Over vergeetachtigheid...

.

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik ben nogal vergeetachtig.

Ik kan zelfs iets wat een minuut geleden gezegd is meteen vergeten zijn.

Maar gelukkig niet altijd.

Ik weet dat ik er een logje over wilde schrijven.

En dat komt, omdat ik er een briefje over vond.

Ik heb een bloknootje in m'n tas voor als me iets te binnen schiet, wat leuk is om er over te schrijven...

Ik was echter vergeten dat ik dat briefje geschreven had...

Moet niet veel gekker worden: dat je dus over vergeetachtigheid wilt schrijven en dat je dat niet eens meer weet...

Ik denk wel eens: blij dat m'n hoofd vast aan m'n schouders zit, anders zou ik het gewoon ergens vergeten...
Ik ben heel blij met mijn agenda en met van die gele plakbriefjes... 

Toch vind ik het gek, dat ik sommige dingen tot het einde der dagen zal blijven onthouden.
Mijn geheugen is erg selektief!

Vraag: ben jij vergeetachtig?

Marc groet 's morgens de dingen...

.

Aan dit gedicht van Paul van Ostaijen moest ik van de week denken:

Het gedicht heet: Marc groet 's morgens de dingen.

En ik moest er aan denken, omdat Henry ook met dingen praat, of eigenlijk niet: hij láát dingen praten.

Dat gaat dan ongeveer zo: "Dan zegt dat nippeltje: ik duw je omhoog en dan zegt dat kettinkje ..." en dan komt er een heel verhaal wat zo'n kettinkje dan "zegt"...

Ik merkte tijdens onze wandelingen dat hij ook met dieren praat.

De merel die we zagen rommelen tussen de bladeren werd begroet: 

"Hé... Alles goed? Kun je het vinden?"

En tegen de grote Schotse Hooglander in de duinen: "Hello, good afternoon... How are you?"

En als hij een hertje ziet, dan zegt ie rustig: "Hertje, hertje, kom eens hier... wat ben jij een lekker dier..."

Het is dus heel gezellig om met hem te wandelen...

Ik ben altijd heel blij, dat hij met me mee wilt!

Uitgelicht...

.

Ooit waren we met z'n zevenen: de zeven fijne Witzeltjes.

En nu... nog drie. Een kleine misjpoge: mijn zus Aja en mijn broer Florian en ik...

Daar moet je zuinig op zijn! Dat ze nog maar lang mogen leven...

(Goed kauwen, luitjes!)

 (Cecile Witzel, 1938-1998)

Mijn ouders en mijn zussen Klara en Cecile zijn alle vier rond 1997 overleden.

Treurig was dat, groot verdriet dat ik nog regelmatig voel.

Vandaag licht ik mijn zus Cecile uit. Of eigenlijk... een schilderij dat ze gemaakt heeft en dat ik van haar kreeg toen ze nog leefde.

Ze zat op aqarel-les en ging elke week schilderen. 

Mooie dingen heeft ze gemaakt. Ze had het in haar vingers!

Het gedicht dat op dit schilderij staat luidt:

de zon legt een weg aan

van de kim tot de kust

mijn kijken gaat op reis

mijn voeten blijven staan

Mooi en smaakvol vind ik het schilderij.

En als je weet hoe haar leven er vanaf haar 32ste uitzag: reuma, zeer zware reuma. 

Haar hele lichaam verwoest door één grote pijnlijke rot-ziekte.

Als dat weet en je leest dat gedicht, dan schrijnt het en voel je haar verlangen naar vrijheid...

Naar kunnen rennen en skiën en schaatsen en zwemmen.

Naar de wijde wereld.

Dag lieve zus... 

Meneer Aap en de krant...

.

Sinds een jaar heeft Meneer Aap een abonnement op de krant.

Eén of andere aanbieding van het krantenbedrijf: elke dag de krant en als kadootje een hele serie biografieën erbij: een boek over Einstein, over Mandela en ook over zijn favoriet: Lennon...

Hij vindt het geweldig, dat de krant elke ochtend zo rond een uur of 5 op de mat bij de voordeur ligt!

Iemand staat er nogal vroeg voor op en dat vindt Meneer Aap wel heel bijzonder.

Hij staat echt nergens vroeg voor op! Hij blijft liever een tijdje in z'n warme bed liggen.

Maar ja...

Die krant dus... 

En elke dag weer!

Hij gaat er wel iedere dag voor zitten, maar echt blij is hij niet met wat er in staat.

Er worden veel mensen doodgemaakt. Dat snapt hij niet. Hij kan er met zijn hoofd niet bij.

En er moeten veel mensen vluchten uit hun onveilige land. Dat snapt-ie ook niet.

