07/06/2017

Kungälv bij Göteborg

.
De volgende morgen slenteren we nog even door zonnig Jönköping. 
We gaan in elke stad altijd op zoek naar de bibliotheek, dus hier ook.
Ik koop er wat kaarten, omdat ik het vorige pakketje dat ik gekocht had onderweg ergens heb laten liggen (ook in een bieb trouwens)
Dit zijn hele leuke van dezelfde schilder als van Linnea: Lena Anderson.  Zij heeft nóg een figuurtje bedacht. Het heet Maja. En ze heeft er een heel alfabet omheen bedacht. Hier de L... Maja zit links en ze zoekt met haar vriendinnetjes Lavendel uit.
En dan vertrekken we richting Göteborg. Ons hotel is in Kungälv, een klein stadje zo'n 20 kilometer er vandaan en ook nu is de de weg er naar toe het belangrijkste.
Wij zijn echte koffieleuten, dus als de 11 in de klok is zoeken we een bakkertje voor een lekker bakkie. De meeste bakkers hier hebben ook een koffiehoek, waardoor het net lijkt alsof je in het dorpshuis komt. De bewoners komen hier gezellig leuten en brood halen en kletsen. Ik mag dat wel.
En het is een mooie gelegenheid om een beetje Zweeds te leren:
Hier staat: "Verkouden? Wij hebben honing, hoestmedicijn en keeltabletten..."
De taal is best grappig. Deze vind ik ook leuk:
"Het eten kan enige smet van liefde hebben"
Lief toch!
De reis gaat verder naar het hotel, waar we twee nachten blijven: Fars Hatt in Kungälv.
Een beetje oubollig hotel, maar erg gezellig en er is een grote salon, waar je de hele dag door zelf lekker koffie of thee of chocolademelk mag tappen... Vooral 's avonds is dat prettig, want de hotelkamer is klein en er zijn geen makkelijke stoelen.
Kungälv is een houten stadje. Kijk toch eens naar die mooi gekleurde huizen. Allemaal strak in de verf. Jammer dat hier net de zon niet scheen, anders ziet het er natuurlijk nóg mooier uit.





06/06/2017

Jönköping

.
Vandaag reizen we door het mooie Zuid-Zweden naar Jönköping. En omdat de weg ernaar toe het doel is zoekt Henry mooie kleine weggetjes op. 
Weggetjes door dorpjes, langs boerderijen en mensen. Want we willen mensen zien. En de geur van pasgemaaid gras ruiken. En huisjes uitzoeken om later met z'n allen in te gaan wonen... En dan mag je je af en toe terugtrekken in het tuinhuis:


Weet je nog, dat ik ook heel veel bezig ben met Linnea, dat grappige grietje van Lena Anderson en Christina Björk? Onderweg vind ik een groot huis, dat Villa Linnea heet. Ik zou er zo willen wonen! Heel erg geschikt voor veel mensen en ieder een eigen kamer ook nog! Wel samen eten, he!!
Hier kun je nog even een verhaaltje over Linnea teruglezen: Linnea


Ik kijk m'n ogen uit. Wat een huizen en wat een ruimte...
En... wie weet zien we onderweg nog een eland ook. Zou zo gaaf zijn...


Jönköping is een prachtige stad. Ik vind het zelfs mooier dan Stockholm. Meer heuvels rondom en wat kleiner en toegankelijker. En nauwelijks toeristen...
Dit is het uitzicht vanuit onze hotelkamer. De zon is bezig onder te gaan...

We hebben hier een luxe hotel... nee, echt! Ongelooflijk...
's Avonds drinken we een wijntje in de bar. Het is ons eerste en enige wijntje van de hele vakantie, want het kost... 97 Zweedse Kronen en dat is omgerekend een tientje per glas! Oeps!
Maar we genieten er wel dubbel van... Skol!






