Weer even aan de puzzel

Mijn neef heeft me weer een puzzel voor op de i-Pad toegestuurd en ik ben er meteen mee aan de slag gegaan. Het was een pittige, want ik kreeg er het voorbeeld niet bij. Dan is het extra moeilijk. Eerst maar eens de kleurtjes sorteren...

Langzaam aan begin ik te zien wat het gaat worden, of eigenlijk: wie het gaat worden...

Ik zie er al een plukkie haar van Henry bovenuit steken... Aha... dan weet ik waarschijnlijk wel, welke foto het is!

Ja hoor... ik weet het! Die foto heeft hij eens in de trein gemaakt, toen hij zich onbespied waande. Niet echt wat je noemt een pasfoto, maar wel grappig!

Like a Rolling Stone...

Of nee... het was Albert Einstein, die z'n tong uitstak.

En klaar.

Allemachtig. Al met al toch bij elkaar 2 uur over gedaan.

Niet achter elkaar natuurlijk, maar toch.

Stuur me er nog maar een, neef! Ik vind het kei-leuk...

De work-out

Een tijdje geleden heb ik een "work-out" laten zien, die Henry en ik geleerd hebben van Tijn en Binkie, die het het weer geleerd hebben van Zach Bush. We doen 'm als het effe kan elke ochtend wel een keertje en het geeft echt energie!

Als je wilt kun je daar op mijn blog nog weer eens over lezen: energie-oefening

Vorig weekend kwam Henry op het idee om de oefening op film te zetten. Dat filmpje heb ik inmiddels al op Facebook en Instagram gezet.

Maar voor degenen, die het nog niet gezien hebben is hier... de energie-oefening! Ik doe 'm normaal gesproken drie keer achter elkaar, maar hier maar één keertje. Het is echt lekker!

Mooi he... die sonore stem van Henry aan het eind...

Gisteren hebben we de oefening nóg een keertje gedaan... én gefilmd.. 

Hier dus...  samen met Henry, want die doet 'm ook graag! 

Doe je een keertje mee?

Begin de dag met een...

Jaren geleden zongen Henry en ik een keer mee met het Knipkaartkoor. Het is een koor, dat elke eerste zondag van de maand zingt onder inspirerende leiding van mijn dirigent, Leny van Schaik. Nu even niet natuurlijk, maar dat komt wel weer...

De eerste keer dat Henry meeging zal ik nooit vergeten. We repeteerden dit liedje:

Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach. 

Wie vrolijk is in de morgen, die lacht er de hele dag

Leny vond het leuk, dat Henry er was en zo gezellig meezong. Dus vroeg ze hem naar voren, naast de vleugel, om het liedje ook even voor ons te zingen. Zij begeleidde hem daarbij.

Henry sprong op en uit volle borst zong hij het lied. Iedereen moest lachen. Geen enkele spoor van verlegenheid... gewoon... lekker knallen! 

Ik moest er van de week aan denken en vroeg aan hem of hij het liedje nog een keer voor mij wilde zingen. Dat wilde hij wel. We waren net bij het Martin Luther Kingpark, in Mokum en we zagen twee enorme stenen...

Et voilá! Hier is Henry met: "Begin de dag met een dansje!"

ZKV

Gisteren zei iemand tegen me, dat ze het zo lekker vond, dat mijn blogjes niet ellenlang zijn en gewoon even snel te lezen.

Nou is het maken ervan niet altijd even snel, hoewel het me best wel makkelijk afgaat, steeds makkelijker zelfs. Ik houd zelf ook erg van ZKVtjes.

Een ZKV is een Zeer Kort Verhaal en de meester in ZKV's is toch wel de schrijver A.L. Snijders.

Het schijnt, dat hij iedere zondag om 8:45 een ZKV voorleest op radio 4. Ga ik toch eens naar luisteren..

Maar vandaag doe ik een ZKVtje van Henry. Die schrijft ze heel graag en goed ook nog.

Hier is er dus eentje:

GRAS  MAAIEN

“Maai jij even het gras?” vraagt ze hem.

“Ik doet niets liever,” lacht hij, en begint blijmoedig, trekkend en duwend met haar ouderwetse handmaaier, aan die postzegel van drie bij vier meter.   Vanaf de buitenkant cirkelt hij, wretsj, wratsj, naar het centrum.   Fluitje van een cent. Bijna klaar.

