MET CAREL AAN DE WANDEL

Het betreft hier een gezellige, enthousiaste hond met veel krullen en een lieve kop.
Het is de hond van vrienden van me. Als we gaan wandelen gaat hij altijd mee.
Het is een lekker beest, dat (soms) luistert naar de naam Carel.

Ik ben gistermorgen met de trein naar Bussum gegaan, waar ik door vriendin word opgehaald. Na de koffie (net voor 12 uur…) rijden we naar de hei bij Blaricum.

We komen aan bij de ingang van het wandelterrein en ik zie, dat het gebied naast de begraafplaats ligt, waar Hans en Nino begraven liggen.
Ik ben dus halverwege de wandeling even de begraafplaats op gegaan om ze gedag te zeggen.
Begraafplaatsen zijn mooi, als de zon schijnt.
De schaduwen zijn vandaag lang vanwege het lage licht. Het ziet er hier mooi uit, rustig, vredig... het wordt goed onderhouden. Veel mensen, die hun dierbaren liefdevol herdenken.




Het graf van Hans ligt op een mooie plek. De steen is bedoeld als bankje, maar ik denk niet dat er ooit iemand op zit. Veel te koud om op zo’n steen te zitten. Ik voel geen enkele emotie. Gek hoor…
Dag Hans, zeg ik nog en loop weer door.
Op één van de andere graven word ik getroffen deze tekst:

tomorrow’s rain
will wash the stains away
but something in our mind
will always stay

Nino’ s graf bestaat uit een enorme hijskraan. Daar had- ie wat graag mee willen spelen, als hij ouder had mogen worden…

Dan gauw weer terug om vriendin en Carel op te zoeken.
Carel is in geen velden of wegen te vinden, maar al gauw zie ik een kluwen met honden en ja hoor… daar is hij.
Nu vriendin nog.



In de verte zie ik haar lopen en samen met Carel ga ik haar ophalen. Het is heerlijk buiten.
Een pracht gebied daar. Stil en fris. Schoon en weids…

Dan ga ik met de drie C’s lunchen in de haven van Huizen.
Ik heb toch zo’n mooi leven…

ACCESSOIRES VOOR DE THEE

Als je veel thee drinkt heb je ook veel accessoires nodig. Daar kun je heel erg in overdrijven, maar ik probeer het toch simpel te houden. Ik wil steeds minder spullen in huis, omdat ik zo’n klein huis heb. Als iets kapot gaat, dan vervang ik het meestal niet.

Daar gaat-ie dan:


De accessoires:

Vanuit mijn vorig huwelijk heb ik een theelichtje, ik denk nu al 30 jaar. Een Zweeds design glazen ding van Metz, een dure winkel in de Leidsestraat in Amsterdam.

Ik heb 1 theepot: hij is van aardewerk met bloemetjes en is nog van Oma Mia. Ik had een grappige in de vorm van een pinguin, maar die was zo lek als een mandje.

Ik verzamel theekopjes. Geen enkele is hetzelfde. En allemaal wit met blauwe motiefjes.
‘t Mag nu overigens ook wel eens een ander kleurtje worden. Ik heb er ongeveer 10. Allemaal oud en verschillend en met bijbehorend schoteltje.
De motiefjes zijn: saksisch, lange lijs, gewoon een of ander bloemetje of een chinees motiefje.
Ik heb ook een aantal theeglazen, waarvan de dunwandige mijn favoriet zijn vanwege het gewicht. Ik vind bekers niet echt fijn, omdat er geen oor aan zit. Ik heb er een paar (met oor!) uit Oostenrijk meegenomen, gekocht bij Kaufhaus Prassl.

Suiker heb ik wel in huis, maar ik gebruik het zelf niet. Voor de gasten heb ik verschillende suikersakkies of rietsuiker.

Er staan 24 theelepeltjes in een soort van net niet mooi vaasje. Het zijn allemaal zilveren theelepeltjes, een verzameling van … ja, ook wel 30 jaar. Het oudste heb ik pas geleden geërfd van Tante Ali, die 104 is geworden, dus het lepeltje zal ook wel heel oud zijn. Het ziet er in ieder geval antiek uit.
Mijn moeder verzamelde theelepeltjes en van haar heb ik een herdenkingslepeltje geërfd van de inhuldiging van Juliana, 6 september 1948. Je maintiendrai…

Verder heb ik natuurlijk een goed theezeefje, dat ik in een goeie kookwinkel (De Huismus) heb gekocht.

En ik heb 2 thee-eieren. Daar mik je de thee in en die hang je in de theepot tot de thee voldoende getrokken is.

Ik heb geen theemuts.
En die wil ik ook niet…





Kom je een keer thee drinken?

VERSLAVING

Het lijkt me een van de ergste dingen, die je kan overkomen: verslaving.
Dat je niet zonder iets kunt.
Dat je lichaam vraagt om meer en meer en meer.
Dat je geest er voortdurend mee bezig is…

Ik heb ook een verslaving.
Ja echt. Niets onmenselijks is mij vreemd. Haha, ik bedoel: niets menselijks.
Denk maar niet dat het om iets gevaarlijks gaat. Aan mijn lijf geen polonaise.
Ja, vroeger, toen ik nog rookte, heb ik wel eens een jointje gerookt. Maar sinds ik van het roken af ben heb ik geen jointje meer aangeraakt… Ik sliep er overigens wel heel erg lekker op.
Nee, mijn verslaving heeft ook niets met drank te maken.
Daar houd ik overigens wel van. Drink in het weekeinde ook heerlijke glazen rode wijn, maar verder denk ik er niet aan.

Mijn verslaving betreft: THEE!



Ik ben verslaafd aan dat lekkere, warme drankje. Geen suiker er in, gewoon: goed getrokken thee.
Ik kom net uit de keuken en heb even geteld, hoeveel theesoorten ik heb: het zijn er 23!

Ik begin de dag altijd met een kop GROENE THEE. Dit doe ik vanwege de anti-oxidanten. Maar ook gewoon omdat ik het lekker vind.
Ik zal even de theesoorten opschrijven, die zich in mijn voorraad bevinden. De volgorde is willekeurig. Alles staat zo voor het grijpen op de planken in de keuken.