05/06/2017

Naar Zweden

.
We zijn maar even thuis en peren 'm alweer.
Dit keer naar het hoge noorden, naar Zweden.
Ik heb Henry (onder andere) een CD van Cornelis Vreeswijk gegeven voor z'n verjaardag en plan is om iets van hem in Zweden te gaan beleven. We weten alleen nog niet wat...
Dus gebruik gemaakt van een leuke aanbieding en 7 mei om 8:30 zitten we in het vliegtuig naar Stockholm. We zijn er mooi op tijd om van alles te doen.
Eerst een autootje ophalen en dan meteen de stad in.
We hebben tenslotte een "queeste"! En ik heb nóg een queeste, namelijk: het Tomtar en Troll winkeltje opzoeken om kaarten van Jenny Nyström te kopen. Gevonden! En het is open (öppet)
Maar wat een teleurstelling...
De vrouw die het winkeltje runt heeft nog nooit van Jenny Nyström gehoord. Waarschijnlijk voor mijn tijd, zegt ze.
Nou, me hoela!! De tomtar zijn door haar bedacht!
Nou ja... ik maak wat foto's en ga gewoon verder.
We crossen de stad een beetje door, eten een ijsje en zoeken wat dingen op, die de moeite waard zijn.
Henry is een perfekte kaartlezer, dus die vindt overal de weg. En dat is maar goed ook, want ik mag graag verdwalen!
Als we het smalste steegje van Stockholm hebben gevonden wordt daar natuurlijk ook nog even mee gespeeld... Je bent maar één keer jong, toch?!
En dan is het al weer tijd om ons hotel op te gaan zoeken. Het ligt even buiten de stad in Solna. En morgen... naar Jönköping... Zin in!







02/06/2017

Weer naar huis

.
Na een week boven op de berg genieten van alles wat er is en vooral van het uitzicht wordt de auto weer ingepakt.
Dag huisje! 
Dag nieuwe kachel...  
Dag dorp! Tot de volgende keer...
We doen er twee dagen over om thuis te komen.
Onderweg slapen we in een AirBenB in Würzburg. Een leuke stad, er is net een lentefeest aan de gang en we vallen dus met de neus in de boter.
Maar in deze AirBenB slapen we nooit meer, kijk nou toch eens...
Ik heb sinds mijn studententijd nooit meer op de grond geslapen en ook nooit op pallads...
Goed bedoeld, maar nee: volgende keer in een hotelletje! Dan maar wat meer betalen...




01/06/2017

De nieuwe kachel

.
Het huisje in Oostenrijk is nogal primitief, maar op een heel prettige manier.
Er is gelukkig elektra en waterleiding én een wc (eerst niet!) maar geen wasmachine en zéker geen afwasmachine.

We stoken en koken op hout.
In de keuken staat deze oven. Die geeft heerlijke warmte en je kunt er fantastisch op koken en bakken en braden. Ook staat er altijd een grote ketel met water op, onder andere voor de was en de afwas:
In de woonkamer stond andere kachel, een "Dauerbrand-ofen". Mijn ouders hebben die destijds tweedehands gekocht en hij gaf, als-ie het eenmaal deed heerlijke warmte. Maar vóórdat-ie het deed wilde hij heel erg roken. 
Je zat dan zeker een half uur in de rook én de muren moesten elk jaar gewit worden. (waar niemand zin in had!)
Henry heeft de kachel, die 180 kilo!!! weegt naar buiten gemanoevreerd.
Een enorme klus, maar geklaard! Heel tevreden dat die ouwe kachel nu buiten staat...
Later wordt hij (de kachel) in de steenkoude, vochtige benedenkamer gezet.
En dan... ja... dan moet je een nieuwe kachel!
We gaan naar het stadje beneden en kiezen een heel mooie uit, maken een foto en sturen die naar de familie in Nederland en als iedereen 'm goedkeurt wordt de kachel gekocht en in de auto gezet.
Boven bij het huisje wordt-ie er natuurlijk weer uitgehaald.
Hij weegt 85 kilo. Ook niet niks maar toch beter te doen. Een steekkarretje geleend en naar binnen met die hap:
Helaas is het schoorsteengat te klein, maar we duwen de pijp er heel stevig tegenaan om stiekem één vuurtje te maken en dan... de beuk er in!
De vlam in de pijp en loeien maar! 
Wij zijn heel tevreden.
Het schoorsteengat is inmiddels netjes pasklaar gemaakt, zodat de kachelpijp er in kan.
Henry! Bedankt....
Want... wat jullie nog niet weten: beide kachels, die in de keuken én die in de kamer, zijn ons geschonken door Henry.





