Een groot gezin...

.

Gisteren een blogje over de Koningkerk aan de Kloppersingel in Haarlem.

Vandaag lopen we iets verder langs het water.

Aan de overkant van het Dolhuys zie ik een vrouw op een bankje.

Ze heeft een wandelwagentje bij zich. Lekker aan de wandel geweest en even uitrusten, denk ik.

Maar nee... ik zie uit de verte dat ze vier poppen naast zich heeft gezet. 

Ze zit een beetje in elkaar gedoken en er klopt iets niet...

Samen met het hondje loop ik verder en maak de bocht waardoor ik langs de vrouw kom.

Als ik vlak bij haar ben zeg ik: "Zo... U heeft een grote familie..."

"Ja, dit zijn ze niet allemaal, ik heb er vier meegenomen: Josje, Peter, Rikkie en Lies"

Ik zeg, dat ze er mooi bij zitten en er goed uitzien.

Dan kijk ik naar de vrouw.

Die ziet er helemaal niet goed uit.

Ze heeft bijna geen tanden meer in d'r mond en er liggen zeker 30 peuken voor haar op de grond.

Ze rookt als een maleier. Of is het: ze rookt als een ketter?

D'r haren zijn vettig.

En haar ogen staan niet echt helder, maar wel vriendelijk...

Ik vraag: "Mag ik een foto maken?"

Jawel, dat mag, maar wel graag van een afstandje. Niet van dichtbij.

Ik snap dat wel. 

Dan herken je haar ook niet op de foto.

Het is iemand, die het heel moeilijk heeft.

Ik hoop, dat mijn kleine praatje haar een beetje opgetild heeft.

Een praatje van niks was het, maar je weet maar nooit...

's Middags fiets ik aan de overkant en kijk naar het bankje waar ze zat. Leeg...

.

De toren van de residentie

.

Elke week loop ik twee maal met Lizzie: een braaf hondje. Het luistert goed en het vindt het fijn om uitgelaten te worden.

Terwijl ik met haar over het Prinsen Bolwerk loop zie ik boven de huizen in de verte een vreemde toren uitsteken.

Een kerktoren? Een soort staketsel in ieder geval.

En al die jaren dat ik in Haarlem woon heb ik dat ding nooit gezien!

Als ik Lizzie naar huis heb gebracht fiets ik er nog een keertje langs om het allemaal eens wat nader te bekijken.

Ik zie, dat het een gebouw van het voormalige ziekenhuis De Deo moet zijn. Er is daar heel wat gesloopt en nieuwbouw verricht, maar één gebouw staat er nog en ja hoor, die toren hoort bij dát gebouw.

Is het een appartementencomplex geworden? Kun je er iets moois huren?

Ik ben natuurlijk he-le-maal niet nieuwsgierig, maar ga alles tóch even van dichterbij bekijken...

Een Residentie? Het Rosorum?

Ik ga even naar binnen. Even gluren bij de buren.

Daar kan ik niet veel verder dan het restaurant, waar ik van een vriendelijke mevrouw uitleg krijg.

Ja, het was dus ooit (eind 19de eeuw) het hoofdgebouw van het ziekenhuis en ja, die rare toren stond er toen ook al op...

Nu is het een prachtig gerestaureerd seniorencomplex, helemaal in de oude glorie hersteld. 

Een residentie voor de rijkere senioren van de stad, want: € 3600, - per maand... 

Kannonne... of je een emmer leeggooit!

En ik wou er nog wel later, als ik oud ben met jou gaan wonen.

Nee, dat zal dus niet gaan...

Op de website lees ik dat het resaturant gebouwd is in de kapel, onder die gekke toren dus...

Zo zie je maar weer: als je loopt zie je van alles! En als je vraagt krijg je van alles te horen...

De kliko is gestolen!!

.

Gisteren was ik even op bezoek bij mijn vriend.

Je weet wel, de kabouter die op het Prinsen Bolwerk woont...

Hij zat er een beetje treurig bij voor zijn deurtje.

Wat blijkt?

Zijn vuilnisbak is gestolen.

Wel snotjandoppe... zijn ze nou helemaal besodemieterd!!!

Wie steelt er nou een kliko?

Ik ben nog wezen zoeken in de bosjes, maar nee, nergens te vinden.

En ik kon het aan niemand vragen, want je weet: de kabouter is geheim.

Hij wil niet, dat iemand weet, dat hij daar woont.

Er is weliswaar een bruidspaar bij hem op bezoek, maar verder ben ik de enige.

Ik heb hem zo goed als mogelijk getroost en alles wat ik bij me had aan hem gegeven.

Ook heb ik een balkonnetje getimmerd en een vogelhuisje opgehangen.

Daar was-ie wel blij mee natuurlijk...

Mocht je de kliko vinden, dan weet je van wie die is. Ik zet 'm dan wel weer terug.

Je moet de groeten van hem hebben...

Neehee, niet van de kliko, van de kabouter natuurlijk!! 

.

.

De kabouter

.

Als je het station uitkomt na je lange reis in de trein, bijvoorbeeld naar Maastricht en weer terug en je loopt dan over het Prinsen Bolwerk, dan ineens... is daar een kleine plek onder een boom in de struiken.

Je loopt er zo voorbij als je het niet weet.

Maar als je het weet en je kijkt... dan zie je het.

Het is een plek, waar een kabouter woont.

Kijk maar:

Aan de ene kant is het een beetje een slordige kabouter. Hij ruimt zijn troep niet op en het is een rommeltje voor zijn deurtje.

Maar aan de andere kant... hij heeft wél een kliko: een vuilnisbak. Misschien dattie zo nu en dan eens opruimt en blaadjes veegt of zo. Je weet het niet. Want je ziet 'm nooit en je kunt het dus ook nooit vragen.

Nu wil je misschien weten hoe groot dit allemaal is. 

Niet groot. Je kunt boven het deurtje een veertje zien en óp het deurtje een handgreep van een lade.

Het is geen grote kabouter.

Ik ga eens een keertje wat lekkers neerleggen.

Of iets uit de speelgoedhoek wat daar bij kan.

Bijna niemand kent dit plekje.

Het is dan ook geheim.

Want kabouters zijn geheim.

Je ziet ze nooit, maar ze zijn er wel...

.