1. Verveine van Brandmeester in de Schagghelstraat (heel schone thee)
2. Passieflora, van Van der Pigge (daar word je rustig van)
3. Vata-thee (is Ayurvedisch) uit het Reformhuis (met zoethout, kaneel en gember)
4. 49-kruidenthee van Joke gekregen is door een natuurarts samengesteld
5. 7-kruidenthee van Roosje in Oostenrijk voor mijn verjaardag gekregen
6. Blaas- en nierkruidenthee van Van Der Pigge (als ik blaasontsteking heb)
7. Rooibos, uit Zambia meegenomen door Roosje: Giggelthee… (hihihi...)
8. Sinaasappelrooibos, van de Lidl (lekker voor 's avonds)
9. Losse Rooibos uit de Natuurvoedselwinkel (de hele dag lekker)
10. Nog een Rooibos : teesakkies met earl grey smaak (ook rijk aan anti-oxidanten)
11. Schlaffreund uit Oostenrijk meegenomen, om lekker op te slapen
12. Lavendelthee van Wijs en Zonen (zo geurig!)
13. Echte Jasmijn thee meegenomen uit China (een rijke thee)
14. Pepermuntthee van Zonnatura (voor de frisse smaak)
15. Venkelthee, ook van Zonnatura (voor de darmen)
16. Gewone zwarte thee van Max Havelaar (drink ik bijna nooit)
17. Van Joke kreeg ik ook nog een zwarte thee van Lipton, die anti-oxidants is…
18. Earl Grey thee van Lord Nelson (af en toe met een wolkje melk, op z’n Engels)
19. Afslankthee, van Van der Pigge (helpt voor geen meter)
20. Groene Thee meegenomen uit China (is daar een soort van Champagne)
21. Groene thee (gewoon van AH) (voor de eerste ochtend kop)
22. YogiTea: avondthee (rustige opsloomthee)
23. En ook van YogiTea heb ik Himalaya... met gember, dus heerlijk pittig


Nou, je ziet het: geen Douwe Egberts of andere smaakjesthee. Daar is meestal een kunstmatig smaakje of kleurtje aan toegevoegd. Vind ik niet veel aan.
Oh ja, in de zomer oogst ik Munt en Citroenmelisse uit de tuin.
Ik zet een aantal keren per dag thee in een grote thermoskan of in een grote theepot, die ik dan op een lichtje zet.

Kom je een keertje thee drinken als je in de buurt bent? Keuze genoeg...
Je mag natuurlijk ook je eigen favoriete thee meenemen!

DE AALSCHOLVER

Mijn rondje Elswout...
Sommigen vinden het maar gek, dat je bijna elke dag hetzelfde rondje kunt lopen.
Ik heb er geen moeite mee. Het is elke dag anders en nooit hetzelfde...

Vanmorgen zag ik ineens IJS!
Nu begreep ik, waarom het zo koud was in mijn slaapkamer.
Ik had meteen al weer zin om te gaan schaatsen.

De dieren hebben het in dit jaargetijde nogal moeilijk. Daarom voederen we ze bij.
Ik gooi restjes pasta in het gras aan de vaart bij mij voor de deur.
Hele hordes meeuwen komen daar schreeuwend op af.

Vanmorgen zag ik een vissende aalscholver.
De vis die hij ving (een soort van baars, geloof ik) was behoorlijk groot.
Zou die 'm zomaar op kunnen eten? Zo'n joekel van een vis?
Nou... reken maar van yes. Hij stikte er bijna in, maar die vis kon niet meer terug.

Ik zag daarna die aalscholver een beetje uitbuiken aan de kant van het water en hij dacht:"Die vis heeft niet voor niets gezwommen"

Hier is een soort van filmpje van E L S W O U T . Klik er maar op en je begrijpt, waarom je er vaak lopen kunt.....

KORTJAKJE

Heel Nederland ligt , pardon, half Nederland is verkouden.
Ik dacht: “Daar doe ik mooi niet aan mee, ik laat me niet kisten….” Maar dat had ik gedroomd.
Ik voel me net Kortjakje. Midden in de week snotteren en blaffen.
En in het weekeinde....
Wijs en Pier zouden een nachtje komen logeren, dus ik heb me vorige week heel de week gedeisd gehouden.
De meeste afspraken afgezegd. Bisolvon genomen (helpt niet… niet kopen!) paracetamolletjes… ibuprofen toen zich ook nog een blaasontsteking aandiende, veel blaas- en nierenthee van Van der Pigge…, desinfecterend keelspoelspul.
Vergeet het maar. Niets helpt, je moet er doorheen.
Rust, reinheid en regelmaat…
Maar gek genoeg was het in het weekeinde een beetje weggeëbd en kon ik gewoon een gezellige oma spelen.
En het weekeinde is voorbij of…. tsjakaaaaa daar komt ie weer, in vol galop. Zakdoekjes zijn niet aan te slepen.
Nu was ik er vanmorgen toch uitgegaan. Zulk mooi weer, goed voor de bronchiën. Even naar “Het Wapen” voor een grote kop koffie. Die is daar zo lekker. En de plek is uniek, zo aan het weiland met zicht op de koeien links en de schapen rechts en het koeiepaadje er tussendoor, waar slechts enkele wandelaars door het landschap schuifelen.
Leny, Maria en Mary zaten er ook. Lekker gelachen en gekletst. Ook serieus, hoor... Niet alleen maar geitebreien.

Mary zei, dat er een griep uit België op komst is.
Wat te doen ter preventie?
Regelmatig je handen wassen. Je keel spoelen.
En niet te veel zoenen.

Jammer, he?!
Gezondheid!

YOUNG@HEART

.






Met koorvriendin Carla naar een film geweest … een echte aanrader!!
De film heet: Young@heart en is een aandoenlijke en opbeurende documentaire over een popkoor in Northampton, Massachusetts, waarvan de gemiddelde leeftijd 81 jaar is.
Als je ‘m gemist hebt, ga er dan alsnog naar toe.
Hij komt zeker deze zomer in de zomercinema van de Filmschuur…

Het was sowieso al te gek om ’s middags naar de film te gaan. Wat een luxe is dat toch. Om kwart voor 3 in de bioscoop. Buiten was het guur, koud en winderig.
En binnen in de zaal lekker warm. Niet heel erg druk, maar wel gezellig.

