IT'S RAINING CATS AND DOGS...

.


Jean laat ons uit met een grote paraplu en zegt: “Sorry for the weather” …
We besluiten naar Cambridge te rijden.
Als het toch regent, dan kun je net zo goed een eindje gaan rijden.















Door een tunnel onder de Thames door 80 kilometer naar het noorden.
In Cambridge parkeren we de auto in een buitenwijk en laden de vouwfietsen uit, waarmee we de stad in rijden.

Op de rivier de Cam zijn studenten aan het punteren. Van een van de boten zijn er al drie punteraars het water in geglibberd, tot groot vermaak van de omstanders.















Als we de universiteit in willen worden we tegengehouden door een man in een lange jurk. Examens. “We’re sorry, madam, no entry…” Ook mag je niet op het gras lopen. Dan slenteren we wat door de stad. Overal lopen of fietsen studenten met uniformen aan.
















We rijden naar Biggleshade, waar “iets” te doen is op cultureel gebied. Alle B&B’s zitten vol. Op de Crown na. Een super zenuwachtige vrouw, zit in complete chaos in de receptie. Alles is duidelijk in het honderd gelopen en ze doet maar wat. De pub is gisteren overgenomen. De vorige eigenaren hebben alle lakens en al het keukengerei meegenomen. Ook is er geen bier.
“Probably the worst experience of my life” zegt de vrouw, “And yours as well”. Ik overtuig haar ervan, dat we heel relaxed zijn en alles OK vinden. No problem…
Als niet vlees-eters krijgen we een prima ontbijt met fruit en kaas. Maar 3 andere gasten laten hun zwart geblakerde worstjes en verbrande bacon liggen…
Arme mrs. Fetzer. Die rent een beetje heen en weer tussen gelagkamer en keuken. Ik heb echt met haar te doen, zeker nu ik hoor, dat degene die haar zou komen helpen niet op is komen dagen.

Cheer up, Mrs. Fetzer. Doe gewoon de deur dicht en laat er niemand meer in tot de zaakjes geregeld zijn…















.

CRICKET, DE SPELREGELS

.























Even tussendoor, de regels van Cricket:

You have two sides: one out in the field and one in.
Each man that’s in the side that’s in goes out, and when he’s out he comes in and the next man goes in till he’s out.

When they are all out, the side that’s out comes in and the side that’s been in goes out and tries to get those coming in out.




Sometimes you get men still in and not out.
When both sides have been in and out including the not outs:
That’s the end of the game.

Begrijp je nu, waarom ik de spelregels van cricket niet snap?!

Het enige wat ik snap is de thee-pauze, die steeds wordt ingelast.
So typical English...




.

IN CASE OF DOUBT: TURN LEFT

.















De tocht naar Dover duurt 2 uur.
En dan: "Links rijden...links rijden...links rijden..."
Gelukkig rijdt iedereen links, dus je speelt het spel gewoon mee.
Dan zetten we Mrs. Robinson (TomTom) op Engels en bij "the next turnabout take the second exit", over het spoor en daar ligt Wye, precies zoals ik het me herinnerde.


















Corner Croft is helaas verlaten door Mrs. Morris.
De oude dame, die er nu woont, is niet in goeie conditie, dus B&B bij haar zit er niet in.
Maar gelukkig is er 100 meter verderop een een prima pub, met een prima kamer voor ons.





















The King's Head.
En Jean... die kookt voor ons als de beste.

Een geweldig uitgangspunt voor onze vakantie in Engeland.


.

ENGELAND

Mijn favoriete vakantieland is absoluut Groot-Brittanië....
En morgenochtend is het zo ver: ik verdwijn voor een week...
Naar Engeland. Om precies te zijn: naar Kent.
Ik houd van Engeland, omdat ik de mensen in de pub zo lekker verstaan kan.
Omdat er volop cricket gespeeld wordt. (Een spel, dat ik overigens nauwelijks begrijp, maar dit terzijde...)
Omdat Ted er heeft gewoond en nu zijn Margaret.
Omdat men er links rijdt.
Omdat ik verliefd ben op het landschap.



