Urbexen

.

Gisteren schreef Dienie in haar reactie, dat ze dacht (na aanleiding van mijn blogje Leave No Trace) dat ik aan het URBEXEN was.

HUH? Urbexen?

Geen idee wat dat is.

Maar... gelukkig hebben we google en daar ben ik even in gaan grasduinen.

Urbex is een afkorting van urban exploring.

Dan weet je nog niks, maar... dan geeft wikipedia dit:

Urbexen:  bezoeken, fotograferen en documenteren van infrastructuur gemaakt door de mens, meestal verlaten gebouwen of niet openbaar toegankelijke locaties

Haha, dat is een spannend item.

Verlaten gebouwen fotograferen. Een gevaarlijke hobby... Kijk maar eens: 

Vroeger gingen wij tijdens wandelingen ook wel eens verlaten boerderijen in. Je moést naar binnen, ook al was het soms bloedjelink...

Je kon door het plafond zakken, of gewoon van de trap af donderen.

Ik kan me overigens herinneren dat Dienie ooit eens gave foto's gemaakt heeft in Doel, een verlaten dorp in België, dacht ik. Kon het niet op haar blog vinden, maar misschien weet ze het zelf ook nog...

Oude huizen, soms gebruikt voor liefdes-paartjes, lekker spannend en opwindend!

Soms beklad met graffiti en soms dus gefotografeerd: ge-urbexed!

Wil je ook gaan urbexen?

Dan zijn hier aandoenlijke 8 tips, die ik op internet vond:

1. Doe het niet alleen

2. Zoek een locatie (ja, haha... natuurlijk!)

3. Parkeer je auto niet in de buurt

4. Bereid je voor... (neem EHBO doos mee)

5. Ga vroeg op pad

6. Houd er rekening mee, dat het binnen donker kan zijn

7. Als je wordt betrapt: werk mee!

8. Werk met een model.

Nou, dat zijn de tips.

Liggen nogal voor de hand, niet?

Wat betreft de laatste tip is hier een foto van urbex fotograaf Wil Crooijmans:

En tot slot... wat denk je... zal het Slotervaartziekenhuis er later zo uitgaan zien?

Dit is een foto van Raym, die een hele site vol foto's van verlaten ziekenhuizen in Duitsland heeft gevuld: http://raymsfotosite.nl/urbex/hospital-btok/

Bedankt voor de tip, Dien!

Film: Leave no trace

.

Omdat ik een Cineville-pas heb ga ik minstens één keer in de week naar de film.

Eigenlijk ging ik altijd al regelmatig, maar met mijn Cineville-pas nóg vaker...

Ik heb een paar vriendinnen die vaak met me mee gaan. Dus... hup! 

Gistermiddag naar "Leave no trace" in de Filmschuur.

Een prachtig film over een man, die zwaar getraumatiseerd is door een oorlog (Afghanistan?) en met zijn dochtertje in de bossen van een National Park woont, ergens in Oregon, Amerika. De autoriteiten merken hen niet op.

Hij heeft steeds terugkerende heftige nachtmerries en kan/wil niet tussen mensen wonen.

Het meisje weet niet beter, dan dit. Jarenlang leven ze daar in de bossen.

Maar dan worden ze tóch ontdekt en komen onder toezicht van de sociale dienst te staan: ze moeten in een gewoon dorp en in een gewoon huis wonen.

Het meisje vindt het eigenlijk heerlijk, om zo te leven met buren en klasgenootjes en warmte.

Maar papa is zo getraumatiseerd, dat hij na een tijdje weer verder wil. Diep de bossen in...

Een heel indringende, integere film, echt een aanrader. 

Ik vond het mooi, dat het meisje uiteindelijk voor zichzelf koos. 

Mooi gespeeld door Thomasin McKenzey en Ben Foster.

Gebroken heup...

.

Even mijn lieve vriendin Joke een hart onder de riem steken.

Ze is lelijk gevallen in de badkamer en heeft haar heup gebroken.

Omdat ze voelde dat ze iets gebroken had durfde ze niet teveel te bewegen en zeker niet centimetertje voor centimetertje naar de woonkamer te schuiven, waar ze haar mobieltje wist liggen.