En wat-ie helemaaaal niet snapt is het woord "crisis". Het wordt overal aan vast geplakt: vluchtelingencrisis, beleggingscrisis, geldcrisis. 

Bah! Hij wordt er naar van. Het woord alleen al...

Helemaal nooit eens blij nieuws, alleen maar narigheid... Kommer en kwel.

Als ik baas van de krant zou zijn, denkt hij, dan zou ik zorgen voor elke dag méér blij nieuws dan al dat akelige gesodemieter! 

Over iemands eerste kus, of over een lego-kasteel.

Over een kind dat de blues op de piano speelt.

Over dat het zo goed gaat met de zilverreiger.

Over een rozenstruik, die eind december 9 prachtige rozen geeft!

Van die dingen, denkt meneer Aap, van die dingen ja!

Op Facebook wordt hij meteen vriend van Blij Nieuws

En de volgende dag zegt hij de krant op... 

Dag slecht nieuws... ik schenk je geen aandacht meer.

Het enige wat hij gaat missen, dat weet-ie nu al, is de column van Aaf Brandt Corstius. Maar daarvoor gaat hij voortaan naar de bieb!

Downton Abbey

.

Sinds kort heb ik een abonnement op Netflix. Op verzoek allerlei series en films zien...

Eerst nog even een maand gratis en daarna mag ik betalen.

Hoe lang ik abonnee blijf weet ik nog niet...

Ik heb namelijk het Britse kostuumdrama "Downton Abbey" ontdekt.

Daar had ik nog helemaal niets van gezien op tv, wat ik niet snap, want het schijnt, dat miljoenen mensen naar deze serie gekeken hebben. 
En ik ben nu pas bij de eerste aflevering van het eerste seizoen gaan kijken... 
Verslavend om het hele verhaal van de familie Crawley die in Downton Abbey woont te kunnen volgen. Zes seizoenen!

Een grote familie, met 26 mensen personeel...

Fantastisch!

De aankleding, het acteren, het gebouw, de decors: alles klopt...
Nou ja... bijna alles:

Een schitterende op het lijf geschreven rol van Maggie Smith als grootmoeder van de familie. Streng, bits en behoorlijk "adelijk":

Later schijnt Shirley MacLaine een rol te hebben, als de moeder van de Lady of the house. Daar verheug ik me nu al op.

Ik hoop, dat ze een goeie bitch speelt!

Als ik de zes seizoenen lang lekker meegeleefd heb met de personages (een paar maanden?) dan ga ik kijken of het verdere aanbod van Netflix naar mijn smaak is...

Maar, voorlopig ben ik even onder de pannen. Met een niet hippe, moderne of snelle serie die zich 100 jaar geleden afspeelt!

Grayson Perry (vervolg)

.

Op verzoek van mijn webbie Gerda (klik op : GerdaYD  voor haar weblog) vandaag nog wat foto's van het werk van Grayson Perry in het Bonnefantenmuseum in Maastricht.

Zoals gisteren gezegd: zeer de moeite waard.

Een serie gigantische (4 bij 2!) wandkleden over het levensverhaal van Tim Rakewell. Je ziet er straten, kleding, haardracht, interieurs, koffiemokken, theedoeken, hondjes... eindeloos fascinerend. 

Hele verhalen worden er afgebeeld en natuurlijk ook teksten!

Dit detail vind ik wel geestig! En kun je ook lezen wat voor pan er op het aanrecht staat?

Behalve de tapijten zie je ook keramiek, etsen, houtsnedes en een schitterend schip van hout met glas. Echt Perry!

 

En tot slot een wonderlijk stukje keramiek. Naast grote vazen en urnen dit malle beeld van een wonderlijk wezen bijna 60 cm hoog...

Grayson Perry is ooit begonnen aan een avondcursus keramiek, omdat hij, werkloze kunstenaar, zin had om iets te gaan doen wat niet in de mode was. Niet wetende dat hij in 2002 juist daarvan een grote expositie zou hebben in het Stedelijk Museum in Amsterdam.

Dat kun je hier lezen: Stedelijk

En kun je er nóg geen genoeg van krijgen? Er is heel veel op YouTube gezet.

Onder andere: "What do you learn at art schools" 

(foto's: Henry Kloostra en Marlou Witzel)

Grayson Perry

.

Als ik een expositie kan aanraden, dan is het wel die van de grillige Britse multi-kunstenaar Grayson Perry.

Een alleskunner...

Geboren in 1960 in Essex in Engeland, waar hij al tekenend en modelvliegtuigjes bouwend opgroeide en waar hij al snel ontdekte, dat hij graag meisjeskleren droeg, die hij later ook zelf ging maken.