Dan begint de film…… Eileen, een 93-jarige vrouw heeft een solo en je zit meteen volop te genieten... De film is om te lachen, om mee te swingen, maar ook om te huilen. Er zitten heel veel ontroerende momenten in. Bijvoorbeeld als één van de koorleden is overleden en het koor die middag een optreden heeft in de plaatselijke gevangenis. Daar zit je dan met een brok in je keel naar te kijken. Ik ben niet zo’n huilerd, dus ik slik maar wat.
Het popkoor Young@heart bestaat echt en treedt ook nog steeds op. Krijgt overvolle, meeswingende zalen. Su-per-leuk!!
Het koor barst van energie en levenslust. Echt oude besjes, die staan te shaken op “I feel good…”, of “Should I stay or should I go…” Het is een hartverwarmende film, die de koorleden op repetities volgt en tijdens hun uitverkochte concert in thuisstad Northampton. Ze zijn gespecialiseerd in rock, pop en punkklassiekers. Hun dirigent en coach is Bob Cilman, die er echt de wind onder heeft, maar er toch voor zorgt, dat iedereen enorm zit te kicken en geen repetitie wil overslaan, hoe krakkemikkig ze ook zijn.
Een heel geestige ode aan het leven, die bewijst, dat je nooit te oud bent om je jong te gedragen!

‘we went from continent to continent... till I became incontinent'

Voor een kijkje achter de schermen klik je op:

young@heart




.

KANKER?

Eergisteren zag ik bij "De Wereld Draait Door" een jonge zangeres, Roosbeef (ook gepromoot ergens op de site van Hanneke Groenteman). Ze heeft een grote POPprijs gewonnen. Op www.roosbeef.nl kun je naar dat deel van de uitzending kijken, waarin Matthijs van Nieuwskerk een praatje met haar maakt en ze daarna een klein stukje van een lied zingt...

Haar CD heet: Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten

Een klein gedicht, of een lange zin...
In de uitzending zingt ze "Onder invloed".
Heel apart. Moet je echt eens naar luisteren.
Ik zet wel een link hiernaast naar een lied van haar.

Maar waarom heet dit hoofdstukje nu "KANKER"?
Omdat ze vertelde, dat ze mails had gekregen, waarin stond, dat het kankermuziek is.

DAAR BEGRIJP IK HELEMAAL NIETS VAN...
Dat je niet van bepaalde muziek houdt, okay, moet allemaal kunnen.
Maar waarom moet het dan meteen kankermuziek zijn?
Kanker is toch een ziekte, of ben ik nou gek?
Ik zal sommige mensen helaas nooit kunnen begrijpen. En ik wil het niet eens kunnen begrijpen.
Dus dan kan ik er maar beter over ophouden en eindigen met een zin van Roosbeef:

"Geen loverboy wil me hebben, al leg ik er zelf een gouden ketting bij"

Lijkt me een leuke meid. Harde werker...

Zo, en nu allemaal uit de veren.
OPSTAAN!!! De dag is begonnen.

IJSPRET

Vanmorgen even langs "Nova Zembla" gereden om een paar foto's te maken.
Henry heeft ze gemaakt...



Heel gezellig druk was het daar. Veel kindjes, die voor het eerst op het ijs stonden!


Staatsieportret. Muts van Henry geleend. Hij heeft 'm uit Moskou meegenomen.. Overigens nepbont, don't worry!


Krasse knar van Nova Zembla...


Gerrit Bartholomeüslaan. Voor het eerst sinds jaren...Wat zou Oma Mia dit mooi gevonden hebben!



Met Pieter en Atie, die nu op nr. 18 wonen. De nieuwe bewoners van Oma Mia's huis...

Heerlijke dag gehad. Lekker gewandeld en over het ijs gelopen.
Jaja, nu durf ik wel.
Maar nog niet alles.
Van Atie hoorde ik, dat je ook heel mooi op het Wed kunt schaatsen. Prachtig ijs, als een spiegeltje.
Misschien ga ik er morgen even heen.

HET HEFT IN EIGEN HAND

Hier is de vertaling van Self-Coaching, zoals beloofd:


Het heft in eigen hand



1. Wandel elke dag 10-30 minuten. En glimlach terwijl je wandelt. Het is het ultieme antidepressivum.
2. Zit elke dag tenminste 10 minuten in stilte. Praat met jezelf over je leven. Doe de deur op slot, als het nodig is.
3. Als je ‘s morgens wakker wordt maak dan de volgende zinnen af:
Voor vandaag is mijn doel: ………………………………
Ik ben dankbaar voor: …………………………………
4. Eet meer voedsel dat aan bomen en planten groeit en eet minder voedsel uit fabrieken.
5. Drink groene thee en genoeg water. Eet bosbessen, broccoli, amandelen en walnoten.
6. Maak elke dag tenminste drie mensen aan het glimlachen.
7. Verspil je kostbare energie niet aan roddel, energievreters, oud zeer, negatieve gedachten of dingen waar je toch geen controle over hebt. Investeer je energie daarentegen in het positieve NU.
8. Laat je ontbijt zijn, als dat van een Koning. Laat je lunch zijn als die van een Edelman. En laat je avondeten zijn als dat van een Bedelaar…
9. Het leven is in jouw ogen misschien niet eerlijk, maar toch is het goed.
10. Het leven is te kort om tijd te verdoen met iemand te haten.
11. Neem jezelf niet zo serieus. Niemand anders doet het.
12. Je bent heus niet zo belangrijk, dat je elke discussie hoeft te winnen. Heb vrede met verschil van mening.
13. Sluit vrede met het verleden, zodat ‘t het heden verziekt.
14. Vergelijk jouw leven niet met dat van anderen. Je hebt er geen idee wat zich tijdens en in hun “reis” afspeelt.
15. Niemand heeft het beheer over jouw geluk: alleen jij!
16. Beschouw elke ramp met deze woorden: “Doet het er over 5 jaar nog toe?”

Met dank aan Henry, die mijn vertaling nakeek en er enkele verbeteringen in aanbracht.