Morgenochtend rijden we eerst naar Duinkerken, gaan dan met de boot over naar Dover en het grote avontuur gaat beginnen.
Eerst naar Wye, naar de cottage van Mrs. Morris, die de heerlijkste Bed and Breakfast heeft van heel Engeland.
En daarna gaan we zwerven en kijken we waar onze neus ons naar toe stuurt.

Tot over een week dus...
Ik zal ze de groeten van jullie doen.

Cheerio!

DREAM A LITTLE DREAM OF ME

Voor het filmpje moet je nu even op deze schakel klikken:

MAMA CAS

Maar ik kan het, het is gelukt!! Ik kan een filmpje in mijn verhaaltje zetten.
Ik ben zomaar een beetje aan het rommelen gegaan en ... het lukte!
Zie je wel... er moet meer gerommeld worden!

Nu kun je op het filmpje klikken en tegelijkertijd de rest van mijn bijdrage lezen...

Stars shining bright above you...
De laatste tijd zing ik steeds dit lied (met de ukelele!!!)
Dit is de performance van Mama Cass, echt te gek! Vol humor gebracht.
Mama Cass van the Mamas and the Papas( California Dreamin') helaas veel te jong overleden.

Dit is de complete tekst:

Stars shining bright above you
Night breezes seem to whisper "I love you"
Birds singing in a sycamore tree
Dream a little dream of me

Say nighty-night and kiss me
Just hold me tight and tell me you'll miss me
While I'm alone and blue as can be
Dream a little dream of me

Stars fading but I linger on, dear
Still craving your kiss
I'm longing to linger till dawn dear
Just saying this:

Sweet dreams till sunbeams find you
Sweet dreams that leave all worries far behind you
But in your dreams whatever they be
Dream a little dream of me


.

DAG, JONGEN!

.


Ik fiets over de Nassaulaan.
Naast het fietspad is een lange, diepe geul gegraven, waar een aantal jonge mannen iets onduidelijks aan het leggen zijn.
Ze hebben hun bovenlichaam ontbloot.
Ze zijn heel bruin.
En glimmend van het zweet van het harde werken.

Ik kijk naar ze en voel me 18. Ik ga iets rechterop zitten.
Ook houd ik mijn buik in.

Dan…

kijkt een van de mannen op en roept iets…
Heb ik het goed gehoord?
Heb ik het echt goed gehoord?

Hij roept:

“DAG OMA!!”

Hahaha, wat heerlijk… Even was ik 18 en al snel stond ik weer met beide benen op de grond!

“Dag jongen…!” roep ik terug.

Met een grote glimlach fiets ik door richting Kenaupark.
De zon schijnt.
Het is bladstil…

Hoor, een merel zingt zijn liedje:
“Dag oma” zingt hij.
Ja… ik hoor het duidelijk.

Ik ga even in het warme droge gras liggen en spreid mijn armen uit. Ik kijk naar de blauwe lucht en voel me heerlijk.
En vrij…

Nog een paar vakantiekiekjes....

.




Tijdens elke wandeling nemen we bloemetjes mee. Deze staan "gewoon" in de tuin. In 30 seconden heb je zo'n mooie struis. Daar kan geen bloemenwinkel tegenop!





Roosje is een moestuintje begonnen! Eerst een stukje van 4 bij 3 ontginnen. Dan tsjakken (met een tsjak, je weet wel...) en dan aan de slag. Er is mais, Kürbish, tomaten en pepertjes. Maar ook: aardappeltjes, uien en knoflook.