Hé, wat is dat, daar in het midden ziet hij een madeliefje. Ééntje maar, meer niet…

 

“Wat doe je,” vraagt ze. 

Hij kijkt op.

Zijn schaartje hapt lucht.

“Ik knip even wat gras weg, hier.”

Schaapachtig kijkt hij haar aan.

Dan ziet ze het bloempje, strijkt door zijn haar, lacht naar hem en zegt: “Je bent me d'r een... Kom je koffie drinken?”

HK.

De nieuwe kachel

.

Het huisje in Oostenrijk is nogal primitief, maar op een heel prettige manier.

Er is gelukkig elektra en waterleiding én een wc (eerst niet!) maar geen wasmachine en zéker geen afwasmachine.

We stoken en koken op hout.

In de keuken staat deze oven. Die geeft heerlijke warmte en je kunt er fantastisch op koken en bakken en braden. Ook staat er altijd een grote ketel met water op, onder andere voor de was en de afwas:

In de woonkamer stond andere kachel, een "Dauerbrand-ofen". Mijn ouders hebben die destijds tweedehands gekocht en hij gaf, als-ie het eenmaal deed heerlijke warmte. Maar vóórdat-ie het deed wilde hij heel erg roken. 

Je zat dan zeker een half uur in de rook én de muren moesten elk jaar gewit worden. (waar niemand zin in had!)

Henry heeft de kachel, die 180 kilo!!! weegt naar buiten gemanoevreerd.

Een enorme klus, maar geklaard! Heel tevreden dat die ouwe kachel nu buiten staat...

Later wordt hij (de kachel) in de steenkoude, vochtige benedenkamer gezet.

En dan... ja... dan moet je een nieuwe kachel!

We gaan naar het stadje beneden en kiezen een heel mooie uit, maken een foto en sturen die naar de familie in Nederland en als iedereen 'm goedkeurt wordt de kachel gekocht en in de auto gezet.

Boven bij het huisje wordt-ie er natuurlijk weer uitgehaald.

Hij weegt 85 kilo. Ook niet niks maar toch beter te doen. Een steekkarretje geleend en naar binnen met die hap:

Helaas is het schoorsteengat te klein, maar we duwen de pijp er heel stevig tegenaan om stiekem één vuurtje te maken en dan... de beuk er in!

De vlam in de pijp en loeien maar! 

Wij zijn heel tevreden.

Het schoorsteengat is inmiddels netjes pasklaar gemaakt, zodat de kachelpijp er in kan.

Henry! Bedankt....

Want... wat jullie nog niet weten: beide kachels, die in de keuken én die in de kamer, zijn ons geschonken door Henry.

Zolang de lepel...

.

Bij een goeie dikke erwtensoep moet de lepel rechtop blijven staan.

Althans: zo wordt beweerd.

Voor de echte, ware soepfanaat Henry heb ik dus een grote pan goed gevulde, dikke erwtensoep gemaakt.

Ook voor mezelf natuurlijk, want ik ben er ook gek op.

Henry zet zijn lepel erin en ja hoor! Die blijft staan...

Goeie dikke warme soep voor na de koude winterwandeling.

Alleen... als je Henry heet (en Kloostra van achteren) dan wil je het enige echte bewijs, dat de lepel werkelijk rechtop blijft staan:

Je bouwt een soort van stellage en gaat kijken of het klopt. 

Natuurlijk kijk je heel serieus of de lepel rechtop blijft staan.

Wetenschappelijk onderzoek heet dat.

En als je verloofde haar soep allang op heeft en bezig is aan een tweede bak, dan nóg ben je bezig met het onderzoek.

Je moet er wat voor over hebben. Toch?!

De lepel wordt geforceerd uit de soep gehaald, want oh oh oh... wat ruikt die soep lekker!

Er gaat echt niets boven zelfgemaakte erwtensoep, waarin de lepel rechtop blijft staan.

Tip: de dag van te voren klaarmaken!

Vanavond eten we soep bij Henry.

Hij heeft beloofd tomaten-linzensoep te maken.

Ben benieuwd of hij zich aan het recept houdt....

(Wordt vervolgd)

24 jaar verloofd...

.

Zoals beloofd... een heel kort verslag van ons 24-jarig verlovingsfeestje...

Wij zijn altijd heel erg goed in het vinden van speciale hotelletjes, die op hun beurt weer een speciale aanbieding hebben.

Ook nu weer: Hotel Val Monte, een mooi hotel in Berg en Dal, vlak bij Nijmegen.