Ik heb naast mijn bed een schriftje liggen, waarin ik elke avond 5 dingen opschrijf, waar ik dankbaar voor ben.
Gisteravond was dat:
1. ik ben dankbaar voor de overvloed van het universum
2. ik ben dankbaar voor mijn gezondheid
3. ik ben dankbaar voor al het goede dat op mijn pad komt
4. ik ben dankbaar voor al de energie die ik terug heb gekregen
5. ik ben dankbaar voor mijn open hart

Vanmorgen deed ik mijn boodschappen en hoopte, dat het me zou lukken om 3 mensen aan het glimlachen te krijgen.

Nr 1: Een mevrouw, die in de Anslijnstraat fietste en mij zomaar plotseling een glimlach schonk.
Nr 2: Een automobilist, die ik bedankte voor het stoppen bij het zebrapad.
Nr 3: De kassière van de buurtsuper, die ik een compliment maakte voor haar nieuwe bril.

Toen fietste ik weer naar huis, deed nogal snel een bocht naar rechts, waarbij ik bijna tegen een meneer opreed, die mij vervolgens een grote glimlach schonk.

't Moet nou toch niet gekker worden dacht ik... 3 is echt genoeg.

In de Sportschool kreeg ik 2 kopjes koffie, zomaar gratis.

Tot slot, lieve lezers, een affirmatie, waar ik de afgelopen tijd heel veel aan heb gehad. Ik kan niet uitleggen waarom, want dat is te privé, maar geloof me maar: het heeft me veel gegeven!

Ik begin er nu de dag mee:

"Ik let er steeds op dat al mijn woorden en gedachten positief en liefdevol zijn."

SELF-COACHING

(fot's : Mary Dijkstra, winter 2005 hier op de kade. Ik fiets ter hoogte van mijn huis. Ik woon bij de tweede boom rechts)

Van vriendin Joke kreeg ik 2 weken geleden een mail met daarin een bijlage, die me heel erg aansprak.
Het betreft Self-Coaching. Ze kreeg de bijlage van haar Peruaanse vriendin Vicky. En het heette gewoon: Good Advices.
Maar ik vond het zulke goeie adviezen... die wilde ik wel uitgeprint hebben en ergens ophangen, zodat ze me dagelijks onder ogen zouden komen.
Dus heb ik aan Henry gevraagd, of hij het voor me wilde uitprinten. (mijn printer doet het niet goed)
En hij heeft de titel bedacht: SELF-COACHING
Nu zit je natuurlijk te popelen om die goeie adviezen te lezen. Nou... daar komen ze dan:

1. Take a 10-30 minute walk every day. And while you walk, smile. It is the ultimate anti-depressant.

2. Sit in silence for at least 10 minutes each day. Talk to yourself about what is going on in your life. Lock your door, if you have to.

3. When you wake up in the morning complete the following statement, 'My purpose is to__________ today. I am thankful for______________'

4. Eat more foods that grow on trees and plants and eat less food that is manufactured in plants.

5. Drink green tea and plenty of water. Eat blueberries, broccoli , almonds & walnuts.

6. Make at least three people smile each day.

7. Don't waste your precious energy on gossip, energy vampires, issues of the past, negative thoughts or things you cannot control. Instead invest your energy in the positive present moment.

8. Eat breakfast like a king, lunch like a prince and dinner like a college kid with a maxed out charge card.

9. Life may not seem fair, but it's still good.

10. Life is too short to waste time hating anyone.

11. Don't take yourself so seriously. No one else does.

12. You are not so important that you have to win every argument. Agree to disagree.

13. Make peace with your past so it won't spoil the present.

14. Don't compare your life to others. You have no idea what their journey is all about.

15. No one is in charge of your happiness except you.

16. Frame every so-called disaster with these words: 'In five years, will this matter?'

Ik heb er nú al veel aan gehad. En je snapt zeker wel, dat het allereerste advies op mijn lijf geschreven is.

Daarom.... Ik ga er op uit!

Volgende keer zijn de adviezen vertaald. (hoop ik....)

SCHAATSEN OP NOVA ZEMBLA

Gisteren heb ik heerlijk geschaatst, op natuurijs bij ijsclub Nova Zembla bij Spaarndam. Heerlijk was het: het zonnetje scheen en ik voelde me op en top Hollandsch en lekker fris.
De foto hierboven is daar overigens niet van, want helaas had ik het fototoestel niet bij me. Dan had ik mooie plaatjes kunnen schieten, want het was van een hoog Breughel-gehalte! Heerlijk dus.
Eindelijk weer eens op natuurijs. Ik durfde steeds niet vanwege vroeger 2 keer door het ijs gezakt (heel traumatisch), maar bij Nova Zembla is het ijs ontstaan door onder water gelopen weiland, dus voor een echte schijtlaars als ik buitengewoon veilig.
Links - rechts, links - rechts.... durf ik al één arm op de rug... ja... zowaar het gaat. Wat krijg ik er een supervrij gevoel van.
Mooi glad, met af en toe wat bubbeltjes. Kijk... daar heeft toch nog een gans op het ijs gezeten en gescheten. Bochtje er omheen.
Koek en Zopie voor warme choclademelk. Toch maar geen glühwein, want dat schaatst zo zwabberig.

SUPER!

Dank je wel Ellen, voor het "overhalen".....Anders was ik op de bank gaan liggen en was ik er helemaal niet uit gekomen!
Het heeft me heel goed gedaan en ik heb voor het eerst sinds tijden weer eens heerlijk geslapen.

Oh ja... ik had 's ochtends nog een zalige Ayurvedische massage (met warme oliën). Die moet ook even vermeld, want die heeft natuurlijk ook meegewerkt aan mijn welbevinden...
Als je dat eens een keer wilt meemaken: ik heb een hele goeie masseur voor je. Ze is weliswaar nog in opleiding, maar heeft het helemaal in zich: je kunt je helemaal overgeven en veilig en warm voelen.
Ook al zo'n kadootje...

2 0 0 9

2009 wordt een TOPJAAR, wat ik je brom!

.

Er wordt gedanst en gezongen.

.

Je voelt je licht en aangenaam.

.

Je bent creatief, ook met je gedachten...

.

Je bent open en lacht veel...

.

Je bent sterk en staat met beide benen stevig op de grond...

.

