Tot volgend jaar!

In de stromende regen ben ik de put op de berg ingegaan om de waterleiding af te sluiten.

















Het huisje is schoon en netjes en ik zoef weer naar het vliegveld.
De auto lever ik schadevrij af en eerst vlieg ik naar München, waar ik over moet stappen op het vliegtuig naar Schiphol.
Als ik in München in de hal bij poort 2 op het vliegtuig naar Amsterdam zit te wachten hoor ik omroepen:
“This is the final call for flight LH 4652 to Dresden. All guests are kindly requested to board now.”
Vijf minuten later hoor ik het nog een keer. “This is the final call… etc.”
Op het bord boven de poort staat, dat het vliegtuig naar Dresden om 15 uur gepland staat te vertrekken.
Het is drie uur en nog steeds komen er mensen aanrennen.
Maar dan, om tien over drie, gaat toch echt de poort dicht. Even later zie ik het vliegtuig over het vliegveld naar de startbaan taxiën.
Om kwart over drie komen er nog twee vrouwen aangerend. Hevig teleurgesteld, dat hun vliegtuig niet één kwartiertje op hen gewacht heeft. Daarna boos, mobieltjes worden gepakt en er wordt druk gebeld.
Dan… om 20 over drie komt er nog een man aanrennen, zwaaiend met zijn ticket, roepend: “Ich muss mit…!!!” Hij blijft met zijn ticket zwaaien. Zijn vliegtuig moet NU stoppen en hij moet NU mee.
De poortwachter is een jonge man, die rustig vertelt, dat meneer echt 20 minuten te laat is.
Meneer blijft echter argumenteren en zelfs smeken. De hele hal geniet mee. Maar nee… kijk… daar gaat het vliegtuig naar Dresden met een enorme vaart over de startbaan.

En dan verheft het de neus…


























.

In het vliegtuig

.





















Ik zit vol verwachting naar beneden te kijken.
De Mur als een glinsterend zilveren lint.
De bergen met minuscule dorpjes, slingerende weggetjes.
Rotspartijen.
Het dal met links en rechts van de rivier groene weilanden.
Een plukje spierwitte wolk.

Al dalend zie ik de grote weg, waar we anders altijd op reizen.
Dan weer de Mur, soms helder turkoois.

Ik hoop op Graz met zicht op "die Liesl" op de Schlossberg.
Het land komt steeds dichterbij.
Ik zie een weg een tunnel induiken.
Graz ligt links, ik zit rechts... geen "Liesl" dus.

De dorpjes worden groter.
Ik zie de keurig gerangschikte wijnstokken van de Schilcher-wijndruif.

De schaduw van het vliegtuig op de korenvelden vliegt met ons mee.

Herzlich Wilkommen in Graz.
Ik ga het autootje ophalen...


.

Broer belt

.

Ik zit lekker in de waranda te lezen als de telefoon gaat. Ik neem de telefoon mee naar binnen, want ik heb er een hekel aan als de buren mij horen bellen.

Broer aan de telefoon…

“Hai Zus, met je Broer. Zeg hoor eens: iemand moet naar het huisje om af te sluiten voor de winter. En ik kan dit jaar die iemand niet zijn…”

“Wat nu, broertjelief, die iemand zal ík dus moeten zijn?”

“Als je zou kunnen, heel graag. Ik weet niet hoe het anders moet. Ik kan echt niet…”

In mijn eentje met het vliegtuig naar Graz, daar een autootje huren en dan naar het huisje in de bergen tuffen.
Daar een weekje zijn en voordat ik wegga de put in om de kranen dicht te draaien. Dan binnen in het huisje alles wat maar een beetje vloeibaar is en eventueel kan bevriezen leegmaken. Kranen leeg. Sifons leeg. WC leeg, ook de stortbak. Waterkoker leeg. Koffieapparaat leeg. Geen keteltjes met water meer op het fornuis.

Het is een hele klus, maar ik heb het al een aantal keren gedaan, dus voor mij is het “kippiekak”.

Maandag vertrek ik. Eerst naar Frankfurt. Daar overstappen op het vliegtuig naar Graz.
Dan… ’s middags om een uur of twee ben ik in het huisje. Heerlijk huisje.

Als ik de telefoon weer neerleg ben ik er in gedachten al bijna. Ik ruik de parasolzwammen. Ik hoor een late hommel. Ik zie dat de koeien van Peter weer naar de stal worden gebracht. Ik proef het kristalheldere bronwater, dat uit onze kraan komt…

Dan regel ik een ticket. En een auto. En ik zet mijn koffer klaar om er van alles en nog wat in te gooien. Geen dikke trui, want die ligt daar nog.
Huisje, heerlijk huisje…


.