Zij gaat in de zomer weer, dus kan ze oogsten. Als buurman Krainer tenminste van de tomaatjes afblijft... Hahaha.
Buurman Georg (een Griek die Tsivanopoulos heet) neemt uit Griekenland wel een watermeloen mee, want hij denkt, dat het hier boven op 1000 meter niet lukt.





3 Mooie Steinpilze gevonden achter de speeltuin bij Smolana. In het Nederlands heten die: Eekhoorntjesbrood. Je snijdt ze in dunne plakken en legt ze in de zon te drogen.
Mmmmmmm, één zo'n klein stukje in de soep en je weet niet wat je proeft!





Dit is onze badkamer. Lekker primitief. Maar, ook daar word je schoon!





Pier is net een engeltje in dit licht...




Wijs op de schommel... Ze kan het al heel hoog.

Zo... deze foto's wilde ik met jullie delen. Kun je je nu voorstellen, wat een lekker stekje we daar hebben?
Ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar, dat ze dit ooit gekocht hebben.
En er zo'n thuisje van gemaakt hebben.


.

EVEN WAT FOTO'S...

.


Ha die lieve lezers,

vandaag en morgen even een "makkie" :
ik plaats (op verzoek) een paar foto's van het uitstapje naar het huisje in Oostenrijk. Een miniverslagje van 5 zonnige, heerlijke dagen...





Het uitzicht vanaf het balkon...





De avondlucht, hoe schoon kan het zijn...





De wandeling naar de "Parapluie"










Mijn kostbare reisgezelschap...





.

Er even tussenuit...

.






Lieve lezers,

het is weer zover: ik moet weer eens zo nodig op vakantie.
Waar doet ze het van, hoor ik jullie denken!
Ja, dat zal ik jullie verklappen: ik ga zelden of nooit uit eten en ik ga zelden of nooit de kroeg in! Makkelijk zat!

Morgenochtend vroeg vertrek ik met de bus naar Schiphol om met het vliegtuig naar Wenen te reizen. Daar heb ik een auto gehuurd en met de lunch ben ik in het huisje.

En wie reist er met me mee?
Mijn dochter en mijn 2 kleinkindjes…
Dat wordt een hele leuke vakantie, wat ik je brom…
Wel kort, maar wie het kleine niet eert, etc.

Ik heb er super veel zin in…
In de heerlijke ijle, schone lucht.
In de wandelingetjes.
In het ontbijten op het balkon met eindeloos uitzicht.
In de koeiebel, die zo af en toe door de stilte heen breekt.
In het hertje, dat vaak ’s ochtends vroeg met de koeien mee komt ontbijten.
In het gezoem van de bijen en hommels.

Heerlijk......

Tot over een week!


.

BETTE MIDLER

.




Ooit had ik zo'n hele oude videorecorder, een Betamax (dus ik heb het over jaren geleden) waarop je van alles en nog wat kon afspelen. Michel Fugain et le big Basar had ik opgenomen en ik kon er keer op keer naar kijken:
"Le printemps est arrivé, il est arrivé...)

En... één van de eerste shows van Bette Midler.
Ze had een hele maffe jurk aan, een soort taart en stond daar roomblank met die rooie haardos snel en gedreven een Sophie Tucker-show weg te geven, waar je "U" tegen kon zeggen: ZINGEND, DANSEND, MOPPENTAPPEND. Ik was er helemaal weg van. De band werd om de dag wel een keertje gedraaid en op den duur kon ik alle liedjes meezingen.
Alle mopjes kende ik uit mijn hoofd.

En die mopjes... Daar gaat het nu om. Ik ga jullie er een paar geven.
Alleen... ze zijn in het Engels. Makes no never mind, zei ze.
Hier zijn ze, maak je borst maar nat:

I was in bed last night with my boyfriend Ernie, and he said to me “Soph, you got no tits and a tight box”.
I said to him “Ernie get off my back.”

(Heel hooghartig zei ze dat: "get off my back!")