Midden in de bossen!

De eerste ochtend op pad naar de Heerlijkheid, een natuurgebied om de hoek. Het heeft gevroren...

Zelfs het spinnenweb is bevroren en daardoor mooi te zien...

Die avond is er champagne en een verrukkelijk diner.

Er is rust en warmte.

Maar ook heerlijk zwemmen in het bad, gewoon beneden. We zijn de enigen! En lekker water...

Berg en Dal ligt op fietsafstand van Nijmegen. We hebben de vouwfietsen mee. Lekker makkelijk.

En natuurlijk heb ik het labyrint aan de Waalkade gelopen. 

Heel mooi en meditatief...

Het was een heerlijk feestje. 

En volgend jaar: 25 jaar!

Dat gaan we natuurlijk ook vieren en hoe!

De batterij...

.

Tijdens mijn vorige vakantie is mijn fotocamera gepikt. Gestolen. gejat!

Bah! Heel vervelend.

Maar gelukkig heb ik een lieve verloofde, die mij zijn oude camera geleend heeft.

Geleend? Gegeven! Lief, he!!

En in plaats van dat ik nou heel dankbaar ben.... raak ik de oplaadapparatuur kwijt. Dus... lege accu? Geen foto's! Domdomdom...

Nou is Henry niet iemand die gauw boos wordt. Nu dus ook niet.

Hij heeft er gewoon iets aan gedaan, namelijk een soort van opladertje gemaakt:

Hier is het recept:

Men neme een plankje en men timmere daar een paar spijkertjes op. 

Dan bevestig je er een paar veertjes uit een oude balpen op...

Vervolgens laat je even zien wat de ingrediënten zijn:

Daarna leg je uit hoe je de verschillende onderdelen op de juiste manier op het apparaatje bevestigt:

Je zegt: kijk goed naar de batterij en leg hem op de juiste manier op de oplader...

Daarna stop je de stekker in het stopcontact en laadt gedurende drie uur de batterij netjes op! 

Alles bij elkaar ziet dat er dus zo uit:

Henry!

Je bent geweldig!!

Ik vind het een top-uitvinding.

Misschien iets voor het Beste Idee van Nederland?

Goeie reis!

.

Mijn verloofde vertrekt zo dadelijk voor een reis naar Amerika.

Dag vader en dag moeder, dag zuster Ursula...

Hij wil graag de zuidelijke staten bezoeken.

Auto gehuurd en zwerven maar!

Daarom... Henry!

Goeie reis, veel plezier en doe ze de groeten!

Geniet van alles op je pad, maar...........

kom weer safe thuis!

Compliment!

.

Vandaag geef ik een compliment weg!

En wie krijgt dat compliment??

Ja... wie anders dan mijn lieve verloofde!

Dat heeft-ie verdiend. Je weet wel waarom...

Dus... daar komt het compliment:

Lieve Henry, ik vind het geweldig dat je twee gouden handen hebt!

En dat je zo vol plezier aan het warmte-projekt bezig bent...

Ik heb je nog niet één keer horen vloeken, maar alleen horen zingen, terwijl je gaatjes boort en plugjes zet, buizen buigt en berekeningen maakt!

Ja, Henry... het mag wel eens gezegd: je bent GOUD!

Warmte in huize Weltevree...

.

Je kent echt niemand, die zo hard kan werken als Henry. Hij neemt geen tijd voor koffie, hij gaat maar door en door...

En dan gebeurt het... zaterdag 10 augustus valt Henry met zijn fiets en breekt zijn sleutelbeen...

Ocharm, wat een pijn en wat een narigheid.

Het zal wel "ergens" goed voor geweest zijn: er is ineens weer alle tijd voor koffie! 

Gelukkig is de breuk nu weer helemaal geheeld. Henry heeft zijn kracht weer terug en ... toen ik de afgelopen herfstvakantie in Oostenrijk was kreeg ik een SMS-je: "De eerste radiator hangt!" 
Hij stuurt me ook deze foto op:

En kijk eens wat een prachtige buizenpartij, geheel en al bedacht en gemaakt  en aangelegd door mijn geliefde verloofde:

Vorige week is de ketel officieel aan het werk gezet door een installateur, die Henry een groot compliment gaf! Zoiets heeft hij nog nooit gezien bij een particulier: het laswerk en de afwerking  zijn in één woord: TOP!

