Järn Pojke

.

Järn Pojke... allemachtig!

Wat is dat nou weer voor woord...!

Dat zal ik je vertellen. Het is Zweeds en betekent: ijzeren jongen.

En het betreft een piepklein beeldje (slechts 15 cm!) dat ergens in Stockholm staat en waar wij al een paar vakanties naar op zoek zijn geweest.
De zoektocht!

En we konden het maar niet vinden. Aan wie we het ook vroegen... we werden van het kastje naar de muur gestuurd.

Dit jaar waren we wéér in Stockholm en zijn wéér aan onze queeste naar Järn Pojke begonnen.

Het lukte wéér niet en uiteindelijk hebben we maar aan zomaar iemand gevraagd: weet u waar dat kleine beeldje staat?

En ja hoor... deze man wist het heel zeker en we moesten hem volgen.

Let op! Achter de Finse Kerk is een tuin en daar.... jaaaaa.... daar staat het kleine beeldje van Järn Pojke.

Ik heb hem over z'n bolletje geaaid.

Want dat moet... om weer terug te komen!

Zie je er al die dingetjes omheen liggen?

Het zijn snoepjes, muntjes en mutsjes.

Het schijnt dat iedereen er steeds van alles bij legt.

En Järn Pojke wordt ook steeds lekker warm aangekleed.

Of lekker luchtig... ligt aan het jaargetijde.

Ik heb hier een aantal foto's van internet:

En zo kun je er tientallen vinden op het www.

En Henry wil natuurlijk ook graag terugkomen, maar niet alleen voor het beeldje: Stockholm is ook een leuke stad.

Tot ziens Järn Pojke oftewel in goed Zweeds: Adjö!

Stockholm

.

De nachttrein brengt ons helemaal naar Stockholm.

En 's morgens om 5:55 uur komen we daar aan, uitgerust en wel door een lekker nachtje slapen terwijl de trein ons dwars door het Zweedse land heeft gereden.

In Stockholm hebben we een hotel, waar we meteen terecht kunnen, ondanks het vroege uur.

Ook krijgen we meteen een ontzettend lekker (want veel trek!) ontbijt.

Het is geen gewoon hotel... nee: het is een schip! De MÄLARDROTTNINGEN.

Het schip heeft nogal een geschiedenis.

Barbara Hutton, miljardairsdochter kreeg het op haar 19de verjaardag van haar steenrijke papa.

En later verkocht zij het aan de Zweedse Marine voor 1 Kroon.

En uiteindelijk is het dus een hotel geworden en ligt het in de haven van Stockholm.

Prachtig!

Hier zie je Barbara Hutton met één van haar echtgenoten: Gary Grant.

Een rijke meid dus. Heeft nogal wat echtgenoten versleten.

Nou... ik voel me óók rijk daar op dat schip!

Het uitzicht liegt er niet om.

Die dag gaan we de stad verkennen en onder andere naar het ABBA-museum.

Echt heel erg leuk, vooral ook omdat we beiden ABBA-fans zijn!

En we slenteren door de stad op zoek naar iets, waar ik het volgende week over zal hebben.

Iets heel leuks...

Sigtuna

.

Het is alweer de laatste dag van onze heerlijke reis. Wat een indrukken en wat een mooi land!

Waar het eigenlijk om ging: Cornelius Vreeswijk... helemaal vergeten! Maar geen nood, er was genoeg te doen en te zien.

We slapen nog één nacht in Stockholm en gaan de stad nog één keer in.

Daar vallen we met de neus in de boter, want er is een enorme rommelmarkt op één van de pleinen in het centrum van Stockholm. 

Het is wel kijke-kijke-nie-kope, want we moeten het allemaal meesjouwen en we hebben al genoeg!

Nou vooruit... één boekje van Astrid Lindgren, die van Pippe Langstrumpf.

We gaan nog langs de plek waar eind april een idioot in een vrachtwagen op de menigte is ingereden. Bah!! Klootzak!

Honderden briefjes op de ruit geplakt... Allemaal lieve teksten, boze teksten, verontwaardige teksten...

Zo'n zinloze daad.

We gaan met gemengde gevoelens de stad uit en bezoeken Sigtuna, een van de oudste stadjes van Zweden. 

Hier kom je helemaal tot rust. Mooi en sfeervol en we bezoeken de Maria-kerk waar net een dienst aan de gang is. Iets met confirmatie of zo. Argeloze jongelui met witte jurken aan. Precies snap ik het niet.

We sluipen voor het zingen de kerk uit en gaan naar het vliegveld, waar ons vliegtuig al klaar staat om ons weer veilig naar Schiphol te vliegen.

Het was een heerlijke vakantie. Dag Zweden!

(De foto's zijn van mezelf en van Henry)

Naar Zweden

.

We zijn maar even thuis en peren 'm alweer.

Dit keer naar het hoge noorden, naar Zweden.

Ik heb Henry (onder andere) een CD van Cornelis Vreeswijk gegeven voor z'n verjaardag en plan is om iets van hem in Zweden te gaan beleven. We weten alleen nog niet wat...

Dus gebruik gemaakt van een leuke aanbieding en 7 mei om 8:30 zitten we in het vliegtuig naar Stockholm. We zijn er mooi op tijd om van alles te doen.

Eerst een autootje ophalen en dan meteen de stad in.

We hebben tenslotte een "queeste"! En ik heb nóg een queeste, namelijk: het Tomtar en Troll winkeltje opzoeken om kaarten van Jenny Nyström te kopen. Gevonden! En het is open (öppet)

Maar wat een teleurstelling...

De vrouw die het winkeltje runt heeft nog nooit van Jenny Nyström gehoord. Waarschijnlijk voor mijn tijd, zegt ze.