Deze vond ik ook heel geestig:

I was in the woods last night with my boyfriend Ernie, and he said to me “Soph”, (he always called me Soph),he said to me “Soph”, these woods sure are dark I sure wish I had a flash light”.
I said to him “so do I Ernie. You have been munching grass for the last ten minutes…”

(Oh la la, ondeugend, ja toch niet dan?)

Nou, vooruit... nog ééntje, de laatste:

I will never forget it. It was on the occasion of Ernie's eightieth birthday and in honor of the occasion he married a twenty year old girl.
And he rang me up the very next day and he said to me:”Soph, Soph, I have just married myself a twenty year old girl, what do you think of that”.
And I said to him “Ernie when I am eighty years old I shall marry myself a twenty year old boy, and let me tell you something Ernie:
twenty goes into eighty a hell of a lot more than eighty goes into twenty.”

Zo... lekkere platvloerse mopjes van Bette Midler.
Maar... ze zong ook prachtige liedjes in die show. Ik herinner me "In the mood"
en "Captain Ahab" en natuurlijk "The rose"




.

HET NESTKASTJE

Ze zat al een hele tijd op het nest, in het nestkastje dat aan mijn schuurtje hangt. Het mannetje kwam haar geregeld voeren en dankbaar nam ze de kleine rupsjes aan…
Van de week heb ik gemerkt, dat de eitjes zijn uitgekomen.
De ouders hebben het druk. Ze vliegen af en aan met wurmpjes en rupsjes.

Hoeveel eitjes zijn er uitgekomen?
Hebben ze last van me, als ik op het bankje zit met een kopje thee?
Als ik het gras maai… schrikken ze dan?

Ik voel me verantwoordelijk voor dit pril geluk.
Elke kat jaag ik de tuin uit.
Die grote ekster, die op de schutting zit, krijgt een ksssst voor z’n oren.

Hoe lang gaat het duren voor de vogeltjes groot genoeg zijn?

Elk jaar heb ik zo’n plezier aan het kleine koolmeespaartje, dat zo z’n best doet om een gezinnetje groot te brengen…
Je moet echt je best doen er eentje op de foto te zetten, zo snel zijn ze…

DE WITTE WAS IN DE WIND

.

Ik heb geen droger. Zelfs nooit een gehad!

Want dit vind ik een van de fijnste dingen die er is:

de witte was aan de lijn in de zon en in de wind…

De geur van pas gewassen was aan de lijn.

Ik zou eigenlijk aan een dijk moeten wonen en dan aan lange lijnen de schone was wapperend in de wind…

En ‘s avonds… de geur opsnuiven in mijn versgebakken bedje!

Me een beetje in het schone wit wentelen.

En dan heel diep slapen met mooie witte dromen…

Dat vind ik een van de fijnste en schoonste dingen...

Recept:

Pak de bijna droge witte was met beide handen zachtjes vast.

Breng de bundel naar je neus.

Haal de geur in met je ogen dicht.

Herken en glimlach...

(met dank aan Han voor de bewerking van de drie foto's en het opsturen van de Url hiervan...)

.

4 Mei in De Rijp

.






Vanmiddag met een bus vol glimmend opgepoetste mooie Malle Babbes naar het dorpje De Rijp, in Noord-Holland.
Daar worden we naar toe gebracht om op te treden ter gelegenheid van de 4 mei herdenking.
We zingen 8 liederen uit de Song of Survival tijdens de herdenkingsplechtigheid.
Ik ben al zenuwachtig…
Als ik er maar één mooie noot uit krijg…

Die zing ik voor al die mensen die het leven hebben gelaten tijdens de tweede wereldoorlog.

Mijn mooie kleren hangen al klaar. Nu mezelf oppoetsen en mooi maken en dan ga ik de liederen helemaal doornemen bij de piano.

Ik wens jullie allemaal een stille en ingetogen vier mei herdenking toe.





