The Kelpies

.

Een kennis van me is getrouwd met een echte Schot.

Daarom gaat ze regelmatig naar Schotland en gisteren maakte ze me attent op "The Kelpies".

Kelpies... Kelpies??? 

Nooit van gehoord... dus ik ben gaan googelen en wat ik me daar zag!! 

Gaaf!

Dat moet je echt zien!

Het betreft een kunstwerk van 30 meter hoog... van Andy Scott in Falkirk, een stad ergens midden in Schotland. Zal het meteen maar even laten zien, dan weet je waar ik het over heb:

Twee paardenkoppen, eh... sorry: paardenhoofden in het landschap.

Vind je dat niet krankzinnig?

Acht jaar lang heeft Andy Scott hier aan gewerkt, het grootste kunstwerk van zijn leven.

Hij begon gewoon een beetje te tekenen aan de keukentafel van zijn vriendin in Amsterdam en kijk nog toch eens wat er van geworden is. 's Avonds met verschillende kleuren van binnenuit, lekker kitsch:

Kijk dit is 'm, die eigenwijze kunstenaar, Andy Scott met het werk nog in het klein in zijn atelier:

En echt... dit is een spannend filmpje. Je kunt hier zien, hoe gigantisch ze zijn!

Natuurlijk even kijken:

  

Wie gaat er met me mee?

Dan gaan we het met eigen ogen bekijken en we pakken na afloop een pint in de pub. Cheers to the Kelpies!

Gevonden voorwerp

.

Ik fiets in de duinen. De zon schijnt op m'n bol en ik voel me tof.

Zo schoon en fris is het hier. 

Bij het uitzichtpunt op de heuvel zet ik mijn fiets neer en klim naar boven naar het bankje om mijn broodje op te eten en wat water te drinken.

En om naar de fitis te luisteren. En... hoor ik daar ook niet een nachtegaal?!

Wat is het hier mooi...

Op het bankje waar ik ga zitten ligt een mobieltje. Een gewoon keurig mobieltje in een zwart hoesje.Ik doe het open en kijk op het scherm: "Prinzessin ❤️ 15 Sekunden lang klingeln"

Haha, krijg nou wat! Ware liefde!!

Als mijn broodje op is neem ik het mobieltje mee. Komt wel goed, denk ik.

En inderdaad, eenmaal thuis wordt er gebeld: een man, die duits spreekt. 

Ik zeg, dat ik het mobieltje in de duinen gevonden heb en vraag of hij de eigenaar is.

Nee, dat is hij niet, hij is een collega. Hij zal diens vriendin bellen en zeggen, dat ik het mobieltje heb.

De eigenaar, Max, belt naar zijn mobieltje en we regelen een afspraakje, want hij is in Haarlem op vakantie. 

Over 10 minuten op de Grote Markt.

Ik fiets er meteen heen, zet mijn fiets neer en kijk wat rond en ja hoor... daar staat een jongen met zijn Prinzessin ❤️.

Hij heeft een enorme bos bloemen bij zich.

Als ik hem een hand geef krijg ik een dikke pakkerd op mijn wang, zo blij is hij...

De Prinzessin ook... Die lacht van oor tot oor...

Nou... die hebben nu verder een heerlijke vakantie! En ik? Ik heb een prachtige bos bloemen... Dank je wel, Max! Had je niet hoeven doen, maar ik ben er wel blij mee.

Het regent, het regent...

.

Ik loop door de stad naar het station.

Het regent pijpestelen en het waait enorm, bah!

Meestal kan ik er wel tegen, maar vandaag niet. Ik word onrustig van de wind.

"Sodemieter op", roep ik tegen de wolken. Ja echt, dat roep ik. 

Kun je je niet voorstellen, he... zo'n net iemand als ik die "Sodemieter op" roept.

In d'r eentje. Op straat!

Ik wil weer zon en warme lucht op m'n huid en geen jas aan en blote benen.

Dat wil ik!

Terwijl ik zo loop te grommen hoor ik ineens geklop op een raam.

Ik kijk op.

Daar staan twee jonge meisjes, een jaar of 8, denk ik.

Die lachen en zwaaien naar me, net zolang tot ik terug zwaai.

Ik ken ze niet, maar ik moet om ze lachen en ineens herinner ik me deze spreuk:

Die twee grietjes hebben het door!

Trek je niks aan van die rot-wind, maar lach er om.

"Sodemieter op!"

Haha.. dank je wel, gekke meiden!

Puck en Hans

.