Je vertrouwt jezelf, omdat je het waard bent...

.

Je leeft volledig in harmonie met je omgeving...

.

En het allerbelangrijkste:

.

JE BENT GEZOND !

.

Om dat te vieren voor iedereen een warme, stevige omhelzing van Marlou

.

En elke ochtend, als je wakker wordt, zeg je tegen jezelf:

.

"Dit is de beste dag van mijn leven!"

Mammopgrafie, mammofrafie

Mammografie... hè hè, eindelijk goed geschreven.

Vanmorgen moest ik bij de chirurg komen voor de uitslag van de foto van een dikke week geleden.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen:

ALLES IS GOED!

Hele opluchting natuurlijk.
Nu ga ik dansend en licht de feestdagen in.

Dit keer heb ik me er minder druk om gemaakt, dan de voorgaande keer, want ik had al het gevoel, dat het goed was: ik voelde geen knobbeltjes of bobbeltjes en ik zag, als ik mijn armen omhoog deed geen deukjes.
Dus.... helemaal heerlijk.

Voor iedereen, die dit leest:

ALLE GOEDS VOOR HET KOMENDE JAAR...


Ik houd waarschijnlijk even pauze, dus tot volgend jaar!

DICTEE

En hier is de uitslag.
Tarararararaaaaa: ik zit precies op het gemiddelde: 34 fouten, waarvan 17 "gewone" fouten en 17 fouten die te maken hebben met het koppelteken, woorden wel of niet aan elkaar schrijven en streepjes tussen 2 woorden.
Daar zit ik altijd mee te klooien en dat moest gewoon maar zo blijven...
Ik heb totaal geen zin om mijn tijd te verdoen met het aanleren van regeltjes betreffende deze koppeltekens etc. Ik doe lekker gewoon maar wat en dat bevalt me prima.

De tussen-n. Daar doe ik ook niet aan, tenzij het klopt.
Hartepijn moest hartenpijn zijn, maar het betreft slechts 1 hart, dus me hoela.. Doei! Die "n" zet ik daar niet. Ik vertik het.
Maar zielenknijpers, ja... daar kan ik me weer wél in vinden: het betreft hier meerdere zielen, waarin geknepen wordt, dus wel een "n" .
Maar begrijp me goed: dat knijpen... nee, daar heb ik heb niet zo op.

Verder had ik aardig wat interessante woorden goed: van Chaucer tot larmoyante weltschmerz. En van queeste tot eschatologische, hoewel ik van dat laatste woord ik niet eens de betekenis weet.
Ik vind dat ik het helemaal zo slecht niet heb gedaan.

De minste fouten werden door de Vlamingen gemaakt. Hoe zou dat toch komen? Beter onderwijs?

Maar goed, dit hebben we weer gehad. Volgend jaar doe ik weer mee.
En hier liggen we niet van wakker.
Ja toch, niet dan?!

EEN RONDJE MIDDENDUIN

Gelukkig gaat het steeds beter.
Ik moet eigenlijk niet meer zo zeuren over die enkele inzinking.
Waarom moet ik dat nou zo nodig op het web gooien?

Het heeft overigens wel nut, want vorige week sleurde Ellen mij uit mijn "hol", nadat ze had gelezen, dat ik beneden peil bivakkeerde...
Anders was ik er niet uit gekomen en had ik zo lang als het kon in mijn nachtstola rondgehangen.

Lekker gelachen en dat bleef nog dagen hangen ook...

Vanmorgen een rondje Middenduin. Met de stokjes (Nordic Walken heet dat) en Ellen.
Heerlijk was het. Koud, toen we begonnen, maar gaandeweg voelde je dat niet meer en waren we lekker doorgewarmd.
Dit is goed echt voor het lichaam en trouwens ook voor de geest.

Ik voel me lekker en opgeruimd.
Vasthouden die hap, denk ik dan maar weer! Zo lang mogelijk zien vast te houden.

Fysiotherapeut was erg tevreden. Oefeningen worden dan ook goed door mij gedaan.
Maar de nek.... blijft scheef staan!
Nou ja, misschien gooi ik daar nog eens een specialist tegenaan.
Zie wel.

Ik voel me tralalalala.
Dank je wel, Ellen! Good luck en veel plezier op de ABC-eilanden met de mannen...

WANDELEN MET DE HOND

Carel

Mijn vriendin heeft een hond, Carel.
Het is een Labradoedel... Haha nee hoor, het is een echte:een Barbet.
Een heel enthousiaste krullerige hond, gek op water en op rennen.
Het is leuk om met hem te wandelen. Maar het komt er niet vaak van want ze wonen in Huizen en dat is met het Openbaar Vervoer geen peuleschilletje. 
't Is ook niet het eind van de wereld, maar met trein en bus is het wel een ommelandse tocht.
Ik zou vandaag met ze gaan wandelen.
Om 3 uur vannacht word ik wakker van het gekletter van de regen op het dak.
Na een uur wakker liggen ga ik er maar eens uit en zet een kopje "calming"-thee. Een half pilletje erbij en dan moet het toch lukken?
Mooi niet... Wakker, wakker, wakker... op je bed liggen met je ogen dicht en klaarwakker zijn. Niet weten hoe je moet gaan liggen. Linkerzij, rechterzij. Op de rug ligt wel lekker, maar áls, ja ALS ik dan in slaap val word ik wakker van mijn eigen gesnurk. Waardeloos.
Ik voel me zo slabberdewaski dat ik Charlotte afbel. Ik baal er van, want ik houd niet van afbellen en bovendien is het inmiddels eigenlijk best wel lekker weer geworden.

Blogvriendin Marjolijn heeft eindelijk een paar uur kunnen slapen.
Fijn voor je, na al die narigheid mag dat wel weer eens!
Een mooie dag toegewenst vol energie....



Carel (rechts) met broertje

.

AAAARGH !!!