Nou, me hoela!! De tomtar zijn door haar bedacht!

Nou ja... ik maak wat foto's en ga gewoon verder.

We crossen de stad een beetje door, eten een ijsje en zoeken wat dingen op, die de moeite waard zijn.

Henry is een perfekte kaartlezer, dus die vindt overal de weg. En dat is maar goed ook, want ik mag graag verdwalen!

Als we het smalste steegje van Stockholm hebben gevonden wordt daar natuurlijk ook nog even mee gespeeld... Je bent maar één keer jong, toch?!

En dan is het al weer tijd om ons hotel op te gaan zoeken. Het ligt even buiten de stad in Solna. En morgen... naar Jönköping... Zin in!

Jenny Nyström en Rie Cramer

.

We gaan nog een keertje op bezoek bij de zweedse kunstenaar Jenny Nyström.
Zij doet me in de verte een beetje op onze kunstenaar Rie Cramer denken. 
Die zal wel het één en ander van haar geleend hebben.

Tenminste... als ik dit zie, dan denk ik dat. Dit is een echte "Jenny":

En dit hieronder is een echte "Rie":

En wie was er het eerst? So what! Maakt me niet uit. Allebei mooi en allebei knap.

Natuurlijk kon Jenny wel wat anders dan Tomtar en kindertjes schilderen.

Jenny Nyström won een grote prijs van 2000 Kronen met het schilderij 

"Gustav Vasa als kind voor Koning Hans".

Met het geld, dat ze hiermee gewonnen heeft is ze twee jaar gaan studeren in Parijs.

Maar... het meest bekend is ze toch wel geworden met de illustraties van de Tomtar.

In 1893 kreeg ze een zoon: Curt.

Hij is later ook gaan schilderen en in de voetsporen van zijn moeder getreden met vergelijkbare illustraties. Duidelijk geïnspireerd...

Jenny Nyström... Ben benieuwd of ik in mei de winkel in Stockholm vinden kan.

Het adres heb ik al, dus ik denk van wel.

Dan koop ik me ongans aan de kaarten, die er nu van te koop zijn. Zeker weten.

En ik hou ze lekker allemaal zelf!

Nou, vooruit... ik stuur jou er ook eentje. Wel bewaren he!

Jenny Nyström en de Tomtar

.

Ach, weet je wat?

Ik ga nog even door op Jenny Nyström.

Mijn reisje naar Zweden is pas in mei, maar ik ga mezelf alvast een heleboel leuks kado doen.

En dat doe ik door in het leven van Jenny Nyström te duiken.

Ze werd geboren 1854 in één van de oudste steden van Zweden: Kalmar.

Het is toch wel bijzonder dat er 163 jaar na je geboorte nog steeds iemand is, die iets over je schrijft op d'r weblog.

En dat je illustraties niet weg te denken zijn uit de Zweedse scholen en huishoudens.

Er is zelfs een winkel in Stockholm, helemaal vol met het voornaamste bedenksel van Jenny, de Tomtar! Kijk hier is er ééntje...

Ik vind 'm een beetje op m'n vader lijken, alleen had die geen baard!

De Tomtar zijn een soort van volwassen kabouters. En ze zijn er om te helpen en om goed te doen.

Jenny begon op haar achtste te tekenen en schilderen en later startte ze een studie aan de school voor schone kunsten in Göteborg.

Ze was pas 19 toen ze het kinderboek : Lille Viggs äventyr på julafton

van Viktor Rydberg illustreerde  (Kleine Viggs avontuur op kerstavond)

De eerste Tomtar is hier dus al te zien. Hij klopt op het raam. "Is er iemand thuis?" vraagt hij.

Langzaamaan verandert de Tomtar in dit ventje, vol kleur en gezelligheid.

En natuurlijk één en al bedrijvigheid. 

Een goeie Tomtar zit nooit stil, net zoals Jenny Nyström nooit stil kan hebben gezeten.

Er zijn duizenden illustraties van haar te vinden. En echt niet alleen van Tomtar.

Jenny Nyström, zelfportret:

"I morgon kommer jag att forsätta. Kanskar!

Jag älskar dig. 

Hälsningar från Marlou"

Jenny Nyström

.

Ik heb "iets" met Zweden. Weet niet wat dat "iets" is, maar ik heb het.

De kleine Linnéa, waar ik al heel wat over geschreven heb, is echt een favorietje van me (één verhaaltje zien? Klik dan op Linnéa) en nu is daar al een tijdje geleden Jenny bij gekomen, Jenny Nyström.

Ik hou heel erg van de illustraties die zij maakte.

Henry en ik hebben afgelopen zondag een reisje naar en door Zweden geboekt en ik hoop dan ook het graf van deze kunstenaar te mogen bezoeken. Of het geboortehuis, wie weet...

Weet alleen nog niet waar ze begraven is, maar ik denk in Stockholm, want daar is ze op 17 januari 1946 gestorven, 71 jaar geleden dus.

En aangezien de rondtrip in Stockholm begint én eindigt zal ik die plekken zeker vinden.

Hier is alvast een voorproefje van dat wat zij maakte. 

Ze illustreerde vooral kinderboeken. Kijk eens naar al die vrolijke gezichtjes, en die ene die moet zo huilen, aaach!

Maar ook boeken voor volwassenen. Dit spreekt me aan: de kleding en de mooie warme dekjes voor de rendieren. En natuurlijk het hondje dat vrolijk mee rent!

Ik zal zeker meer van deze kunstenaar laten weten en zien.

Misschien kan ik in een boekhandel aldaar wat mooie kaarten scoren!