31/05/2017

Lydia

.
Na een week Wildschönau komen we aan in ons dorp in Steiermark: Trahütten.
Hier kom ik al 55 jaar en ik ken elk hoekje en elk gaatje en alle buren.
Dit keer is onze vakantie behoorlijk beladen, want pas geleden, op 24 december is mijn lieve vriendin Lydia overleden.
En nu kom ik er weer... met een brok in mijn keel.
Ik ben er erg verdrietig over.
Lydia was niet makkelijk en heel veel mensen konden niet met haar overweg, maar ik kon met haar lezen en schrijven en we hadden veel lol en eindeloze gesprekken en wandelingen...
Maar helaas... Lydia's man zat haar voortdurend te kleineren en bekritiseren, legde op alle slakken zout en ging overal tegenin. Het leek alsog hij haar aan het vergiftigen was... Op een gegeven moment kon ze daar niet meer tegen... ze ging drinken en heeft zich kapot gedronken. 

Kijk hier is ze... in betere tijden. Met een dirndl aan, die stond haar mooi. En ze was hier gelukkig en blij, vóór het grote drinken...
Eerst gaan we op condoleance-bezoek. Maar de echtgenoot begint al heel snel over Wilders en de verkiezingen in Nederland. Na 10 minuten zijn we weg.
's Avonds laten we een Chinese ballon op, waarop ik deze tekst schrijf: Ruht in Frieden liebe Lydia...
De volgende dag rijden we naar Stainz. Daar is het familiegraf en daar ligt ze begraven. 
Onderweg koop ik wat plantjes, waaronder vergeet-mij-nietjes, om op het graf te zetten.
Het is nog een hele speurtocht, want de familie kwam uit Denemarken en was "evangelisch" en die horen natuurlijk niet op het katholieke gedeelte. Maar we vinden het. Het familiegraf van de familie Schirrmeister.
Ik zal haar iedere keer gaan bezoeken. 
En dan nemen we een Schnapps in de dorpskroeg en een stuk Apfelstrudel bij de Konditorei.
En we proosten op het leven. Godverdomme.

Lydia Schirrmeister 
14-02-1963 ⇉ 24-12-2016


30/05/2017

Punaisepoetsen

.
Als we een week in zo'n gebied zijn vinden we het heel leuk om te "punaise-poetsen".
Dat is het gebied helemaal verkennen, zo dichtbij mogelijk en heel grondig.
Op die manier zie je de meest leuke dingen, zoals dit huisje:
Daar wil je toch wel een tijdje in wonen?
Houtjes hakken, vuurtje stoken, beetje mijmeren op het balkon en met de kippen op stok.

Of dit... best grappig. Twee auto's passeren elkaar op dit eenzame weggetje vlak bij ons hotel. De bestuurders kennen elkaar en hebben een heel gesprek. We staan zeker 5 minuten te wachten tot ze klaar zijn. "Dag buurman, heb je het al gehoord?" "Ja, erg he..." 
Dat zie je allemaal al punaise-poetsend. Kleine dingen, maar leuk!

Dit bord kwamen we onderweg in het dorp tegen:
En er staat:
Hier is in het hout verongelukt Anton Klingler in de leeftijd van 50 jaar op 22 november 1830, boer in Oberschönberg. Oh mens, wees te allen tijde  op een goede dood bereid! R.I.P.

We verlaten Wildschönau.

Morgen neem ik jullie mee voor een bezoekje aan het huisje in Trahütten...




29/05/2017

Wildschönau

.
Ik ben er een hele tijd tussenuit geweest en dat had alles te maken met lekker weg!
Heerlijk de hort op.
Eerst naar Oostenrijk. Ergens in het voorjaar, begin maart.
Ik heb er toen al een heleboel foto's van op FB gezet, maar deze week kijk ik tóch weer even "terug" naar die heerlijke tijd...
We begonnen met een week in een hotelletje in een prachtig gebied, dat Wildschönau heet. In de Alpen in de buurt van Kufstein. 
En er lag sneeuw!
We konden ondanks dat toch heerlijke wandelingen maken en kijk eens: madame in de energie-boom
Natuurlijk zijn we met de gondel naar boven (2000 meter!) geweest, midden tussen de skiërs...
Wij skiën niet (meer) maar het is een heerlijk gezicht en de sneeuw is zo mooi wit. 
Ik heb nog nooit sacherijnige mensen gezien die in de sneeuw aan het spelen waren. 
En het uitzicht ... adembenemend.
Zo mooi!
Ja, die eerste week was een topweek. 
Vakantie is, waar men zich thuis voelt.
Nou... ik voel me overal thuis. Dus heb ik even geluk!




