Afluisteren?!

.

Heb jij dat ook wel eens, dat je ergens loopt, op straat of op de markt of waar dan ook en dat je dan iemand een zin hoort zeggen, die zomaar bij je binnenkomt?

Ik heb dat vaak. Hoor steeds van allerlei dingen zeggen en denk dan: "Dit moet ik onthouden...

En de volgende dag? Kwijt!

Weg woorden...

Maar zaterdag liepen we over de Nassaulaan en voor de broodjeszaak stond een grote, stevige jongen te bellen. Ik was meteen "gepakt" en heb de woorden daarom maar eens in mijn kleine notitieboekje opgeschreven:

"ik was...

ik was...

ik was...

eigenlijk was ik blij dat ze weg was na twee weken."

Meteen daarna ben ik gaan fantaseren, over wat er nou eigenlijk achter zou zitten...

Met wie belde die jongen? Ging het over een meisje?

Of was z'n moeder te logeren geweest? Wel lang, overigens, twee weken...

Of heeft hij op de hond van z'n beste vriend gepast?

De enige manier om er achter te komen is meteen vragen, waar het over gaat.

Maar ja... dat doe je niet!

Toch hoor je overal mensen telefoneren. In trein en tram. Bij Stonehenge en op de boot.

Meestal iets te luid.

Waardoor Henry laatst in de tram riep: "Kunt u iets harder praten, ik kan niet alles verstaan!"

Meestal heb ik geen zin om gesprekken mee te luisteren.

Maar het gebeurt. Ik heb namelijk oren.

Dit hoorde ik in de trein:

"Okay, okay..

bye bye!

Yes...

Okay, bye.

Yes, okay okay.

Bye. Okay...

Yes, yes... okay, bye, bye..."

Ik zit er naast en hoor het. En ik vraag me af, hoe het gezicht er uit ziet van degene aan de andere kant van de lijn...

Soms is dat wel spannend.

Good bye, good old England...

Tot slot van de reis nog drie kleine impressies.
Volgende jaar gaan we weer. Heerlijk, good old England...


In De Tourist Information vraagt de dame achter de balie aan mij of ik het verschil weet tussen een Tea en een High Tea.
Dit naar aanleiding van de vraag van een toerist.
Ik weet alleen, dat een High Tea eigenlijk Schots is en zo’n grote hoeveelheid eten met zich meebrengt, dat het eigenlijk een maaltijd is.
Ik vind het wel grappig, dat het aan mij, Hollandse, gevraagd wordt.
Zie ik er dan zo Engels uit? Praat ik zo goed Engels??
In Lewes, Sussex.

Als we door een beeldschoon dorpje rijden zie ik ineens een roodborstje op een takje zitten. |In de tuin van “Rosebud cottage”. Het vogeltje zit stil en kijkt alleen maar een beetje rond.



















De cottage erachter is verscholen achter een enorme berg rozenstruiken.
De zon schijnt volop.
In de verte dikke donkere wolken, die naderbij lijken te komen. Er zit waarschijnlijk onweer in.




Met het ouder worden gaan we steeds meer voorovergebogen lopen. Misschien om beter te kunnen zien, waar we lopen.
Benoîte Groult noemt dat, ergens in één van haar boeken haar bisonbult. Nu kun je er heel lyrisch over doen en de bult koesteren, maar kunnen we niet beter vaker rechtop gaan staan.
Vooruit... NU: leg een boek op je hoofd en ga rechtop zitten.
“Hoog Sammie, kijk omhoog Sammie...”
Hier loopt een man aan de overkant van "The King's Head" :
















.

THE FULL ENGLISH BREAKFAST

.


















's Avonds wordt er zachtjes op de deur geklopt.
The Landlady.
"How do you like your eggs in the morning...?"

Het echte volledige Engelse ontbijt is enorm. Een bouwvakker zou er bijna een week op kunnen teren.

Men begint met een glaasje sinaasappelsap. Even de boel schoonspoelen.
Dan eet men alvast, wachtend op de dingen die gaan komen, een bakje corn flakes met melk.

Dan wordt een groot dampend bord binnengebracht met:
gebakken aardappelen, witte bonen in tomatensaus, gebakken champignons, gebakken tomaat en eieren. Soms gebakken vis.
Oh ja, voor de vleeseters: spek en worstjes.
Er overheen doet men een soort van bruine saus. Men eet er een aantal gebakken boterhammen bij.
















Als men klaar is eet men nog een paar geroosterde boterham met echte Engelse marmelade.

En je drinkt er een grote pot Engelse thee met melk bij.
Of je neemt koffie, dat mag ook.

Als je het wilt krijg je dit elke dag voorgeschoteld.
Maar het is zo'n vette hap, dat mijn maag er tegen protesteert.
Dus ik eet de müsli. En wat tomaatjes. Ik ben niet aangekomen in de vakantie...

Gelukkig eet ik geen vlees...


.

STONEHENGE

.

































Lily heeft ons er op attent gemaakt, dat Stonehenge 5 minuten rijden van de pub is.
5 Minuten?? Dan gaan we er natuurlijk naar toe!
Eerst komen we langs Woodhenge. Een stille plek met dezelfde intentie als Stonehenge, maar dan anders. Minder groot en minder toeristisch. Wel verstild. De houten staketsels, die er ooit stonden, zijn vervangen door betonnen paaltjes. Toch heb je wel een idee, hoe het ooit was. Dat druïden er stoute of heilige dingen deden.

Stonehenge is iets verder dan we dachten, wat voor verwarring zorgt, maar we zijn er in toch no time.
Door een gek toeval lopen we met een bus toeristen mee en gaan er zomaar gratis in. Een beetje confuus zijn we er van.














Stonehenge openbaart zich dan toch aan ons in al zijn glorie. Groots. Indrukwekkend. Geweldig. Immens...
Als je het ziet kun je je niet voorstellen, dat mensen dit 3000 jaar voor onze jaartelling gemaakt hebben. Zonder machines, alleen met mensenkracht en vernuft.
En waarvoor? De offersteen, was die er voor mensenoffers?
De heelstone, die aan het begin van de zomer een lange schaduw naar het middelpunt werpt. Met welke bedoeling staat die juist daar?
















Wie hebben er over nagedacht... Hoe leefden die mensen... Hadden ze al vuur? Ja, er was vuur. Dus ze konden koken.
En zich verwarmen.
Maar wat aten ze dan? En... konden ze van de huiden een soort van deuren maken voor hun hutten???
Allemaal vragen.















Als we uiteindelijk vertrekken zien we een dood, aangereden hert, vlak naast de weg in het gras. Zijn pootjes steken omhoog...
Daar zouden ze toen wel meteen op af gerend zijn.

En niet lang daarna loopt er in de berm van een holle weg een wit kippetje te scharrelen.
“Zullen we vanavond weer eens kip eten?” vraag ik aan Henry...


.

BOURTON-ON-THE-WATER

.


Midden in de prachtige Cotswolds ligt Bourton-on-the-water, waar we de volgende B&B vinden.
Mrs. Jenny is nog met de kamer bezig, maar vraagt of we haar een uurtje geven, dan is-ie zeker klaar!
We fietsen het dorp in en gaan even aan het water zitten.
Daar zijn we getuigen van een eenden-groeps-verkrachting.
Een enorm overschot aan mannetjes. En één vrouwtje is “de lul”. Met z'n allen zitten de mannetjes pikkend en rammend op haar. Ze krijgt nauwelijks de kans om bij te komen of adem te halen.














Een vrouw, aan de overkant van het water, staat er naar te kijken. Haar man filmt haar, terwijl ze kijkt naar het drama.
Ik kan het niet langer aanzien en loop over de brug naar de overkant om te kijken of ik er iets aan kan doen. Ik zwaai met de tas van mijn fototoestel. De eenden wapperen uiteen, maar het helpt niet. Het gaat gewoon door. Ik loop weg.
Even later komt Henry achter me aan... met een natte schoen.
Het vrouwtje is ontkomen en gaat onder de brug zitten. Ze zit onder het bloed.
Je moet je niet bemoeien met de natuur, ik weet het. Maar ik ken de dieren menselijke eigenschappen toe…
Is niet goed. Ik weet het.














Om bij te komen van de emoties gaan we een pintje pakken op het terras op de hoek.
Daar maken we een praatje met een drietal oudere fietsers, die hun etappe van vandaag (90 mile) er op hebben zitten en vol trots hun bagage afladen.

Mrs. Jenny heeft de kamer klaar.
Ik heb zelden zo’n schone en rustige kamer gehad.
Typisch Engels ook met bloemetjesbehang.
Tijd heeft hier stilgestaan. Stil.

"Do you want to have a nice cup of tea?"












.

IT'S RAINING CATS AND DOGS...

.


Jean laat ons uit met een grote paraplu en zegt: “Sorry for the weather” …
We besluiten naar Cambridge te rijden.
Als het toch regent, dan kun je net zo goed een eindje gaan rijden.















Door een tunnel onder de Thames door 80 kilometer naar het noorden.
In Cambridge parkeren we de auto in een buitenwijk en laden de vouwfietsen uit, waarmee we de stad in rijden.

Op de rivier de Cam zijn studenten aan het punteren. Van een van de boten zijn er al drie punteraars het water in geglibberd, tot groot vermaak van de omstanders.















Als we de universiteit in willen worden we tegengehouden door een man in een lange jurk. Examens. “We’re sorry, madam, no entry…” Ook mag je niet op het gras lopen. Dan slenteren we wat door de stad. Overal lopen of fietsen studenten met uniformen aan.
















We rijden naar Biggleshade, waar “iets” te doen is op cultureel gebied. Alle B&B’s zitten vol. Op de Crown na. Een super zenuwachtige vrouw, zit in complete chaos in de receptie. Alles is duidelijk in het honderd gelopen en ze doet maar wat. De pub is gisteren overgenomen. De vorige eigenaren hebben alle lakens en al het keukengerei meegenomen. Ook is er geen bier.
“Probably the worst experience of my life” zegt de vrouw, “And yours as well”. Ik overtuig haar ervan, dat we heel relaxed zijn en alles OK vinden. No problem…
Als niet vlees-eters krijgen we een prima ontbijt met fruit en kaas. Maar 3 andere gasten laten hun zwart geblakerde worstjes en verbrande bacon liggen…
Arme mrs. Fetzer. Die rent een beetje heen en weer tussen gelagkamer en keuken. Ik heb echt met haar te doen, zeker nu ik hoor, dat degene die haar zou komen helpen niet op is komen dagen.

Cheer up, Mrs. Fetzer. Doe gewoon de deur dicht en laat er niemand meer in tot de zaakjes geregeld zijn…















.

CRICKET, DE SPELREGELS

.























Even tussendoor, de regels van Cricket:

You have two sides: one out in the field and one in.
Each man that’s in the side that’s in goes out, and when he’s out he comes in and the next man goes in till he’s out.

When they are all out, the side that’s out comes in and the side that’s been in goes out and tries to get those coming in out.




Sometimes you get men still in and not out.
When both sides have been in and out including the not outs:
That’s the end of the game.

Begrijp je nu, waarom ik de spelregels van cricket niet snap?!

Het enige wat ik snap is de thee-pauze, die steeds wordt ingelast.
So typical English...




.

IN CASE OF DOUBT: TURN LEFT

.















De tocht naar Dover duurt 2 uur.
En dan: "Links rijden...links rijden...links rijden..."
Gelukkig rijdt iedereen links, dus je speelt het spel gewoon mee.
Dan zetten we Mrs. Robinson (TomTom) op Engels en bij "the next turnabout take the second exit", over het spoor en daar ligt Wye, precies zoals ik het me herinnerde.


















Corner Croft is helaas verlaten door Mrs. Morris.
De oude dame, die er nu woont, is niet in goeie conditie, dus B&B bij haar zit er niet in.
Maar gelukkig is er 100 meter verderop een een prima pub, met een prima kamer voor ons.





















The King's Head.
En Jean... die kookt voor ons als de beste.

Een geweldig uitgangspunt voor onze vakantie in Engeland.


.

ENGELAND

Mijn favoriete vakantieland is absoluut Groot-Brittanië....
En morgenochtend is het zo ver: ik verdwijn voor een week...
Naar Engeland. Om precies te zijn: naar Kent.
Ik houd van Engeland, omdat ik de mensen in de pub zo lekker verstaan kan.
Omdat er volop cricket gespeeld wordt. (Een spel, dat ik overigens nauwelijks begrijp, maar dit terzijde...)
Omdat Ted er heeft gewoond en nu zijn Margaret.
Omdat men er links rijdt.
Omdat ik verliefd ben op het landschap.



Morgenochtend rijden we eerst naar Duinkerken, gaan dan met de boot over naar Dover en het grote avontuur gaat beginnen.
Eerst naar Wye, naar de cottage van Mrs. Morris, die de heerlijkste Bed and Breakfast heeft van heel Engeland.
En daarna gaan we zwerven en kijken we waar onze neus ons naar toe stuurt.

Tot over een week dus...
Ik zal ze de groeten van jullie doen.

Cheerio!

DREAM A LITTLE DREAM OF ME

Voor het filmpje moet je nu even op deze schakel klikken:

MAMA CAS

Maar ik kan het, het is gelukt!! Ik kan een filmpje in mijn verhaaltje zetten.
Ik ben zomaar een beetje aan het rommelen gegaan en ... het lukte!
Zie je wel... er moet meer gerommeld worden!

Nu kun je op het filmpje klikken en tegelijkertijd de rest van mijn bijdrage lezen...

Stars shining bright above you...
De laatste tijd zing ik steeds dit lied (met de ukelele!!!)
Dit is de performance van Mama Cass, echt te gek! Vol humor gebracht.
Mama Cass van the Mamas and the Papas( California Dreamin') helaas veel te jong overleden.

Dit is de complete tekst:

Stars shining bright above you
Night breezes seem to whisper "I love you"
Birds singing in a sycamore tree
Dream a little dream of me

Say nighty-night and kiss me
Just hold me tight and tell me you'll miss me
While I'm alone and blue as can be
Dream a little dream of me

Stars fading but I linger on, dear
Still craving your kiss
I'm longing to linger till dawn dear
Just saying this:

Sweet dreams till sunbeams find you
Sweet dreams that leave all worries far behind you
But in your dreams whatever they be
Dream a little dream of me


.

DAG, JONGEN!

.


Ik fiets over de Nassaulaan.
Naast het fietspad is een lange, diepe geul gegraven, waar een aantal jonge mannen iets onduidelijks aan het leggen zijn.
Ze hebben hun bovenlichaam ontbloot.
Ze zijn heel bruin.
En glimmend van het zweet van het harde werken.

Ik kijk naar ze en voel me 18. Ik ga iets rechterop zitten.
Ook houd ik mijn buik in.

Dan…

kijkt een van de mannen op en roept iets…
Heb ik het goed gehoord?
Heb ik het echt goed gehoord?

Hij roept:

“DAG OMA!!”

Hahaha, wat heerlijk… Even was ik 18 en al snel stond ik weer met beide benen op de grond!

“Dag jongen…!” roep ik terug.