12 lange uren heeft ze in de badkamer gelegen, met haar hoofd op een stapel (schone) handdoeken. Gelukkig dat ze die nog niet opgeruimd had.

Maar verder lag ze daar op die harde vloer.

Toen ze de volgende ochtend gevonden werd door haar hulp was de redding nabij.

112... ambulance... operatie... revalidatie.

Dat revalideren gaat nog even niet, want ze heeft nog maar 4 stappen gezet en dat deed erbarmelijk zeer. Ja, wat wil je met schroeven én platen, die er net in gezet zijn.

Gelukkig is het ziekenhuis in Hoofddorp en dus maar een half uurtje fietsen. 

Ik ben dan ook al een paar keer naar haar toe gesjeesd. Met boodschapjes: een nieuwe pijama, schone onderbroekjes, framboosjes... noem maar op.

Zet 'm op Joke!

Het komt allemaal goed! En dan gaan we weer lekker langs de vloedlijn lopen...

Ik kom straks weer even op de koffie!

Inspiratie opdoen

.

Sja... daar zit ik dan achter mijn toetsenbord...

Weer aan het weblog!

Nou moet ik nog inspiratie zien op te doen.

Er waren twee mensen, die mij zomaar gevonden hebben.

Ze wisten niet van mijn "nieuwe" weblog http://sterrenlied.blogspot.com/

Dat komt omdat ik bij wijze van experiment wilde dat ik zomaar vanzelf door lezers gevonden zou worden.

Nou... dat lukt echt niet zomaar vanzelf. Je moet er wel wat voor doen.

Je dient je "webbies" terug te bezoeken en er dus wat voor over hebben.

Maar goed, ik heb dat weblog écht afgesloten en ben gewoon weer onder mijn eigen naam en op mijn eigen weblog aan het rammelen op de toetsen.

Wat het gaat worden weet ik nog niet.

Maar dat zien we later wel!

Prettig weekend alvast... ik ga lekker stenen beschilderen!

Opnieuw beginnen?

.

Inmiddels is het een paar eeuwen geleden, dat ik mijn laatste logje plaatste. Ik had er ineens genoeg van en wilde me met heel andere dingen bezig houden.

Een tijdje heb ik ook een ander weblog geprobeerd, maar de spirit zat er niet echt in.

Als je wilt kun je er een kijkje innemen. Het is onder een pseudoniem geschreven en de namen van mijn geliefden zijn veranderd. Dit is het adres: http://sterrenlied.blogspot.com/

Maar ook dat heb ik achter me gelaten. Het laatste blogje heet: pauze of stoppen?

Uiteindelijk is het stoppen  geworden.

Met Tamar (=Roosje) gaat het nu gelukkig goed. Ze heeft de bestralingen achter de rug en gaat gewoon een nieuw leven beginnen: vrij van kanker en vol energie.

Opnieuw beginnen heeft wel wat...

Het lijkt of je ogen opener staan en of je beter luistert. Mijn antennes staan helemaal tot het eind uitgetrokken. Bliep bliep... 

Dus... een nieuw begin!

Dear world... here I am!

TOT SLOT...

.

Kijk eens, Henry zijn zus Milagros stuurde ons een fotootje van de grafsteen van Pieter, onze lieve veel te vroeg overleden zwager:

Op 5-hoog in het tweede straatje links op de begraafplaats in Barbate, Andalucía.

Je ziet er  "Wachet auf, ruft uns der Stimme" op staan.

De eerste regel van het eerste koraal van cantate 140 van Bach.

Wij zijn zo gek op die cantate geworden, dat we 'm op repeat zetten en gerust de hele dag door kunnen beluisteren. Ik denk dat ik 'm wel honderd keer gehoord heb.

Zo'n brilliante, prachtige cantate.

En dan wel wat verdrietig worden om de veel te vroege dood van Pieter...

Brok in de keel...

Om het hele verhaal af te sluiten laat ik hier de eerste zes minuutjes van die cantate horen.