Ja, zeg dat wel: aaaargh.
Een nieuwe machine, die oneerbiedig de "Tietenpletter" wordt genoemd.
Allemachtig wat deed dat zeer.
Bijna niet vol te houden.
En ook nog beide borsten 2 x.
Je wilt er onderuit en je wilt weglopen. Even een beetje schreeuwen. Maar je doet het niet...
Natuurlijk niet, want je bent beheerst en niets kan je raken. Jaja, me hoela!
De linkerkant deed extra zeer omdat de ribben daar gebroken zijn geweest en het leek wel of die ook in de machine werden geduwd. Aaaargh.....
Ik was werkelijk een beetje overstuur toen ik klaar was, het huilen stond me nader dan het lachen. Er lag een oude man op de gang in zijn ziekenhuisbed, te wachten op vervoer terug naar zijn kamer. Hij knikte vriendelijk naar me en zei: "Ik heb AU gezegd..."

Gelukkig zijn de foto's goed gelukt, dus het hoeft niet over. De 22ste krijg ik de uitslag.

Om mezelf te verwennen ben ik even dat vre-se-lij-ke winkelcentrum in gelopen en heb daar eerst koffie gedronken, maar dat was niet genoeg natuurlijk. Hohoho ... denk maar niet dat ik een kopje koffie "verwennen" noem... Daar is wel iets meer voor nodig, dus:
Ik heb een prachtig lingeriesetje voor mezelf gekocht. Rood met een kantje.
Zo!

Poe hé....
Ik begin nu pas bij te komen.

MAMMOGRAFIE

Vandaag naar het Kennemer Gasthuis voor de mammografie.
Helaas krijg ik niet meteen de uitslag, omdat ik te laat was met afspreken.
Ik had in oktober af moeten spreken en dan had ik meteen dezelfde dag na 3 kwartier ook een afspraak met chirurg Stockmann gehad. Die dan natuurlijk had gezegd: " ALLES IS GOED! "
Daar ga ik gewoon van uit.
Maar ja... in oktober dacht ik er niet aan, had wel wat anders aan m'n hoofd...
Bij zelfcontrole zie en voel ik niks, dus ik denk dat het prima is om tegen mezelf te zeggen

ALLES IS GOED...

ZINGEN

Waar zou ik zijn zonder mijn koor? Nou, gewoon ... hier en nu. Geen probleem.
Maar het was weer erg lekker.
Hoewel we nu een invaldirigent hebben gaat het toch fijn. We zijn tóch geïnspireerd bezig.
Hij weet heel veel van muziek, van de componisten, van de teksten.
Vanmorgen zongen we onder andere "La petite fille sage" , een lied over een klein meisje, dat van school thuis komt, de tafel gaat dekken en uiteindelijk op de steen gaat zitten, waar men goed naar de sterren kan kijken.
Mooi, beetje fragiel liedje. Geschreven door Francois Poulenc.
Dirigent weet dan meteen een anecdote over de componist. Hoe die missionaris had willen worden en ging voetballen met de Afrikaanders, die hij had willen bekeren.
Hoe Poulenc knettergek was. Kan me bijna niet voorstellen, maar toch...
Hoe hij bevriend was met Felix de Nobel. Hoe de muziek in het begin helemaal niet zo juichend ontvangen werd en zwaar galmend gezongen werd.
Poulenc was niet eens zo'n hele antieke componist. Stierf in 1963 en ligt begraven op Père LaChaise. Ik ga hem eens opzoeken en zing dan "La petite fille sage" voor hem...
Een licht lied... helder, langzaam en toch sprankelend...



Francois Poulenc



La petite fille sage est rentrée de l' école avec son panier.
Elle a mis sur la table les assiettes et les verres lourds.
Et puis elle s' est lavée a la pompe de la cour sans mouiller son tablier.
Et si le petit frère dort dans son petit lit cage,
elle va s' asseoir sur la pierre usée de voire l' étoile du soir.
Ah, ah, ah, ah, ah....

GAAAAAP....

Ontzettend slecht geslapen vannacht. Om 4 uur opgestaan en een kop thee gezet. Even gecomputerd, maar daar is geen lol aan, want mijn laptopvriendje is waarschijnlijk besmet en is opeens zo traag als een slak, die geen enkele wedstrijd hoeft te winnen. En dan kom je er wel achter, dat je gewoon geen geduld hebt.
Enfin, weer terug in bed is dat natuurlijk afgekoeld, dus het duurt een tijdje voor ik uiteindelijk weer inslaap.
Ik word te laat wakker voor mijn afspraak met Gerda om te gaan sporten. Ik bel haar op en zeg, dat ik wél naar de sauna kom, maar niet ga sporten.
Om 10 uur ben ik daar om eerst koffie te gaan drinken. Klinkt allemaal lekker...
Is het ook. Sauna is heerlijk warm...

's Middags Spaanse les. Met een klein groepje zijn we en het gaat heel erg goed, veel beter dan met al die druktemakers erbij. Ik begin het aardig onder de knie te krijgen... Als ik nou in het Spaans ga dromen dan weet ik dat ik het snap...
Echt een leuke taal! Volgende week de laatste les.
Comemos turrones y bebimos cava, cantamos canciones de navidad. A;s er een fout in zit laat het dan even weten....

Hasta la pasta....

MANON EN DE VOGEL

Van mijn lieve nicht Manon kreeg ik zo'n mooi briefje en gedicht. En omdat ik maar 5 lezers heb ga ik dat even plaatsen. Jullie mogen het lezen. Het is mooi...Ik publiceer niet alles, maar wel bijna alles.
De laatste regels van het briefje:

Lieve Marlou
het komt
allemaal
goed.

Echt waar!
Echt waar!


En dan nu het gedicht. Heeeel mooi vind ik het.

voorzichtig heb ikde vogel uit zijn strikverlostik laat hem vliegenhij geeft mij vleugels


Lieve Manonik houd van je...

WOKKEN

Ik ben toch maar gaan wokken vanmorgen!

Ik dacht:
"Als Ellen niet had hoeven werken en het Nordic Walken doorgegaan zou zijn ... dan zou ik om kwart voor 10 de deur uit zijn gegaan ..."
Toen heb ik toch maar de stoute schoenen aangedaan en ben om kwart voor 10 de deur uit gegaan en heb een rondje Elswout gewokt.
Met die stokken loopt toch wel heel prettig. Ik voel me stabiel en stevig.
En ... ik loop rechtop.

Toedeloe!

Liefs van Marlou

In navolging van Hanneke ga ik kortere stukjes schrijven en minder plaatjes plakken.
Gewoon een beetje ouwehoeren over whatever.

