Elfjes

 Er zijn van die kleine boekjes van Cicely Mary Barker. Misschien ken je ze wel:

Het zijn kleine boekjes, van 10 bij 15 centimeter. Echt niet groot.

Maar wat er in staat is groots!

Hoewel... elfjes zijn juist weer klein.

Cicely Mary Barker (1895-1973) heeft er heel wat gemaakt. Ze was namelijk niet echt heel erg gezond en moest veel binnen zitten. 

Goed, dat ze gestimuleerd is om te gaan schilderen én dichten.

Kijk... dit is de kunstenaar zelf:

Ik ben op zoek naar de boekjes van de lente en de zomer en ... nou vooruit... doe de herfst ook maar.

Maar vooral de lente.

Die mooie lichte kleuren, precies wat ik in dit jaargetijde nodig heb... licht, zoals het elfje van het speenkruid:

Of wat denk je van de frêle bosanemoon:

Ik vind ze allemaal even mooi.

Naast de elfjes staan ook bijpassende gedichtjes.

Bijvoorbeeld dit versje, dat hoort bij het elfje van het herderstasje (Henry kent dat wel, die liep als kind die knopjes op te peuzelen!)

Though I’m poor to human eyes

Really I am rich and wise.

Every tiny flower I shed

Leaves a heart-shaped purse instead.

Nou ja... als je eenmaal bezig bent kun je wel 100 afbeeldingen vinden van Cicely Mary Barker. Wat heeft zij er ongelooflijk veel gemaakt. 

Ik ben er fan van! Misschien omdat ik ooit zelf een elfje werd genoemd.

Voor meer: https://flowerfairies.com/meet-the-fairies/

Ik was een elfje...

Gisteren had Edward een prachtfoto op zijn blog gezet. Klik maar even hier, dan kun je het met eigen ogen zien: Kleine Vos

Er kwam met het zien van die tere blaadjes meteen een hele fijne herinnering naar boven.

Het speelt zich af, op net zo'n mooie dag als vandaag.

We wonen op de korte Zijlweg in Overveen. Het is lente en de zon schijnt. Ik ben 5 jaar... 

Van familie hebben we kleertjes gekregen, waar hun kinderen uitgegroeid zijn en ik krijg het jurkje... zo zoet en zo lief. Het is eigenlijk niks voor mij, want ik ben een wildebras met boompie klimmen en verstoppertje spelen. 

Maar ik ben er heel blij mee. Ik loop zonder jas naar buiten de straat op. Ik voel de ochtendzon op mijn blote armen. Ik voel me licht en vrij, alsof ik zo weg kan vliegen. Want... het is een elfjesjurk!

Er wandelt een oud echtpaar op de stoep, arm in arm.

Ze kijken naar me. 

Zij geeft hem een kneepje in zijn arm.

"Kijk eens Willem... een elfje!"

Ik voel me nóg lichter.

Het koor in Elswout

.

Meneer Aap loopt in Elswout, je weet wel, dat mooie landgoed in het dorp verderop.
Ineens hoort hij een koor zingen.

En móói dat het klinkt, zo zuiver en helder. Het lijkt wel... elfengezang.

Ja, dat kan daar, want er wonen heel wat elfen. Kabouters ook trouwens: hij heeft ze met eigen ogen gezien. 

Ze verstoppen zich graag, maar als je er voor open staat kun je ze zien!

Hij begint iets harder te lopen, want dit wil hij heel graag van dichterbij bekijken.

Stel je toch eens voor, dat hij het geluk heeft om vandaag de elfjes van Elswout te zien...

Des te dichterbij hij komt, des te mooier wordt het zingen.

Mooie ijle klanken en dromerig ook... 

Meneer Aap heeft werkelijk nog nooit zoiets moois gehoord.

Weer versnelt hij zijn pas, tot het geluid vlakbij is... Hij kijkt om zich heen, maar ziet nog niks.

Links niks rechts niks achter het bosje niks.

Het komt uit een van de bomen lijkt het wel. 

Hij kijkt omhoog en dan krijgt hij tranen in zijn ogen...

Daar zit zijn vriendin met vijf van haar vriendinnen heerlijk mooi en ongelooflijk hoog te zingen!

Zo maar, zonder dirigent en prachtig op toon.

Het is een echt betoverend elfenlied...

Luister maar:

Aapje aapje, wat zing je toch mooi.

Meneer Aap zijn dag kan niet meer stuk...