Overigens zeer tot ongenoegen van zijn vader.

Zijn carrière begon hij als pottenbakker. Het meest prachtige keramiek heeft hij gemaakt. Mooi beschilderd met heldere kleuren en  teksten er in.

Er staan er heel wat in Het Bonnefanten museum!

Grayson Perry heeft een enorme fabelachtige diversiteit van technieken en materialen: wandtapijten, keramiek, gietijzer, films, jurken, etsen... 

Enorme wandkleden (4 bij 2!) heeft hij gemaakt! Eindeloos fascinerend!

Op YouTube staan verscheidene filmpjes over deze gave kunstenaar.

Op dit filmpje kun je hem aan het werk zien, maar ik zou zeggen: naar Maastricht! Naar het Bonnefantenmuseum!!

Boekhandel Dominicanen

.

In het hartje van Maastricht vlak bij het Vrijthof staat een kerk: de Dominicanenkerk.

Een gebouw uit de 13de eeuw, ooit een kloosterkerk, maar sinds een aantal jaren in gebruik door Boekhandel Dominicanen...

Een fantastische boekhandel, uniek in deze lokatie!

Omdat Henry sponsor van de boekhandel is gaan we er elke keer als we in Maastricht zijn naar toe en drinken we achter in de kerk een kop koffie...

Dit keer was de kerk behangen met lange banieren met gedichten van Mine Stemkens.

Een mooi gezicht, al die lange lappen en er zaten juweeltjes van gedichten tussen.

Kijk maar:

de zon en de maan 

kijken elkaar 

glimlachend aan

stel je voor zegt de zon

ik zou je niet kennen

hoe saai is dan mijn bestaan

met jouw donker 

en mijn licht

houden wij het leven

in evenwicht.

De eerstvolgende expositie daar in de Boekhandel Dominicanen wordt er eentje over het werk van Joost Swarte.

Misschien ken je hem wel...

(Joost Swarte)

Berendekens

.

In ons hotel logeren ook twee gezusters. 

Ze vallen nogal op, omdat ze allebei met een kruk lopen.

En ook omdat ze allebei na het eten in de lounge met een lekker whiskietje gaan zitten haken en breien.

Ik ben nieuwsgierig wat ze aan het maken zijn, dus ik ga na het diner even bij ze zitten.

Ze zijn bezig met een berendeken, zeggen ze.
Een berendeken? Geen idee!
Maar ze vertellen me wat dat inhoudt:

Een grote groep mensen haakt vierkantjes voor zo'n dekentje voor zieke kindjes, die een beetje troost nodig hebben...

Die vierkantjes worden een beetje door elkaar gehusseld en dan aan elkaar genaaid en kijk wat je dan krijgt:

En eenmaal goed aan elkaar en alles afgewerkt, gaat de deken naar een kindje, dat net geopereerd is, of dat het om een of andere reden moeilijk heeft...

Ik vind het eigenlijk wel een leuk idee.

Je hoeft maar een paar van die vierkantjes te haken, of meer: wat je maar wilt...

Misschien kun jij haken, of ken je iemand die dat wel zou willen.

Of misschien heb je nog wol over, dan maak ik er een paar...

Meer lezen?

Klik op: Berendekens

Voor het patroon van het vierkantje klik op: Granny

Even weg geweest...

.

Eén van mijn favoriete provincies is ... Limburg!

Ik ga er graag naar toe, omdat ik het gevoel heb er helemaal uit te zijn: een beetje naar het buitenland...

Ik voel me er zelfs thuis.

Vorige week zijn mijn lieve verloofde en ik lekker op stap geweest naar Zuid-Limburg.

We hadden een leuk hotel in Berg en Terblijt, niet ver van Valkenburg...

Kijk maar eens bij: De Potkachel

(uitzicht in de lente)

We werden er heerlijk verwend met mooie Limburgse maaltijden. 

Zelfs zo, dat Henry zei:

"Dit is me toch een partij lekker!"

En dan had hij het over Limburgs Zuurvlees. (recept, zie: zoervleisj)

Heerlijke wandelingen in het Mergelland en een dag naar Maastricht.

Ik kan je het Bonnefantenmuseum aanbevelen met op dit moment de expositie van de grillige Engelse kunstenaar Grayson Perry.

Eén van zijn topstukken is deze schitterend versierde Harley!

Je ziet, dat Henry er zo op zou willen wegrijden...

Hij heeft tenslotte zijn motor-rijbewijs!

Al met al een heerlijke vakantie in het mooie Limburg, de provincie die nooit verveelt!

Wie schoan os Limburg is...

.

Benny Neyman:

Wie schoan is Limburg is...