Speciaal voor Pieter: een mooi klein koor uit Zwitserland met mooie jonge stemmen en "Wachet auf, ruft dir die Stimme"

Dag Pieter, vond je het mooi?

zichrono livracha... jouw nagedachtenis is ons tot een zegen: כרונו לברכה

Gevonden!

.

Pieter Bulthuis, overleden op 13 mei 2012... een dag na mijn verjaardag, om nooit te vergeten.

Op slechts 64 jarige leeftijd. In oktober van dat jaar zou hij 65 geworden zijn.

Maar helaas, dat mocht hij niet halen, want hij werd geveld door ALS. 

Gisteren waren we op zoek naar zijn graf, maar we konden het niet vinden.

Vandaag gaan we na de duidelijke aanwijzingen van Milagros wéér naar de begraafplaats, want we willen écht dat steentje neerleggen bij het graf...

Nou... mooi niet. Het is zondag en de begraafplaats gaat pas om 15 uur open en dan zijn we al meer dan honderd kilometer verder! 
Maar... we laten ons niet kisten, hè! Mooi niet. 
Als je Henry heet, dan geef je nooit op. Marlou wil nog wel eens bij de pakken neer gaan zitten, maar Henry? 

Echt niet!

Die gaat een manier zoeken om tóch binnen te komen.

We lopen door een bos naar de achterkant van de begraafplaats.
Met grote stappen loopt Henry naar zijn doel.

Er is niemand, geen kip te bekennen... even links en rechts kijken en dan... klimt hij onder het hek door. Of je dan op de begraafplaats kunt komen weten we nog niet, maar in ieder geval wel óp het dak!

En het lukt!

Stevig loopt hij over het dak richting de gang die Milagros heeft doorgegeven. Hier moet het zijn, nee nog een gang.... ja... ik zie het!!

Het graf is op 5-hoog en er een steentje bij neerleggen, nee, dat gaat niet lukken.

Maar we zijn er wel heel dichtbij.

Het 8ste graf van rechts is het graf van Pieter.

Met een gouden vaas en grote rode klaprozen.

Dag Pieter!

We hebben er alles aan gedaan om je te vinden en het is gelukt, dit was het.

We komen vast nog wel een keer terug...

Begraven in Barbate...

.

In Andalucía, het uiterste zuiden van Spanje, woont Milagros, de zus van mijn verloofde...

Ze is daar permanent gaan wonen toen Pieter, haar man, een akelige ziekte kreeg: ALS.

Hier kon hij nog een beetje op het terras scharrelen en in de zon zitten. Hier had hij nog een beetje een gevoel van vrijheid. Hoewel hij in zijn lichaam opgesloten zat, voelde hij zich in dat mooie Zahora aan de Atlantische kust beduidend beter dan in de flat in Amsterdam Zuid-Oost...

Hier kon hij ongestoord en intens naar Bach luisteren.

En hier is hij uiteindelijk 5 jaar geleden overleden.

Als wij in Andalucía zijn gaan we op zoek naar zijn graf, om er een bloemetje neer te leggen en een beetje aan hem te denken.

In Spanje is "gewoon" een graf zoeken ontzettend ingewikkeld.

Kijk maar eens:

Het zijn bouwsels van soms 6 graven hoog en de aanwijzingen zijn summier of kloppen voor geen meter. Ook is er niemand die je kan helpen om het juiste graf te vinden.

We zijn er zeker een uur wezen zoeken en het is ons niet gelukt...

Later die dag legt Milagros ons precies uit, waar we moeten zijn: links onder de poort door, dan naar rechts en dan het vijfde pad links, ergens op 5-hoog...
Voordat we de volgende ochtend verder reizen gaan we eerst naar de begraafplaats, maar... die gaat pas om 15 uur open...

(morgen zoeken we verder)

Pieter

.

Vandaag zou onze zwager Pieter 70 jaar geworden zijn.

Helaas... hij is overleden, al weer 5 jaar geleden, aan ALS. 

Bah... klote-ziekte...

Dit is één van de laatste foto's van hem. Milagros en hij met dolle pret:

Als ik een cantate van Bach hoor, dan moet ik altijd ik aan hem denken.

Er is niemand die zo intens veel van Bach hield als mijn zwager Pieter.