Hier nog een onderdeel, van zo'n 60 jaar oud, niet weggegooid, nee... schoongemaakt en weer in gebruik genomen om de aardleiding goed vast te zetten:

Manos de oro! (=gouden handjes!)

Warmte in huis (vervolg)

.

Mijn koude huis en mijn koude botten: dat is waar Henry aan heeft gedacht toen hij besloot om hier in mijn huis een CV aan te leggen.

Dus toen ik ergens begin juni een dag met een vriendin aan het lopen was monteerde Henry de schitterende gloednieuwe REMEHA ketel op de plek waar wij hem bedacht hadden. In de bijkeuken dus...

Kijk eens wat een beauty:

Maar je ziet... er is nog niets, behalve dan de ketel.

Geen waterleiding, geen gas-toevoer, geen buizen en koppelingen... alleen de ketel.

En het duurde dan ook niet lang, om precies te zijn begin augustus, of Henry klom op ladders en boorde zich een hoedje en vijlde en schuurde en laste en deed.

Een hele week heeft hij gewerkt als een paard. 

(Let op de slofjes aan de bovenkant van de ladder:)

Wat betreft dat paard: als Henry iets ophangt, dan kan er een paard aanhangen, dus je snapt: dat zit allemaal wel goed.

(Morgen verder)

Warmte in huis...

.

Ik woon in een oud huis: het is al meer dan 100 jaar oud.

Het kraakt en piept en het doet en vertelt.

Het is een huis met geschiedenis. 

Twee wereldoorlogen heeft het meegemaakt. Er zijn kinderen geboren en mensen gestorven. Er is geleefd!

Spannend, zo'n huis met een verhaal.

Maar er is één ding dat niet zo spannend is: en dat is de kou!

Ik heb geen CV (wel een paar gaskachels)  en het is zo koud aan mijn botten, dat ik er soms helemaal rillerig van ben.

Nou ben ik toevallig verloofd met iemand, Henry dus, aan wie je niet moet zeggen, dat je ergens last van hebt, want dan gaan er bij hem allerlei radertjes draaien en belletjes rinkelen...

En dus... al denkende en rekenende en rinkelende, kreeg ik dit jaar zomaar voor mijn verjaardag een verwarmingsketel, een mooie gloednieuwe REMEHA hoog-rendements-verwarmings-ketel.

En het duurde niet lang of Henry was kind-aan-huis bij diverse bouwmarkten om te lezen en te leren.

Want je denkt toch niet dat hij de aanleg van de verwarming in mijn huis aan een beunhaas toevertrouwt??

Je snapt... dit verhaaltje heeft een staartje en daarom: morgen verder...

Mooie foto van Henry...

.

Hier weer in de serie: mooie foto's van Henry, een foto die hij vorige week van mij nam in Schmallenberg, een schattig stadje in het mooie bergachtige Sauerland.

Waarom is deze foto zo bijzonder:

- Omdat ik nooit ijs eet! Of beter: zo goed als nooit...

- Omdat ik daar zonder jas zit ... (Mijn overleden zus Cecile zei eens: "Lou! Wat heb je een lekkere dikke bovenarmen...")

Komt-ie:

Tralaaaa... ook een hapje?

(foto: Henry Kloostra)

De fotograaf en zijn foto

.

Ooit moet ik in Zell am See geweest zijn, ik was misschien 4 jaar.

Ik weet er niets meer van.

Maar nu ben ik er weer geweest en zal het niet gauw meer vergeten.

Een aardig stadje gelegen aan een heel mooi stil meer.

We hebben er een fietstocht omheen gemaakt en op een bankje zitten lunchen.

Ik fotografeer Henry, terwijl hij een foto maakt...

Maar wáár maakt hij een foto van?

Van iets, dat me erg leuk lijkt... En zo heerlijk rustig...

Misschien ga ik het wel een keertje doen:

Je staat op een plank en je peddelt heel rustig over een meer.

Het water beweegt nauwelijks, jij trouwens ook niet.

Weinig geluid, alleen een zacht platsjen van je peddel...

Foto van Henry

.

Ja... Henry is een geweldig goede fotograaf!

Eigenlijk zou hij, net als Schlijper, een eigen site moeten hebben met elke dag een paar goeie fotoos.

Maar ja... daar is hij te bescheiden voor...

Dus...

Ik dacht: "Ik ga gewoon zo regelmatig een foto van hem op mijn blog zetten..."

Goede gedachte, nietwaar...

