De Hortus in Leiden

Het 28-jarig verlovingsfeestje is nu echt afgelopen. Alle Leidse wensen zijn vervuld, op één na: De Hortus. Met de Museum Jaarkaart kun je er zo in.

Zo???

Nee, niet zo! Je moet van te voren reserveren, via internet, anders kom je er niet in. Dat is eigenlijk in alle musea het geval: reserveren. De Hortus is eigenlijk ook een soort van Museum, maar dan toch wel anders. Je vindt er geen kunstwerken... of je moet de mooie bomen een kunstwerk noemen. 

Ja... dat is een goed idee. Er staan zulke prachtige oude bomen in de Hortus... 

En planten, bijzondere planten. 

Het is nu weliswaar geen bloeiseizoen, maar toch is er heel veel te zien. Je kunt er heerlijk rondbanjeren. Zie het maar als een groot park. Een heel groot park met het mooiste wat de natuur te bieden heeft. 

De Hortus is enorm goed verzorgd. Er werken aardig wat mensen om de boel mooi te onderhouden. (Ze mogen wel even bij mij in de tuin komen... haha!)

Tóch staan er ook wat kunstwerken. Dit bijvoorbeeld, nee... niet die man! een soort van Stonehenge... een beeldengroep die "De vier eeuwen" heet van Ans van Haersolte.

Helaas... is ook hier de horeca gesloten. Maar... we mogen op het bankje in de vlinderkas ons broodje opeten. Het is er heerlijk warm en de vlinders wapperen om je oren... 

En met deze mooie vlinders sluit ik het uitje af. Het was heerlijk en volgend jaar... gaan we weer "iets" doen. Ik weet alleen nu nog niet wat. Maar dat we iets gaan doen is zeker! Leuk!

Musea in Leiden

Drie musea hebben we bezocht in Leiden. Nee, niet allemaal tegelijk en ook niet op één dag, maar met goeie tussenpozen. 

Henry wilde graag naar het Boerhaave Museum vanwege de mooie oude, gerestaureerde snijzaal en voor de expositie: "Besmet"

Ik vond het ook mooi. Die snijzaal... best wel eng, als je als student daar zit en toekijkt hoe er in een lijk gesneden wordt. Maar een pracht van een amphitheater is het en je kunt lekker hoog zitten, dus je hoeft er niet per sé met je neus bovenop.

Op de tafel in het midden lag dan een dode persoon... De medische studenten moesten er van leren en dat is maar goed ook, anders konden we nu niet zomaar geopereerd worden...

De expo over "Besmet" is ook de moeite waard, zeker nu we in zo'n pandemie zitten. Het ging over aids, de pest, de pokken, de cholera en ik vergeet vast nog een hele boel. Een hele mooi-ingerichte expositie. Echt de moeite waard.

De Lakenhal... Dat vind ik zo'n prachtig museum. Alleen al het gebouw. Van buiten en van binnen schitterend. Een paar mooie exposities, waarvan ik één foto laat zien. De schilder Theo van Doesburg met een fraai portret van zichzelf.

En tot slot op de laatste dag nog naar het Japanmuseum: het Siebold huis.

Daar is de verzameling kunst en gebruiksvoorwerpen te bewonderen, die Siebold, een Duitse arts, die in Japan woonde, verzameld had. Rond 1825. 1825!! Stel je eens voor... zo oud al. En van die prachtige "Kakamono's", zo'n lang doek dat je kon oprollen. Rechts zie je een echte Hokusai... 

Boven op zolder is een expositie over "De" Bom. Heel indrukwekkend, over de 2 allesvernietigende atoombommen op Nagasaki en Hiroshima, die meteen een einde aan de wereldoorlog maakten. Daar word je niet echt vrolijk van...

Gelukkig kan ik het weer vergeten als we naar het hotel lopen om de koffertjes op te halen.

Zo... dit was een verslagje van onze Leidense museumbezoeken. Drie dagen deden we er over. Drie mooie dagen. Met poëzie, kunst en echte liefde. Jawel...

Lorca

Naar Leiden gaan en dan een tocht langs de 120 gevelgedichten maken... Daar doe je meer dan een hele week over. Zeker als je zo nu en dan in de horeca voor een bakkie terecht kunt. 

Maar helaas... de terrasjes zijn dicht... het is niet eens weer voor terrasjes, maar een kopje koffie... dat is overal te koop. Gelukkig maar! Hier een bekertje gescoord in het museumcafé van de Lakenhal. Een prachtmuseum overigens, aan de Oude Singel.

Hoezo gewoon kijken? Niks aan toch?

Maar goed... Lorca. De grote Spaanse dichter Federico Garcia Lorca. Eén van zijn gedichten staat op een gevel  en het was een hele zoektocht, ook omdat het gedicht een beetje verstopt was... Maar geef nooit op, want als je er eenmaal eindelijk bent word je beloond met dit mooie gedicht:

Ik zal het iets dichterbij halen en probeer het dan maar in je mooiste Spaans voor te dragen...

Jacobanita heeft het voor me vertaald: 

De 100 beminden slapen voor eeuwig onder de droge aarde.

Andalusië bezit vele paden.. roodgekleurd.

Cordoba vele groene olijfbomen om 100 kruisen te plaatsen.

Als herinnering aan hen.

De 100 geliefden slapen daar voor altijd.

De 100 geliefden...

Men zegt dat het een verwijzing is naar de vervolging van de homoseksuelen in het conservatieve Spanje. Toen Lorca uiteindelijk vermoord werd was dat omdat hij homoseksueel was. Ten tijde van de burgeroorlog (1936-1939) was dat een doodzonde.

Wellicht vind je het raar, maar ik ben daar gewoon verdrietig over.

Jij ook altijd...

.

Afgelopen vrijdag ging ik, zoals elke vrijdag, met de trein naar Mokum, naar mijn verloofde.

Zo rond 16:45 neem ik dan de trein en reis naar mijn "tweede huis"...

Wat ik zag gebeuren was zo geestig, dat ik het even wil laten weten...

Ik stond gewoon te wachten op het perron en vlak bij de trap was een keurige man zijn veter aan het strikken.

De trein naar Leiden stond klaar om te vertrekken, komt er een man de trap op hollen, echt op het aller-, allerlaatste nippertje. Hij struikelt over de man, die met de veters bezig is.

Op dat moment gaan de deuren van de trein naar Leiden dicht.

De man schreeuwt: "Jij ook altijd met je rotveters!"

Hahaaaaa... ik moest zo lachen! Heerlijk!

De trein naar Mokum haalde ik zelf overigens met gemak...