De blinkende brigade

Nu worden onze dappre dooden
nog eenmaal uit de rust ontboden
voor 't groot appèl, om op te staan;
om als Blinkende Brigade
langs bloembestrooide vredespaden
met dank beladen vóór te gaan.

Stil zullen de verstorven schimmen
uit namelooze graven klimmen
om langs de levenden te gaan......
Wilt dan de aardsche oogen sperren,
Hen te herkennen, die straks verre
als sterren aan den hemel staan.



Elisabeth van Maasdijk
uit: Aan hen die vielen (1945)




.

TANTE KATE

.


(© arukusan)

Dit gebeurde toen ik een jaar of 8 was:

--

Ik heb een tante. Zij heet Tante Kate.
Als ik weet, dat ze komt, zing ik altijd: "Tante Kate liet een scheet bovenop het tafelkleed."
Ik mag het niet, maar ik doe het tóch. Dat is zo met veel dingen, die niet mogen.

Ik vind Tante Kate wel lief. Ze is ook een beetje mijn vriendin. Ze heeft mooi zilver haar in een slordige knot achterop haar hoofd. Ze heeft een prachtige kever! Kijk maar, zo eentje:



Ze rijdt er altijd heel langzaam en voorzichtig in. Want tante Kate is een beetje oud.. En ze is zuinig op haar Kevertje! Ik ken niemand die zo langzaam rijdt!

Op een dag wordt ons rustig voortkabbelende leventje verstoord.
Tante Kate krijgt een ernstig auto-ongeluk. Iemand botst tegen haar op en de prachtige Kever is helemaal in de kreuk. En Tante Kate ook. Het is heel erg met haar. Ik mag niet naar haar toe. Ik denk de hele dag aan haar. Hoe ze in het ziekenhuis zal liggen aan slangen en apparaten. Heeft ze pijn? Is er bloed? Is ze erg kapot?

Mijn moeder is er stil van. Ik vraag haar elk uur hoe het met tante Kate gaat. En ze kan eigenlijk niets zeggen, alleen maar dat het niet goed gaat.

Het is maandag. Als ik thuiskom van school zit mijn moeder te huilen. Dat gebeurt niet vaak. Mijn moeder huilt eigenlijk nooit. Maar nu zit ze in de keuken te huilen. Ik kruip tegen haar aan. En ik begin ook te huilen.

Tante Kate is dood.




Dag, Tante Kate...


"Death is the test of the meaning of life. If death is devoid of meaning, then life is absurd..."

- Rabbi Abraham Joshua Heschel











(Maandag 1 mei 2009. Toevoeging om 12:19...
Toen ik dit bericht publiceerde wist ik nog niets van het drama in Apeldoorn, want ik kijk overdag nooit tv, zélfs niet op koninginnedag. 's Avonds laat hoorde ik, wat er zich had afgespeeld. Dit verhaal heeft er natuurlijk niets mee te maken. Het zat al 55 jaar in mijn hoofd.)
.

DE MAN EN HET KINDJE

.





Toevallig kijk ik naar buiten.
Of is het niet toevallig?

Ik kijk wel vaker naar buiten. Gewoon even contact maken met de buitenwereld…
Kijken of ik iemand zie lopen, die ik ken.
Hé… daar loopt Rita, mijn borstkanker”collega”. Ze loopt aan de overkant van mijn grachtje.
We zijn op dezelfde dag geopereerd. Met haar gaat het ook goed.
Ze stapt stevig door richting stad.

Dan ineens… zie ik de man.
Hij fietst rustig mijn huis voorbij met voorop een fietsstoeltje met een klein peutertje er in.
Het kindje heeft zijn handjes om een stuurtje en stuurt mee.

En dan gebeurt het:

De man buigt langzaam voorover en neemt een diepe snuif van de blonde haartjes van het kind.
Hij komt weer overeind en ik zie een serene, tevreden glimlach op zijn gezicht.