Met een grote glimlach fiets ik door richting Kenaupark.
De zon schijnt.
Het is bladstil…

Hoor, een merel zingt zijn liedje:
“Dag oma” zingt hij.
Ja… ik hoor het duidelijk.

Ik ga even in het warme droge gras liggen en spreid mijn armen uit. Ik kijk naar de blauwe lucht en voel me heerlijk.
En vrij…

Nog een paar vakantiekiekjes....

.




Tijdens elke wandeling nemen we bloemetjes mee. Deze staan "gewoon" in de tuin. In 30 seconden heb je zo'n mooie struis. Daar kan geen bloemenwinkel tegenop!





Roosje is een moestuintje begonnen! Eerst een stukje van 4 bij 3 ontginnen. Dan tsjakken (met een tsjak, je weet wel...) en dan aan de slag. Er is mais, Kürbish, tomaten en pepertjes. Maar ook: aardappeltjes, uien en knoflook.

Zij gaat in de zomer weer, dus kan ze oogsten. Als buurman Krainer tenminste van de tomaatjes afblijft... Hahaha.
Buurman Georg (een Griek die Tsivanopoulos heet) neemt uit Griekenland wel een watermeloen mee, want hij denkt, dat het hier boven op 1000 meter niet lukt.





3 Mooie Steinpilze gevonden achter de speeltuin bij Smolana. In het Nederlands heten die: Eekhoorntjesbrood. Je snijdt ze in dunne plakken en legt ze in de zon te drogen.
Mmmmmmm, één zo'n klein stukje in de soep en je weet niet wat je proeft!





Dit is onze badkamer. Lekker primitief. Maar, ook daar word je schoon!





Pier is net een engeltje in dit licht...




Wijs op de schommel... Ze kan het al heel hoog.

Zo... deze foto's wilde ik met jullie delen. Kun je je nu voorstellen, wat een lekker stekje we daar hebben?
Ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar, dat ze dit ooit gekocht hebben.
En er zo'n thuisje van gemaakt hebben.


.

EVEN WAT FOTO'S...

.


Ha die lieve lezers,

vandaag en morgen even een "makkie" :
ik plaats (op verzoek) een paar foto's van het uitstapje naar het huisje in Oostenrijk. Een miniverslagje van 5 zonnige, heerlijke dagen...





Het uitzicht vanaf het balkon...





De avondlucht, hoe schoon kan het zijn...





De wandeling naar de "Parapluie"










Mijn kostbare reisgezelschap...





.

Er even tussenuit...

.






Lieve lezers,

het is weer zover: ik moet weer eens zo nodig op vakantie.
Waar doet ze het van, hoor ik jullie denken!
Ja, dat zal ik jullie verklappen: ik ga zelden of nooit uit eten en ik ga zelden of nooit de kroeg in! Makkelijk zat!

Morgenochtend vroeg vertrek ik met de bus naar Schiphol om met het vliegtuig naar Wenen te reizen. Daar heb ik een auto gehuurd en met de lunch ben ik in het huisje.

En wie reist er met me mee?
Mijn dochter en mijn 2 kleinkindjes…
Dat wordt een hele leuke vakantie, wat ik je brom…
Wel kort, maar wie het kleine niet eert, etc.

Ik heb er super veel zin in…
In de heerlijke ijle, schone lucht.
In de wandelingetjes.
In het ontbijten op het balkon met eindeloos uitzicht.
In de koeiebel, die zo af en toe door de stilte heen breekt.
In het hertje, dat vaak ’s ochtends vroeg met de koeien mee komt ontbijten.
In het gezoem van de bijen en hommels.

Heerlijk......

Tot over een week!


.

BETTE MIDLER

.




Ooit had ik zo'n hele oude videorecorder, een Betamax (dus ik heb het over jaren geleden) waarop je van alles en nog wat kon afspelen. Michel Fugain et le big Basar had ik opgenomen en ik kon er keer op keer naar kijken:
"Le printemps est arrivé, il est arrivé...)

En... één van de eerste shows van Bette Midler.
Ze had een hele maffe jurk aan, een soort taart en stond daar roomblank met die rooie haardos snel en gedreven een Sophie Tucker-show weg te geven, waar je "U" tegen kon zeggen: ZINGEND, DANSEND, MOPPENTAPPEND. Ik was er helemaal weg van. De band werd om de dag wel een keertje gedraaid en op den duur kon ik alle liedjes meezingen.
Alle mopjes kende ik uit mijn hoofd.

En die mopjes... Daar gaat het nu om. Ik ga jullie er een paar geven.
Alleen... ze zijn in het Engels. Makes no never mind, zei ze.
Hier zijn ze, maak je borst maar nat:

I was in bed last night with my boyfriend Ernie, and he said to me “Soph, you got no tits and a tight box”.
I said to him “Ernie get off my back.”

(Heel hooghartig zei ze dat: "get off my back!")

Deze vond ik ook heel geestig:

I was in the woods last night with my boyfriend Ernie, and he said to me “Soph”, (he always called me Soph),he said to me “Soph”, these woods sure are dark I sure wish I had a flash light”.
I said to him “so do I Ernie. You have been munching grass for the last ten minutes…”

(Oh la la, ondeugend, ja toch niet dan?)

Nou, vooruit... nog ééntje, de laatste:

I will never forget it. It was on the occasion of Ernie's eightieth birthday and in honor of the occasion he married a twenty year old girl.
And he rang me up the very next day and he said to me:”Soph, Soph, I have just married myself a twenty year old girl, what do you think of that”.
And I said to him “Ernie when I am eighty years old I shall marry myself a twenty year old boy, and let me tell you something Ernie:
twenty goes into eighty a hell of a lot more than eighty goes into twenty.”

Zo... lekkere platvloerse mopjes van Bette Midler.
Maar... ze zong ook prachtige liedjes in die show. Ik herinner me "In the mood"
en "Captain Ahab" en natuurlijk "The rose"




.

HET NESTKASTJE

Ze zat al een hele tijd op het nest, in het nestkastje dat aan mijn schuurtje hangt. Het mannetje kwam haar geregeld voeren en dankbaar nam ze de kleine rupsjes aan…
Van de week heb ik gemerkt, dat de eitjes zijn uitgekomen.
De ouders hebben het druk. Ze vliegen af en aan met wurmpjes en rupsjes.

Hoeveel eitjes zijn er uitgekomen?
Hebben ze last van me, als ik op het bankje zit met een kopje thee?
Als ik het gras maai… schrikken ze dan?

Ik voel me verantwoordelijk voor dit pril geluk.
Elke kat jaag ik de tuin uit.
Die grote ekster, die op de schutting zit, krijgt een ksssst voor z’n oren.

Hoe lang gaat het duren voor de vogeltjes groot genoeg zijn?

Elk jaar heb ik zo’n plezier aan het kleine koolmeespaartje, dat zo z’n best doet om een gezinnetje groot te brengen…
Je moet echt je best doen er eentje op de foto te zetten, zo snel zijn ze…

DE WITTE WAS IN DE WIND

.

Ik heb geen droger. Zelfs nooit een gehad!

Want dit vind ik een van de fijnste dingen die er is:

de witte was aan de lijn in de zon en in de wind…

De geur van pas gewassen was aan de lijn.

Ik zou eigenlijk aan een dijk moeten wonen en dan aan lange lijnen de schone was wapperend in de wind…

En ‘s avonds… de geur opsnuiven in mijn versgebakken bedje!

Me een beetje in het schone wit wentelen.

En dan heel diep slapen met mooie witte dromen…

Dat vind ik een van de fijnste en schoonste dingen...

Recept:

Pak de bijna droge witte was met beide handen zachtjes vast.

Breng de bundel naar je neus.

Haal de geur in met je ogen dicht.

Herken en glimlach...

(met dank aan Han voor de bewerking van de drie foto's en het opsturen van de Url hiervan...)

.

4 Mei in De Rijp

.






Vanmiddag met een bus vol glimmend opgepoetste mooie Malle Babbes naar het dorpje De Rijp, in Noord-Holland.
Daar worden we naar toe gebracht om op te treden ter gelegenheid van de 4 mei herdenking.
We zingen 8 liederen uit de Song of Survival tijdens de herdenkingsplechtigheid.
Ik ben al zenuwachtig…
Als ik er maar één mooie noot uit krijg…

Die zing ik voor al die mensen die het leven hebben gelaten tijdens de tweede wereldoorlog.

Mijn mooie kleren hangen al klaar. Nu mezelf oppoetsen en mooi maken en dan ga ik de liederen helemaal doornemen bij de piano.

Ik wens jullie allemaal een stille en ingetogen vier mei herdenking toe.





De blinkende brigade

Nu worden onze dappre dooden
nog eenmaal uit de rust ontboden
voor 't groot appèl, om op te staan;
om als Blinkende Brigade
langs bloembestrooide vredespaden
met dank beladen vóór te gaan.

Stil zullen de verstorven schimmen
uit namelooze graven klimmen
om langs de levenden te gaan......
Wilt dan de aardsche oogen sperren,
Hen te herkennen, die straks verre
als sterren aan den hemel staan.



Elisabeth van Maasdijk
uit: Aan hen die vielen (1945)




.

TANTE KATE

.


(© arukusan)

Dit gebeurde toen ik een jaar of 8 was:

--

Ik heb een tante. Zij heet Tante Kate.
Als ik weet, dat ze komt, zing ik altijd: "Tante Kate liet een scheet bovenop het tafelkleed."
Ik mag het niet, maar ik doe het tóch. Dat is zo met veel dingen, die niet mogen.

Ik vind Tante Kate wel lief. Ze is ook een beetje mijn vriendin. Ze heeft mooi zilver haar in een slordige knot achterop haar hoofd. Ze heeft een prachtige kever! Kijk maar, zo eentje:



Ze rijdt er altijd heel langzaam en voorzichtig in. Want tante Kate is een beetje oud.. En ze is zuinig op haar Kevertje! Ik ken niemand die zo langzaam rijdt!

Op een dag wordt ons rustig voortkabbelende leventje verstoord.
Tante Kate krijgt een ernstig auto-ongeluk. Iemand botst tegen haar op en de prachtige Kever is helemaal in de kreuk. En Tante Kate ook. Het is heel erg met haar. Ik mag niet naar haar toe. Ik denk de hele dag aan haar. Hoe ze in het ziekenhuis zal liggen aan slangen en apparaten. Heeft ze pijn? Is er bloed? Is ze erg kapot?

Mijn moeder is er stil van. Ik vraag haar elk uur hoe het met tante Kate gaat. En ze kan eigenlijk niets zeggen, alleen maar dat het niet goed gaat.

Het is maandag. Als ik thuiskom van school zit mijn moeder te huilen. Dat gebeurt niet vaak. Mijn moeder huilt eigenlijk nooit. Maar nu zit ze in de keuken te huilen. Ik kruip tegen haar aan. En ik begin ook te huilen.

Tante Kate is dood.




Dag, Tante Kate...


"Death is the test of the meaning of life. If death is devoid of meaning, then life is absurd..."

- Rabbi Abraham Joshua Heschel











(Maandag 1 mei 2009. Toevoeging om 12:19...
Toen ik dit bericht publiceerde wist ik nog niets van het drama in Apeldoorn, want ik kijk overdag nooit tv, zélfs niet op koninginnedag. 's Avonds laat hoorde ik, wat er zich had afgespeeld. Dit verhaal heeft er natuurlijk niets mee te maken. Het zat al 55 jaar in mijn hoofd.)
.