Er staan her en der al fotoos van hem in de diverse verhaaltjes, maar nu dus een bladzijde apart!

Dit is een heel bijzondere foto...

Henry staat er speciaal vroeg voor op: rond 5 uur 's morgens.

Dan keert een gigantisch cruiseschip, de Carnival Legend, wel 293 meter lang!, vlak bij de Sumatrakade en één van de drie grachtjes die op het Java-eiland zijn gecreëerd... Je moet op het juiste moment klikken om dit schitterende beeld (klik er op voor groot) te krijgen:

En... wel op tijd opstaan, maar daar heeft Henry geen enkel probleem mee...

Gevelgedicht

.

Enige tijd geleden stuurde Henry een gedicht in voor de bundel "Eilander gedichten".

Hij woont namelijk op een van de Oostelijke Eilanden in Amsterdam.

Wittenburg 2009

Het oproer ten einde

voedsel voldoende

weinig te wensen

maar onrust blijft.

Geld op de bank

auto, vakantie

leven en lachen

vrienden genoeg.

Blond werd kleur

buren ontwijken

kijken uit ramen

sluiten de rijen

Henry Kloostra 2009

Er staan mooie gedichten en afbeeldingen in de bundel. Een gaaf schilderij van de Oosterkerk van Aat Veldhoen, die het gebouw vanuit zijn badkamer kan zien. 

Gedichtjes van kinderen, van hele oude mensen. Schitterende fotoos van Henry, die behalve dichter ook fotograaf is. De inwoners van de Oostelijke Eilanden hebben zich van hun beste kant laten zien. Mooi bundel!

En nu komt het: op een dag belt Wil Merkies, de samensteller van de bundel, en verrast Henry met de mededeling, dat een gedeelte van zijn gedicht op een gevel tegenover het Scheepvaartmuseum in Amsterdam geplaatst gaat worden. Grote trots en vreugde!

Hier een foto van de voorbereidingen:

De letters worden een voor een op de gevel gezet. Op ongeveer 5 meter hoogte.

Vrijdag 15 juni 2012 verschijnt er een groot artikel in Het Parool:

En om 17 uur op diezelfde dag is de feestelijke onthulling van het gevelgedicht. Van heinde en ver komen belangstellenden toegestroomd. Het is gelukkig net een tijdje droog... het feest kan beginnen.

De wethouder van Kunst en Cultuur houdt een openingswoord, Wil vertelt hoe een en ander tot stand is gekomen en de dichter zelf, Henry dus, vertelt wat volgens hem poëzie is en draagt het volledige gedicht voor.

Er is applaus en er zijn bloemen en het is een en al feest en blijheid!

En dan hier... het gedicht, zoals dat op de gevel geplaatst is...

Blond werd kleur

buren ontwijken

kijken uit ramen

sluiten de rijen

Natuurlijk hoopt de dichter, dat de regels over 10 jaar achterhaald zijn, want de integratie in de buurt verloopt nogal stroef.  

Henry: "Ik hoop, dat het in de toekomst beter wordt, maar nu hebben de verschillende bevolkingsgroepen hier onderling niet veel contact met elkaar."

Een kritische noot dus, daar op de muur van het Kattenburgerplein.

Na afloop is er champagne en zijn er aardbeien om de hoek bij Daan en Daan.

En ze leefden nog lang en gelukkig...

foto's Henry Kloostra en Marlou Witzel Uhl

.

De bus naar Nergenshuizen

.

Sinds dit weekeinde heeft mijn geliefde verloofde ook een eigen weblog.
Ik nodig iedereen uit om er eens een kijkje te gaan nemen.
Klik op: DE BUS NAAR NERGENSHUIZEN en lees de verhaaltjes, die er al gepubliceerd zijn, sinds afgelopen zaterdag.

Het allereerste verhaal, een heerlijke fantasie over een fietstocht op de Alpe d'Huez... Als je het leest zou je gewoon denken, dat het echt gebeurd is.
Misschien is het...
Zou toch zomaar kunnen?!

Lance

Maar... dat Henry de Alpe d'Huez opgefietst is, dát is een ding dat zeker is, want ik was er zelf bij en vorige zomer heb ik er ook een verhaaltje over geschreven.
Toen heb ik gezien, dat het afzien was. Zeker op zijn stadsfiets...
Ik heb hem gefotografeerd op de eretribune, want ik vond het geweldig knap!

Numero UNO!

.