Dan is het moment voorbij.
Ik merk, dat ik even mijn ogen dicht heb gehad en dat ik het geroken heb: het geurtje van een fris gewassen kinderkopje.





.

TAI CHI IN HET KENAUPARK

.


Ik roep al jaren, dat ik Tai Chi wil leren…
En al jaren gebeurt er niets. Je moet ook niet roepen, dat je het wilt, je moet het gewoon doen…



Eens zag ik in Parijs in het Jardin du Luxembourg op een zonnige zondagmiddag een groep mensen, die aan het Tai-Chi-en waren. Iedereen die het kon, legde z’n jas en tas in een hoekje en deed mee. Ik was gefascineerd door de vloeiende bewegingen, de trotse houdingen.
Toen al wilde ik meedoen, maar ik kon er geen hout van.

Enfin, afgelopen zaterdag was het Wereld Tai Chi dag.
In Haarlem gebeurde van alles in het Kenaupark.
Met een paar vriendinnen ben ik het park ingeslenterd en heb me daarna geheel en al overgeleverd aan de betovering van deze oeroude Chinese bewegingsmethode, waar je rustig van wordt en meer geconcentreerd. Waarmee je je houding kunt verbeteren en soepele spieren en gewrichten van kunt krijgen.
En waarmee je je coördinatie en evenwicht kunt verbeteren.

Dat zijn de dingen, waarom ik het al jaren wil leren.
En nu… gaat het gebeuren.

En hoe komt dat zomaar ineens? Gewoon door mee te doen.
Eerst proberen de 34 soepel vloeiende houdingen mee te doen.
Nou… vergeet het maar. Dat lukte voor geen meter.
Dus lekker in het gras zitten en kijken, kijken, kijken…



En toen er op een gegeven moment een instructie was voor iedereen die aan de kant zat te kijken sprong ik meteen op en deed mee. Ik voelde me er lekker door en soms zelfs ontroerd.

De demonstraties met de waaiers en de zwaarden deden me verder niet veel, maar uiteindelijk De Groet naar de 4 Windstreken, die ik ook ken uit een grijs verleden, ja… die raakte me echt.

Volgende week begin ik.

(Ik had wéér helaas mijn fototoestel niet bij me, maar heb aan een vriendelijke fotograaf gevraagd of hij mij een paar foto’s wil sturen.
Dat heeft hij gedaan, met heel veel dank aan Gerard Dingemans. De foto's zijn prachtig geworden...)




.

HONEY, I'M HOME..!

.


Dag lieve lezers, ik ben weer terug van mijn heerlijke vakantie in Steiermark in het zuidoosten van Oostenrijk. Onze familie heeft daar een gezellig, klein huisje…



(De eerste avond voor het huisje)

Misschien weten jullie het nog niet, maar mijn moeder was Oostenrijkse. Rond 1910 naar Nederland gekomen. In 1932 een aantrekkelijke man ontmoet, terwijl ze allebei op de Kromme Rijn aan het kanoën waren. Later met hem getrouwd. En 5 kinderen gekregen.
Jaren geleden hebben ze dit huisje van onze Deens buren gekocht voor … 1500 gulden! Nog eens 15oo gulden voor een lapje grond eromheen en toen kon het grote verbouwen beginnen. Er was geen waterleiding (dus ook geen wc) er was geen riolering, geen electriciteit... Maar dat is in de loop van de jaren natuurlijk wel veranderd. Mijn ouders hebben er een heerlijk vakantiehuisje van gemaakt, waar we allemaal graag komen.
In 1997 zijn ze allebei overleden en sinds die tijd hebben wij, de kinderen het huisje in beheer.
Ik kom er een paar keer per jaar. Nu om het aan te sluiten: de waterleiding moet ’s winters helemaal afgesloten worden, anders vriest de boel kapot. En om een paar klusjes te doen: verf afkrabben, schuren, plamuren en schilderen.
Gelukkig heb ik ook nog een paar kleine wandelingen kunnen doen. Op 2000 m lag de sneeuw nog twee meter hoog, dus daar konden we helaas niet wandelen.



(Hoge sneeuw bij de Weinebene)

Maar verder waren er op 1000 meter in de buurt wel leuke nostalgische rondjes te maken.
Het weer was prachtig, de lucht helder en schoon.
Elke ochtend ontbijten op het balkon met zicht op de bergen van Slovenië en helemaal links de Hongaarse laagvlakte.



(Het uitzicht vanaf het balkon)

Elke dag gingen we koken op de houtoven, waardoor het huisje meteen lekker warm werd.
Soms ook buiten een vuurtje met een biertje erbij…
Ik ben helemaal herboren en uitgerust!


(Henry wil altijd van de berg af rollen!)

Heerlijk om er te zijn, maar ook heerlijk om weer veilig thuis te komen.
Want je weet het: zoals het klokje thuis klikt…

(met dank aan zus Aja voor de juiste jaartallen en het juiste bedrag van de aankoop van het huisje...)


.

CECILE

.




Ja, ook een stukje over mijn zus Cecile.
Wie was Cecile? Cecile was mijn een na oudste zus. Zij is in 1939 geboren in Utrecht en was van het begin af aan een enorme spring in ’t veld. Beweeglijk en sportief. Ze kon enorm hard rennen en wilde altijd en overal de eerste zijn. Snel was ze.
Ook zij was heel muzikaal. Ze koos voor de cello. Echt heel goed is ze er nooit in geworden. Ze had te weinig geduld. Wilde steeds weer iets anders. Ze speelde overigens wel heel aardig op de piano. Beetje jammen en improviseren.
Ze beklom de hoogste bomen. Ze zwom in de diepste meren. Ze liep de moeilijkste routes 3 x in de tijd dat jij ze liep.
En… ze dacht heel snel.



Maar wat gebeurde er… Wanneer werd de hoogste boom onbereikbaar, het diepste meer te diep en de moeilijkste route niet meer begaanbaar?
Dat gebeurde toen ze al vrij jong, op haar 32ste, in heel haar lichaam hele zware reuma kreeg. Al haar gewrichten werden aangetast, van top tot teen. Alles deed zeer, alles vergroeide. Lopen ging bijna niet meer. Een glas vastpakken ging bijna niet meer. Haar eigen haren wassen? Vergeet het maar…
Nieuwe knieën kreeg ze. Weer leren lopen, met enorm veel pijn.

En toen… de nieren. Door de zware medicijnen (o.a. goudinjecties) die ze gebruikte waren haar nieren aangetast. Ze werkten nog maar voor 16 % toen ze een slangetje in de buik kreeg, waardoor elke nacht een vloeistof werd gespoeld om haar buik schoon te maken. Een buikvliesspoeling noemen ze dat. Niet zo efficiënt als een nierdialyse, maar het kon ’s nachts en thuis in bed.
3 Zakken moesten op een soort van computer gelegd worden en die werd dan weer aangesloten op dat slangetje.
Het waren zware zakken en ik kwam bijna iedere dag om de zakken klaar te leggen en aan te sluiten, zodat ze ze alleen maar aan haar eigen slangetje hoefde te klippen. Daarna dronken we een glaasje en wilde ze alles horen van wat er zich ‘buiten’ afspeelde. Gretig was ze daarin.
En wat hebben we steeds toen gelachen… zo gelachen.

Maar… een buikvliesspoeling kan niet zo lang. Het lichaam raakt uiteindelijk toch vergiftigd. Ze zou van mij een nier krijgen. We waren al een aardig eindje op weg, de afspraken waren gemaakt.

Tot ik haar op een dag in haar bed vond. Stil.
“Slaap je? Cieltje, slaap je, Ciehiel… CIEHIEL…”

Voorgoed uitgerend. Voorgoed uitgespeeld. Voorgoed.





(Cecile met op schoot de kleine Mouschi en het blonde meisje is mijn dochter Roosje)


.

ER UIT MET DE GEIT

Lieve lezers,

dank zij Ibella (virtueel duwtje naar buiten waar de vogeltjes fluiten)toch nog even een blogje.
Zaterdag vertrek ik voor een week of twee naar de bergen. Lekker.
Ik heb er veel zin in.
Morgen komt er hier een bijdrage van me over mijn zus Cecile.
En vandaag: HEERLIJK! gewandeld.
Wat zijn er al veel kleuren in de natuur te zien. Zoveel roze en zoveel geel en wit.
Alles staat op springen.
Alles heeft er zin in.

IK OOK!

Tot morgen....

MEMORIAM VOOR MIJN ZUS KLARA

. Mijn oudste zus heette Klara. Ze werd geboren op 18 mei 1938 met een handicap: de rechterhelft van haar bovenlichaam was stukken kleiner en dunner dan de linkerhelft. Haar rechterhand was een klein verfrommeld pootje, waar al snel na de geboorte een soort van handje is gefabriceerd door een plastisch chirurg. 

Mijn familie woonde toen nog in een beschermde omgeving midden tussen de boeren aan de Waver. Bij Ouderkerk aan de Amstel. 

Klara groeide daar op als een gezellig en lief kind. Zie je haar dartelen door de weilanden achter de lammetjes aan? 

Ze was heel muzikaal en speelde prachtig viool. Zing, Klara, zing! 

Toen ze 10 jaar werd verhuisde het gezin naar Overveen. Hier was de wereld nog heel aardig en rustig, maar haar handicap ging haar nu tóch parten spelen. En ze kreeg last van een oorlogstrauma: angst, nachtmerries... 

Ze durfde niet meer viool te spelen. Ze durfde geen hand te geven en legde haar handje op de rug als ze zag dat iemand er naar keek. 

 Klara was heel intelligent. Ze kon heel gemakkelijk leren en haalde met alleen maar negens en tienen de MMS. Daarna ging ze naar de Kweekschool, waar mijn vader ook les gaf. Neerlandicus was hij. Toen ze in de eindexamenklas kwam ging het botsen tussen haar en mijn vader. Ze verhuisde naar Utrecht, naar een geliefde tante om daar het laatste jaar af te maken. 

Dat is niet gelukt, ondanks de liefdevolle toewijding van de tante. 

Klara werd helaas overvallen door een nare ziekte: schizofrenie. Ze werd opgenomen in een inrichting en na een paar jaar mocht ze proberen op eigen benen te staan. Dat lukte met behulp van een heel arsenaal medicijnen. Ook vond ze toen plezier in het roken: ze rookte wel 3 pakjes zware sigaretten per dag. Ze hoestte af en toe zo erg, dat je het er benauwd van kreeg. “Steek er nog eentje op”, zei mijn vader keer op keer. Op een dag heeft ze een stuk of 4 sigaretten opgestoken en alle vier tegelijk in haar mond gestopt, hem heel brutaal aankijkend. 

Dat is het enige lelijke wat ik haar ooit heb zien doen. Ik heb haar nog nooit een lelijk woord horen zeggen. Ze heeft nooit geroddeld, nooit kwaad gesproken. Het roken echter kon ze niet laten. 

Een spirituele genezeres, waar ze naar toe ging voor hulp, heeft haar zelfs gezegd, dat ze beter niet kon stoppen met roken. Ja hoor, echt waar. Dat heeft ze gezegd. Toen Klara 54 werd hebben we haar gevonden. Haar rechter handje op het pakje sigaretten, de linker op haar aansteker. Haar hart had haar gezegd: “Klara, als jij niet stopt met roken, dan stop ik met kloppen”. En zo is het gebeurd. Zing, Klara, zing! .