26/05/2017

Gisèle d'Ailly- Waterschoot van der Gracht

.
De sprankelende Gisèle had een mooie verhouding in Bergen met de dichter A. Roland Holst. En wellicht met meer mannen, maar daar weet ik niks van en dat houden we maar zo.
Nee, maar dan...
Gisèle heette eigenlijk helemaal geen d' Ailly, maar Waterschoot van der Gracht. Maar hoe komt ze dan aan de naam d'Ailly?

Ze werd in de jaren 50 stapelverliefd op Arnold Jan d'Ailly.
En hij op haar...
Dat had een hoop voeten in de aarde, want Arnold Jan was getrouwd èn ook nog eens burgemeester van Amsterdam.

Hij scheidde van zijn vrouw en trouwde in 1959 met Gisèle, nadat hij zijn ambstketen had overgedragen aan de nieuwe burgemeester (Van Hall)
Ze woonden op de Herengracht 401 in het Castrum Peregrini en gingen regelmatig naar een klein kloostertje op het eiland Paros, primitief en stil met een prachtig uitzicht. Een mooi leven samen.
Maar helaas... in 1967 overleed Arnold Jan.

Hij ligt begraven naast het kerkje in Spaarnwoude...


En toen Gisèle in 2013 overleed is zij naast haar grote liefde begraven...


Op zijn grafsteen zijn twee vogels gebeiteld:


En ook op haar grafsteen zijn twee vogels gebeiteld...
Mooi vind ik dat:


Gisteren ben ik naar het kerkje toegefietst en heb er lekker in het gras gezeten en gemijmerd.
En ik ontdekte, dat de onderduikers van de Herengracht 401 én Wolfgang Frommel aan de andere kant naast Gisèle hun eeuwige rust hebben gevonden.
Ik vind het prachtig.

Dag vogels!

.

25/05/2017

Gisèle's Castrum Peregrini

.
Castrum Perigrini is de naam van het complex aan de Herengracht, waar Gisèle gewoond en gewerkt heeft. Het bevindt zich op nummer 401 en je kunt er een fantastische, inspirerende rondleiding krijgen... (http://castrumperegrini.org/)


Niet alleen in de oorlog gaf zij onderdak aan jonge (joodse)  kunstenaars, maar ook daarna, tot aan haar dood hebben kunstenaars onder haar hoede mogen vertoeven en werken in het huis.
Het huis van vriendschap, vrijheid en kultuur wordt het genoemd.


Veel gedeeltes van het huis zijn bijna onaangeraakt, zodat het lijkt alsof Gisèle er zo terug zou kunnen keren. Op de foto hierboven zie je haar, bijna 100 jaar oud, omringd door drie kunstenaars die in haar laatste jaren ook in het Castrum Peregrini woonden.
Het atelier is gebleven en wordt onder andere gebruikt voor tentoonstellingen en als je er rondwaalt is het net of het je verhalen vertelt.


Overal gebeurt wat... er liggen keurig gerangschikte steentjes, houtjes, schedeltjes, kurkjes, houtjes...
Vondsten van het strand of zomaar ergens vandaan.


Een verzameling zeeëgels op een schaal van hout:


Je snapt dat ik mijn ogen uit heb gekeken...

Heb je even tijd op een regenachtige middag? Kijk dan toch nog maar even naar "Het steentje van Gisèle"
Al is het alleen maar de eerste paar minuten, waarin zijzelf uitlegt wat er zo bijzonder is aan het steentje.
Het steentje, waar ze van alles in zag en dat haar geïnspireerd heeft tot een mooi schilderij.
Echt een prachtige documentaire en gelukkig nog steeds te zien...
Maar het mooiste is natuurlijk er zelf naar toe te gaan en alles met eigen ogen te mogen zien.