Ik zie nog die tranen in zijn ogen als hij aan het luisteren was...

Morgen zal ik iets vertellen over onze zoektocht naar zijn graf in Andalucía...


(foto: Henry Kloostra)

Muiderpoortstation, Amsterdam

.

Vaak als ik bij Henry ben, in Mokum, gaan we een stuk fietsen.

En dan ergens in een gezellig tentje een kopje koffie drinken.

Dat vinden we allebei leuk en je komt nog eens ergens, he!

En zo komt het dat we al fietsend langs een tekst komen.

Omdat ik een lettervreter ben sta ik boven op de remmen en ga de tekst lezen.

Het is eigenlijk helemaal geen vrolijke tekst. Maar toch is het goed dat de tekst er is...

Bij het Muiderpoortstation in Amsterdam:

Nee, je kunt de tekst nog niet lezen.

Er staat een lantaarntje bij. Iemand heeft er de avond ervoor een lichtje gebrand.

Een lichtje voor 11.000 mensen die vanaf het Muiderpoortstation vervoerd werden naar narigheid. 

11.000 mensen.

Er zouden 11.000 lantaarntjes bij moeten staan...

Tegenover de tekst staat een bankje.

Je kunt er op zitten en een beetje mijmeren en liefde sturen naar al die mensen, die zo in angst geleefd hebben...

Op het bankje staat een gedicht.

Kom maar even dichterbij, dan kun je het lezen.

Het is een stuk van een gedicht eigenlijk.

Van Victor E. van Vriesland.

Tocht er door hun schimmen

Nog een stroom van lang,

Lang vergeten namen,

Lang vergeten ogen?

Zullen wij nog weten

Dat wij ons vergeten

Zijn vergeten?

Muiderpoortstation, Amsterdam

Roosje in Iran...

.

Ja, zo nu en dan mag ik best wel even vertellen hoe trots ik op mijn dochter ben...

Ze werkt, naast haar gewone werk in haar studio (www.roosjeklap.nl) ook nog eens op de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag.

En dat doet ze hartstikke goed!!

Maar ze werkt niet alleen in Den Haag, ook begeleidde ze pas geleden 10 dagen lang een grote groep studenten tijdens een culturele rondreis door Iran.

Dat weten de meeste mensen niet, ik wist het ook niet... maar Iran is een prachtig land met prachtige gebouwen en veel kleuren en kunst.

De groep landt in Teheran, en dan door naar Isfahan... het klinkt zo sprookjesachtig...

Kijk... hier loopt ze:

De vrouwen moeten daar allemaal een sjaal om.

Die kan mooi gedrapeerd worden over het hoofd. Je mag dus wel "haar" zien...

Nou is Roosje zwierig genoeg om zoiets te dragen.

Ik vind het een prachtige foto!

Met de hele groep zijn ze naar Qom gereisd. De meest religieuze stad van Iran, een heilige stad, waar de "shrine" hoe heet zoiets in het Nederlands? van Fatima staat.

Daar moesten de vrouwen van de groep speciale kleding aan.

Ze noemden het zelf een bloemetjes gordijn, maar het heet dus een "chador".

Kijk toch eens... mijn dochter in een heuse chador. Wie had dat ooit gedacht??!

Hier mogen de vrouwen geen plukje haar laten zien.

De kleding wordt aan het begin van de heilige plek aangereikt.

Je hoeft het niet te kopen dus...

Maar gelukkig is Roosje een moderne vrouw en is dit van tijdelijke aard...

Het gaat uiteindelijk om de kunst, om de cultuur...

En deze moderne vrouw is... Roosje!

Tsjakkaa! Blond haar dus!

Wat zullen de studenten genoten hebben.

En wat een buitenkans om zoiets mee te maken...

(Alle foto's zijn van Instagram geleend... De groep heeft daarin een account aangemaakt. Meer foto's zien? Kijk dan bij Instagram op: theornamentaldivine)

Vriendschap

.

Mijn oudste vriendin en ik gaan regelmatig een dagje "Vrij-reizen" met de NS.