(http://www.hannekegroenteman.nl)

VERBETERING...

Vanmorgen was ik bij de fysiotherapeut.
Jawel, ik heb er maar eens professionele hulp bij gezocht.
Deze is helemaal gespecialiseerd in hyperventilatie. En aangezien ik daar onbehoorlijk veel last van had ben ik daar maar eens naar toe gegaan.
Het wordt me nu duidelijk hoe ik in mijn overlevingstaktiek te hoog ben gaan ademen, mijn schouders optrok en mijn nekspieren aanspande.
Dat doe je, als je aan het vechten bent om te overleven.
En dat ik een vechter ben had ik allang door.
Nu ik weet, dat ik dat allemaal aan het doen was en soms nog aan het doen ben, ben ik al een heel stuk verder. Als ik weer eens mijn schouders optrek, zeg ik tegen mezelf: "Ik doe dit, en ik gooi ze omlaag..."
Hoppa, omlaag met die hap. Steeds maar weer.

Borst vooruit, ook zoiets.
Mijn hele houding heeft zich volledig aangepast aan het overlevingsmechanisme.
Dus daar stond ik ineengedoken op het perron om me maar tegen de klappen te verdedigen.
En dat doe ik al een paar jaar...
Eén twee drie is het niet over, maar ik weet, dat ik het doe en dat ik in de juiste richting ga. Uiteindelijk ben ik ijzersterk, en zal ik dit allemaal overwinnen en trots door de wereld stappen.

Ik kies voor A.
Rechtop, borst vooruit, schouders omlaag....

Er wordt aan geknaagd, maar ik knaag dapper terug, want ik ben super gezond en supersterk...

Zo... het is eruit.
Nu ga ik weer eens een lekker stuk wandelen.
Het is prachtig weer. De zon schijnt. De lucht is hel blauw.
Elswout wordt het, ik schop de bladeren vooruit.

Ik adem.
Ik loop rechtop...

VOORUITGANG

Jazeker... vooruitgang! Denk maar niet dat ik al te lang blijf hangen in zo'n k*t-gevoel... Ik kom er weer bovenop, wat ik je brom. "Alles sal reg kom", zei onze oude volksschrijver Bredero. Of was het iemand anders... Nou ja, doet er nu even niet toe.
In ieder geval komt alles weer op z'n pootjes terecht. Ik laat me niet kisten, als je dat maar weet. Never nooit niet.
Dit klinkt natuurlijk wel heel strijdbaar, maar het voelt nog niet echt zo.
Ik weet alleen dat het goed is om je door je eigen woorden een beetje op te krikken. "Kom op meid.." en van die dingen meer.
Ik kan ook enorm opgepept worden door de woorden van anderen.
Dat is misschien een zwaktebod, dat je het niet alleen kan, maar zeg nou eens eerlijk, meneer Sonneberg, kunt u het dan wel alleen?
Wie kan het echt helemaal alleen?
Daar ben ik wel nieuwsgierig naar.

Ik voel me wel steeds sterker...
Ben weer allerlei dingen aan het oppakken,die ik tijden heb laten liggen.
Wat dat betreft ben ik wel trots op mezelf.
Dus:
Ellen, ga je volgende week weer mee wokken in het Middenduin???!!!

PS:

'Alles sal reg kom'. Deze uitspraak wordt toegeschreven aan Paul Kruger, maar ten eerste is het uit zijn verband gerukt, want volledig is het : 'Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen' (het komt dus niet allemaal vanzelf goed; we moeten er allemaal wel wat aan doen). Ten tweede is de uitspraak niet van Paul Kruger maar van J.H. Brand (1823-1888), president van de Boeren Vrijstaat (voorloper van het huidige Zuid-Afrika).
© steemers.nl



Oh ja en nog wat: Bredero heeft ons het volgende gezegde nagelaten:

"Het kan verkeren..."

HOE VERDER

Hoe kun je verder gaan...
Ik weet het (nog) niet.
Ik doe er van alles aan, maar gemakkelijk is het niet.
Een goeie vriend zei me, alle ongemakken en narigheid te accepteren. Dat doe ik nu en het helpt wel. Het gaat inderdaad allemaal een beetje beter. Maar het blijft maar zo knagen en rommelen in mijn hoofd...

Misschien ben ik te ongeduldig. Misschien neem ik niet genoeg tijd.
Ik vind het vervelend als ik een slecht humeur heb. Ik heb vaak een brok in mijn keel en voel me emotioneel een heusche nitwit.


Vanmorgen op het koor zongen we een mooi lied. Zo'n lied dat uit je tenen komt. "Ecco il petto" heet het lied. Prachtig.
En wat denk ik erbij??? "Dit mogen ze op mijn begrafenis komen zingen"...
Nou vraag ik u, alle jakob, wat een stomme gedachte. Maar ik zit er maar mooi mee. Die komt ook uit mijn tenen.

Vorige week paste ik op mijn kleindochtertje en ik zit op de bank, kijk naar het spelende kind en denk: "Wat als ik nu ineens dood ben...? Wanneer komt er dan iemand om het kind te bevrijden?"
Ook al zoiets.
En het moeilijke is, dat als je tegen jezelf zegt: "Ik wil die gedachtes
niet meer denken", dat je ze dan juist wél gaat denken.
Dat is dus zoiets waar ik helemaal gek van word.
En wat dán weer zo moeilijk is, is niet te laten merken, dat je helemaal gek wordt.

(Nou ja, wordt vervolgd maar weer...)

HEINTJE DAVIDS

Ja, daar ben ik weer....
Ik heb mijn weblog slapend gehouden en nu ... is-t-ie uitgeslapen.
Je hebt er geen idee van hoe helend een weblog werkt.
Sommige mensen zien er niets in, in dat openbaar maken van je zorgen en gedachten.
Maar daar heb ik even geen boodschap aan.
Ik weet, dat mijn weblog door heel weinig mensen gelezen wordt.
Dus ik durf het wel weer aan.

Hoe gaat het nu met me....

Heel eerlijk gezegd: (nog) niet goed.
Ik ben vorig jaar door de hele borstkankersituatie heen "gezwijnd"...
Ik danste min of meer door het leven.
Alles liep zo'n beetje zoals het lopen moest.
De operatie, weliswaar met complicaties, maar toch goed gelukt...
De thuiszorg, veel wachten, maar toch mooi geheeld...
De bestralingen, 33 keer naar het AVL, maar toch meer overlevingskansen...
De hulp van familie en vrienden...
Het opkrabbelen...
Het genezen....

En nu ... meer dan een jaar later: de terugslag.
Het grenzeloze optimisme is verdwenen.
Er is angst en stress.
Er is hyperventilatie en spanning.

Malaise aan alle kanten. Van voren en van achteren, links en rechts.
En ik kan er (nog) niets aan doen.
En ik heb ook geen zin meer om net te doen alsof er niets aan de hand is.


(wordt vervolgd)

bijna klaar...

......iedereen alvast bedankt......

NOG 3

Ha, als ik dat zie staan: NOG 3, dan moet ik denken aan de bestralingen, die was ik ook aan het aftellen.
Nu ben ik aan het aftellen voor het beëindigen van dit WEBLOG....

Het is vandaag 17 juli en precies 59 jaar geleden werd mijn broertje geboren.

We woonden toen op de Korte Zijlweg in Overveen. Ik was net 3 jaar en hing uit het raam op de eerste verdieping en riep naar een meneer, die langs liep: "Ik heb lekker broertje, jij niet......
Ik was wel jaloers op het broertje. Tot dan toe was ik de jongste van de 4 meisjes en nu ineens waren alle ogen gericht op dat kleine ventje.
Maar goed, na een hele moeilijke jeugd.... (hahahaha, nee hoor: ik had een hele gezellige, zonnige jeugd!) werd mijn broer gewoon een goeie vriend van me.
59 jaar is hij vandaag geworden.
Dat is ouder dan Klara en bijna ouder dan Cecile.
We zijn onze zussen allemaal aan het overleven.

Hé broertje.....

gefeliciteerd met je verjaardag...

van je zus!

EEN GEWONE DAG IN JULI

het zandvoortse gepensioneerde vissertje...

Ja, als je van plan bent te gaan stoppen met je weblog en je wilt toch nog wat schrijven om de 60 verhaaltjes vol te maken, dan zit er, op dit moment althans, niets anders op dan een gewone dag in juli te beschrijven....
Ik word wakker om kwart voor 5. Is dat gewoon? Voor mij wel. Ik word vaak vroeg wakker. De ene keer draai ik me nog een keertje om en de andere keer sta ik op, zet een potje thee en ga kijken of de computer het nog doet. Dat wil gewoon zeggen: heb ik e-mail? Kan ik nog iets toevoegen aan mijn VKblog? Zijn er nog leuke plaatjes te downloaden?
En voor je het weet ben je een uur verder en wil je niet eens meer naar bed.
Vanochtend echter wel. Ik doe de gordijnen en de ramen wagenwijd open en duik er nog even in.
Een soort Luft-Kur-Ort. Voelt lekker aan. Veel frisse lucht om de dag mee te beginnen.
Dan.... ineens word ik om kwart over 8 wakker. Oh jee, ik moet mijn medicijnen nog nemen. Maar dan sta ik toch echt op.
Een licht ontbijt, aankleden en nog wat in de tuin scharrelen. Ik ga vandaag niet zwemmen, want anders kom ik te laat op mijn Nordic Walk-date.
Ik heb namelijk een afspraak om te gaan "wokken" met Ellen in Middenduin.
We komen ongeveer gelijktijdig aan en lopen het rondje omgekeerd. Alles ziet er dan weer een beetje anders uit. In de tussentijd bespreken we de wereldproblematiek en in no time, maar toch een uurtje later staan we weer bij de fietsen.
Dan is het toch echt tijd voor een cafféine-shot en in Het Koffiehuisje in Overveen gaan we verder met lullen, maar dan met een paar heerlijke cappuccino's.
Nog steeds gewoon, vind je niet?
Rond lunchtijd ben ik weer thuis en ga lekker in de tuin zitten met mijn boterhammetjes en glaasje karnemelk. De zon schijnt lekker en het is heel stil hier achter.
Raar genoeg slaat er daarna een kritiekje toe. Dat betekent: even de ogen sluiten.
Ik vlij mij lekker op de stretcher en slaap een half uurtje. Precies genoeg om me weer fit te voelen.

Om half 4 heb ik bij de bushalte afgesproken om met Joke naar het strand te gaan. We stappen uit op de Kop van Bloemendaal en lopen naar Zandvoort.
Daar, bij "Nummer 8 ", gaan we aan de wijn en een hapje en nog een hapje en Joke neemt nog een of andere zeer zoete lekkernij toe. (Ik ben van de suiker af, dus neem alleen een kop koffie toe)

Joke vertelt met handen en voeten....

Het is heerlijk bij "Nummer 8", heel rustig. Geen yuppentent, maar gewoon: What you see is what you get.
Ik heb zowaar mijn fototoestel bij me en maak een stuk of 19 foto's.
Een heel erg spastische man zit vlak bij ons met zijn vrouw. Hij krult zijn handen om zijn bierflesje en drinkt het hevig schuddend leeg.
Ook een dikke sigaar gaat van links naar rechts voordat hij een trekje kan nemen. Maar hij geniet met volle teugen, zie ik. En wat ook leuk is: ze hebben elkaar veel te vertellen. Hij praat moeilijk, maar hij lult de oren van haar kop. En zij lult terug. En lacht lief naar hem.
Heel gewoon, nietwaar?
Om kwart over 7 zijn we al weer bij het busstation en sjoemelen 3 strippen in plaats van 4 bij de buschauffeur. We lopen vanaf de Volksuniversiteit naar de Raaksbrug. Ik ga naar links en Joke naar rechts.
Nog steeds allemaal heel gewoon.
Als ik thuis ben doe ik mijn schoenen uit en strooi het zand wat er nog in zit op het terras.
Ik ga nog even schrijven... nog even puzzelen... wat lezen in de tijdschriften, die ik van Ellen kreeg... en dan...
dan ga ik knorren. 't Is mooi geweest voor vandaag.
Deze heel gewone dag is op. Over en uit.
Slaap lekker! Ik ga gewoon slapen.

nog 4 te gaan....