Dank je wel Roosje, dat ik mee mocht!

(morgen slot)






24/05/2017

Het werk van Gisèle

.
Nou is er over Gisèle een hele hoop te vertellen...
Maar uiteindelijk is ze toch ook zo beroemd geworden omdat ze een fantastisch kunstenaar was.
Ja, ik bedoel maar... als ze niks zou kunnen... toch?
Dus vandaag wat aandacht voor haar werk.

Toen ik in Castrum Peregrini (Haar huis op de Herengracht is omgedoopt tot een "Fort voor pelgrims") was heb ik gelukkig veel van haar werk mogen bewonderen.
Dit bijvoorbeeld sprak wel tot mijn verbeelding: 5 panelen die met een afstandbediening konden worden bediend. Waarschijnlijk één van de eerste afstandsbedieningen:


De panelen kunnen los van elkaar draaien en vormen dan weer een andere afbeelding.
Ik vind het een staaltje vernuft!
In een andere kamer in het huis van Gisèle hangt werk van haar, dat is aangekocht door het Stedelijk  Museum.
Maar... het mag daar voor altijd en eeuwig blijven hangen.
Het zijn panelen, die opengeklapt kunnen worden. Griekse godinnen...
En hier is een foto van internet, waar Gisèle 100 jaar is, in haar atelier aan de Herengracht met op de achtergrond werk van haar. 
Het werk rechts achter haar hangt er nog steeds en ik heb het met eigen ogen mogen zien:
Pracht werk en een pracht kunstenaar.
Inspirerend voor veel jonge kunstenaars en eigenlijk een soort van mecenas...

(morgen meer...)

23/05/2017

Gisèle aan de Herengracht

.
Giselle studeerde in Parijs aan de kunstacademie en toen ze een jaar of 27 was vertrok ze naar het dorpje Bergen in Noord-Holland, waar talloze schrijvers en kunstenaars woonden.
Ze werkte er als schilder, maar ook als glazenier.
In haar atelier zag ik dit prachtige werk:


Wat een blauw! Hemelsblauwer dan hemelsblauw...

Ze ontmoette in Bergen de Duitse dichter Wolfgang Frommel en toen ze in een klein appartement aan de Herengracht ging wonen heeft hij haar geholpen om joodse onderduikers te verstoppen, kunstenaars die bij haar aan het goeie adres waren.
Dit was één van de schuilplaatsen in haar huisje. Klep dicht!



(morgen verder)





22/05/2017

Gisèle

.
Giselle werd geboren in 1912. In Den Haag.
Ze was de dochter van een Oostenrijkse barones en een Nederlandse man: meneer Waterschoot van der Gracht.


Ze heeft in Oostenrijk gewoond (in een kasteel), in Limburg, in de Verenigde staten en tot slot op de Herengracht in Amsterdam.
Toens ze een jaar of 18 was besloot ze naar de kunstacademie te gaan.
Goed besluit!
Ik kwam van haar te weten door een documentaire die heette:
"Het steentje van Giselle"...
Haar verhaal heeft heel veel indruk op me gemaakt en daarom ga ik het deze week eens uitgebreid over haar hebben...

Hier is die documentaire (duurt een uur, maar echt de moeite waard) te zien:


En hier ligt het steentje, in het midden:


Wie weet word jij ook door haar geïnspireerd...
Morgen verder.



28/04/2017

Zweden, here I come...

.
Hey Blogvriendjes en -vriendinnetjes...
Hebben jullie me gemist? 
Wel... het duurt nu niet lang meer. Ik ben bijna weer terug.
Volgende week nog een bere-drukke week en dan... hup! naar Zweden voor een mooie rondreis samen met mijn verloofde door het land van Jenny Nyström en de Tomtar, van Pippi Langstrumpf (volledige naam: Pippilotta Viktualia Rollgardina Pfefferminz Efraimstochter Langstrumpf) en de eeuwig zingende bossen...

En daarna... half mei, ga ik weer lekker bloggen.
Ik heb overal zin in, dus kom maar op!

Tot over een paar weken...