Dit keer hebben we Rotterdam bedacht, om naar het Wereld Museum te gaan en daar de expositie over maskers te gaan bewonderen.
(klik voor meer info op: Powermask)

Maar de avond voordat we gaan belt Vriendin af. Ze is zo ontiegelijk moe en afgeknoedeld dat ze er van afziet.

Jammer, maar helaas.

Maar dan heb ik een briljant idee.

Ik zeg tegen haar: "Je gaat toch niet de hele dag op de bank liggen, hè?? Je moet er ook even uit.

Ik kom gewoon naar je toe en dan gaan we een klein stukje lopen en dan ergens een terrasje doen."

Gelukkig ziet ze dat wel zitten en dus gaan we de volgende dag samen naar het strand. Ze woont er heel dichtbij, dus da's mooi en makkelijk...

Na een kwartiertje is Vriendin al helemaal opgepept!

De zoutige lucht en de atmosfeer doen haar enorm goed.

Je ziet haar rechterop lopen en je ziet de moeheid van haar afzakken.

Geen spoortje van vermoeidheid meer te zien.

Kwiek en fris... en 82 jaar, he!!

We besluiten iedere week een keertje langs de vloedlijn te gaan lopen.

Weer of geen weer, gewoon even naar de vloedlijn.

En daarna aan de koffie natuurlijk... of aan de borrel (ligt aan het tijdstip)

Vriendschap...

Vrije Vrouwen

.

Even een fotootje van een straatschrijfsel dat ik zag in Cordoba...

Lekker grote letters.

Op de muur. Hup!

Mujeres libres: Vrije Vrouwen...

En heb je nu nog even tijd?

Dan is hier een leuke aflevering van Klokhuis over de Flamenco en De Fantastische Nederlandse Flamenco-speler: Eric Vaarzon Morel

(Zeg overigens wel: Flamenco (met een harde K) en niet Flamengo met een zachte G, want een flamengo is een roze dier dat op hoge poten door het water scharrelt...)

El bautismo y el boda

.

De titel zal ik even vertalen en dan heb je meteen twee Spaanse woorden geleerd:

el bautismo = de doop

el boda = de bruiloft

We beginnen met de eerste: el bautismo.

We lopen door de leukste wijk van Sevilla: Santa Cruz.

Als je daar eens bent moet je echt door die wijk slenteren en om je heen kijken,

terrasjes opzoeken en kerkjes binnengaan. 

Dat laatste als de deuren tenminste open zijn.

Dat is namelijk niet altijd het geval.

Maar wij hebben geluk.

Er staan deuren open en voor die deuren staat een groep prachtig geklede mensen.

Spanjaarden kunnen zich zo schitterend aankleden: chique en elegant...

Er gaat een kindje gedoopt worden en het heet Sofia.

Hier is ze:

Meneer pastoor heeft iets gepreveld en wat water over het hoofdje gesprenkeld en toen weer afgedroogd met een lapje. Alle aanwezigen pinken een traantje weg... Die kleine Sofia, net een poppetje.

Niet lang daarna zwerven we verder door Santa Cruz en komen we bij een Boda terecht.

En daar... my oh my... wat een prachtige kleding.

Vlak voordat het bruidspaar de kerk uit komt kunnen we de genodigden al bewonderen...

Ik voel me echt een boerentrien bij het zien van zoveel elegance:

Alles klopt: de haren, de make-up, de kleding en de hoge hakken! De hoeden!!

En kijk eens: hier zijn de padre y madre van de bruid. De madre met een prachtige mantilla en de padre statig in zijn mooiste pak:

En natuurlijk is Henry er ook bij. Die kijkt zijn ogen uit.

In zijn hand heeft hij een waaiertje dat aan de gasten is uitgedeeld.

Als iedereen de kerk uit is volgen we de stoet naar de bus. 

En daarna gaan wij lekker in het Parque Maria Luisa in de schaduw en op het gras liggen...

De volgende dag zit ons verlovingsfeest er al weer op.

De vakantie is voorbij en we vliegen terug naar Schiphol.

Oost west thuis best.... 

En om te illustreren hoe heet het was tot slot nog een mini van 14 seconden...

Je hoort de mooie bas van Henry: