden…

Tijdens het werk gutst het zweet in geen tijd mijn ogen in.
Het is nog een hele klus, maar ik klaar het voor de lunch:
alle brandnetels zijn gekapt. Het teveel aan sneeuwbes is gesnoeid, steekstruiken verwijderd. Restanten opgeharkt en het ziet er weer prima uit.
Van boven vanaf het balkon lijkt het of er ruimte is gecreëerd.
Ik ben heel tevreden.
Heb er een rooie kop van!





















Na de lunch probeer ik te lezen, maar de zon maakt me heel slaperig, ik val in slaap en lig zeker een uur te pitten.
Dan word ik uitgerust wakker en ga verder haken aan mijn petje.

Ik hoor buurman Fritz verderop in zijn tuin dus ga ik hem even begroeten. Hij biedt aan, dat ik zijn computer mag gebruiken. We spreken af, dat ik zaterdag even langs ga voor een wijntje en een mailtje.

Tot vrij laat kan ik buiten zijn. Het is zacht en heerlijk weer.




.

Wandelen

.

Met zulk mooi weer roepen de wandelschoenen: "Ga mee de Parapluie op!"
Onderweg pluk ik een veldboeket.















Ik zie slechts één kleine, onvolwassen parasolzwam, die ik maar laat staan. Maar oh… wat zou ik ‘m graag vanavond willen braden!
Ik voel me enorm op mijn gemak.
Boven op de berg eet ik een appel en drink wat van ons eigen bronwater.
In het huisje staat een paar gekochte flessen water. Ik begrijp niet, dat men dat doet: water kopen… Terwijl er zulk goed water uit onze bron komt!
Weer terug in het huisje zet ik koffie en ga een beetje lezen…
Een beetje pitten ook…

’s Middags rijd ik naar beneden. Eerst langs Emmi. Ze ziet er slecht uit. Ze is heel ziek geweest, maar nu gelukkig wel aan de beterende hand.
Ze nodigt me uit om vrijdag te komen eten.

Dan koop ik bij Prassl een dun bloesje. Het is echt bloesjes weer.
Ook komt er een bolletje katoen en een haaknaald in het mandje, want...
ik ga boven een petje haken!


















.

MARITA EN DE ROZENPRINSESSEN

.


Er was eens een kunstenaar, ze heette Marita...

Zo zou een sprookje kunnen beginnen.
Het gaat over Marita Kratz.
Ze is op mijn pad gekomen, doordat mijn dochter Roosje, die grafisch vormgever is, een boek over haar maakt. Ik zal er later meer over vertellen, als het boek af is.

Marita maakt kunst met textiel. Kijk, hier zie je iets van haar hand:



















vrouwenvlijt, Marita Kratz

Op een dag bedacht ze iets, waarvoor ze 10.000 gehaakte roosjes nodig had.
Ze begon te haken, met witte katoen en die dag had ze 11 roosjes af.
Dat zou nog lang duren tot de 10.000 roosjes af waren. Maar toen... kwam de buurvrouw en die vroeg haar: " Wat ben je aan het doen?"
Marita vertelde haar plan en die lieve, schattige buurvrouw zei, dat ze heel goed kon haken en dat ze haar zou helpen. En ze wist nog wel iemand, die mee wilde helpen.
En nog iemand...
En nog iemand...

.















Marita nodigde alle mensen, die haar hielpen uit en die avond zaten ze allemaal mooie witte roosjes te haken...
En ze zei: "Jullie zijn mijn Rozenprinsessen..."

Inmiddels zijn het zo ongeveer 20 mensen, die elke dag een paar roosjes voor Marita haken en hebben ze al 9000 roosjes af!

Ik vond het zo'n leuk verhaal... En...
Ik kon vroeger toevallig ook goed haken en na enige oefening ben ik er door gepakt en mag ik mijzelf ook een Rozenprinses noemen.
Ik heb er inmiddels bijna 20 af en ze zijn zo mooi en wit en zacht...

Op naar de 10:000 hagelwitte rozenprinsessenrozen...


.















Het resultaat laat ik jullie zien, als het boek af is...

Klik* op: Marita Kratz