Tot volgende week!

Bewegen!

.

Op advies van de huisarts ben ik naar een fysiotherapeut gegaan.

Die moet de boel daar onderin de rug maar eens los zien te krijgen...

Gisteren ben ik naar een goeie peut geweest. De boel loswrikken doet-ie niet, maar wel rustig masseren om de spieren onderin de rug te ontspannen.

En nóg meer adviezen, waarvan het hoofdadvies is: lopen!

Elke dag een uurtje lopen is het beste voor onze rug.

We zitten best wel veel:

En die rug moet weer recht!

Rekken en strekken...

En nog wat speciale oefeningen die goed zijn voor de rug.

Maar ik moet echt minder zitten, of in ieder geval een kussentje in de rug...

Bloggen doe ik ook wat minder en verder zien we wel...

Het gaat in ieder geval de goeie kant op...

voorzichtig...

.

Heel voorzichtig aan ga ik maar weer eens aan de slag.

Na mijn griepachtige verkoudheid ging ik door m'n rug.

Ik stond helemaal haaks!

Au, au en nog eens au! 

Mijn huisarts zei, dat ik liep als een lemming. 

Wie? Ik? Lopen als een lemming?

Waar haal je het vandaan?

Natuurlijk heb ik plaatje van een lemming opgezocht... Kijk:

Sja... zou zomaar kunnen. 

Het is in ieder geval een diertje dat op vier pootjes loopt. 

En ik liep zo haaks, dat ik ook bijna op vier pootjes liep...

Ik kreeg het advies om eens een tijdje rust en warmte en 3 x 2 paracetamolletjes per dag tot me te nemen.

Gelukt! Het gaat stukken beter...

Maar... die rust en die warmte hou ik er nog even in...

Ik denk dat ik dit voorlopig niet zal kunnen doen:

Eh....

Heb ik dit ooit kunnen doen?

Angst

.

Naar aanleiding van mijn blogje van gisteren kreeg ik de vraag van iemand of ik die avond in De Pletterij (klik) niet bang was.

Wie... ik? Bang?

Helemaal niet!

Hoe kom je er bij!

Maar gek was wel, dat ik later, midden in de nacht in mijn bedje even wakker lag en dacht: zo'n drukte en een concert... er hoeft maar 1 zelfmoord-idioot binnen te komen en we zijn er allemaal geweest.

Gek is dat, dat je je dat later pas realiseert.

Maar ik zou het zo weer doen, want mij krijg je niet bang!

Deze uitsprak kwam ik van van de week tegen:

"De vijand is angst. Wij denken dat het haat is, maar het is angst."

Precies, zo denk ik er ook over.

En daarom ben ik lekker niet bang!

(Ik hou even een mini-pauzetje... ben zo verkouden, dat ik het scherm van m'n laptop niet kan zien... nou ja, bijna dan. Tot volgende week...)

Arabische dansen

.

Vorige week heb ik weer genoten van een feestje bij het Cultureel Centrum "De Pletterij".

Een heerlijke stek om naar toe te gaan, met films en lezingen en muziek en dans...

En eens in de zoveel tijd organiseert één van mijn nichtjes daar een avond met eten en muziek.

Het eten is een uitdaging, want: veganistisch... geen enkel dierlijk produkt wordt er in verwerkt.

Heel erg lekker: wortelsoep, risotto en iets appeltaartachtigs toe.

De bewoners van Hotel de Koepel waren ook uitgenodigd voor het vervolg-programma: een echte Syrische band trad op.

Het was leuk om een aantal van de Syrische vluchtelingen binnen te zien komen. Die wilden ook wel eens een verzetje! 

Eerst keken ze even de kat uit de boom.

We hadden allemaal een pet rond laten gaan om wat geld in te doen, zodat ze bij de bar een drankje konden halen. Maar dat wilden ze niet: ze wilden dansen!

En dat was heel geestig om te zien. Het ging ongeveer zo:

Ze waren overigens heel gewoon gekleed, niet van die lange jurken aan...

En de muziek was ook heel wonderlijk: ik vond het best mooi... Je verstaat er geen bal van, maar dat maakt niet uit.

Hier een paar foto's die mijn andere nichtje gemaakt heeft. Ik heb ze van Facebook af geplukt: 

Dat luit-achtige instrument is een oed. Verder een zanger en twee mensen die een trommel bespeelden, waar ik de naam niet van weet.

En swingen!

Een andere zanger nam het een tijdje over. Hij was erg geliefd bij de gasten en het leek me een soort van André Hazes, maar dan Syrisch.

En hier nog een foto van de drukte...

Ik ben Fan van De Pletterij en de volgende keer ga jij mee! Ja, jij!