Toen Roosje nog student was op de Rietveld academie heeft ze eens model gelopen bij een show van Puck en Hans: een echtpaar, dat mode ontwierp en een winkel had op het Rokin, waar ik vaak likkebaardend voor de etalage stond te koekeloeren... Ver boven mijn budget.

Afgelopen donderdag was de opening van de expositie van het werk van Puck en Hans in het Amsterdam Museum. Een schitterende expositie met stukken die ze overal vandaan hebben weten te krijgen. Mooi in thema's opgezet...

Nu heeft Roosje voor de tentoonstelling van het werk van deze ontwerpers EEN BOEK gemaakt!

En dit is gelijk met de opening van de expositie ten doop gehouden...

Roosje is een kei in het maken van boeken voor en door en over kunstenaars. En ik ben een fan van haar! Natuurlijk... het is mijn dochter...

Het boek ligt hier op de tafel en werd al heel veel verkocht!

Natuurlijk waren Puck en Hans zelf ook op de opening...

Hier zie je Puck met Roosje.

Allebei mooi in de kleuren.

Er waren zo'n 1000 gasten en allemaal paradijsvogels!

Ik liep een beetje paparazzi rond. Probeerde zo stiekem mogelijk foto's te maken.

Eén van de bruiden van Anton Heiboer:

En deze mooie vrouw links is de schilder Ans Markus. Ik vond dat ze er prachtig uitzag!

Hadden ze elkaar gebeld? "Doe jij ook het bloemenpak aan?"

Volgende week ga ik nog een keer naar de expositie om het allemaal nog eens rustig te bekijken.

Nu stonden er vaak zoveel mensen voor m'n neus dat ik het allemaal niet goed kon zien.

Maar dit zag ik nog eventjes wel!

Roosje's naam geborduurd en wel... Ze is er reuze trots op!

Sigtuna

.

Het is alweer de laatste dag van onze heerlijke reis. Wat een indrukken en wat een mooi land!

Waar het eigenlijk om ging: Cornelius Vreeswijk... helemaal vergeten! Maar geen nood, er was genoeg te doen en te zien.

We slapen nog één nacht in Stockholm en gaan de stad nog één keer in.

Daar vallen we met de neus in de boter, want er is een enorme rommelmarkt op één van de pleinen in het centrum van Stockholm. 

Het is wel kijke-kijke-nie-kope, want we moeten het allemaal meesjouwen en we hebben al genoeg!

Nou vooruit... één boekje van Astrid Lindgren, die van Pippe Langstrumpf.

We gaan nog langs de plek waar eind april een idioot in een vrachtwagen op de menigte is ingereden. Bah!! Klootzak!

Honderden briefjes op de ruit geplakt... Allemaal lieve teksten, boze teksten, verontwaardige teksten...

Zo'n zinloze daad.

We gaan met gemengde gevoelens de stad uit en bezoeken Sigtuna, een van de oudste stadjes van Zweden. 

Hier kom je helemaal tot rust. Mooi en sfeervol en we bezoeken de Maria-kerk waar net een dienst aan de gang is. Iets met confirmatie of zo. Argeloze jongelui met witte jurken aan. Precies snap ik het niet.

We sluipen voor het zingen de kerk uit en gaan naar het vliegveld, waar ons vliegtuig al klaar staat om ons weer veilig naar Schiphol te vliegen.

Het was een heerlijke vakantie. Dag Zweden!

(De foto's zijn van mezelf en van Henry)

Örebro en jarig

.

De volgende stop is Örebro. Ook daar blijven we twee nachten...

Op de kaart kun je een beetje zien wat we gedaan hebben. Van Stockholm naar Jönköping, naar Göteborg, en dan naar Örebro:

In Örebro ga ik mijn verjaardag vieren.

De volgende dag krijg ik van Henry een mooie struis:

Nee, niet echt natuurlijk, maar heel modern via de whatsapp op m'n telefoontje.

En ik word door zeker 60 Facebook-vriendjes gefeliciteerd met gekke plaatjes en teksten. Hartstikke leuk... Ik voel me reuze jarig.

Dan komt het kado wat Henry voor mij heeft gekocht in Jönköping. Mooi ingepakt met slingertjes in de kleur van de Zweedse vlag:

Nee... er zit geen giraf in en ook geen parfum.

Het is een prachtig kado, waar ik ontzettend blij mee ben...

Kijk maar:

Het complete alfabet van Maja door Lena Anderson...

Fantastisch! Dank je wel, Henry. Je had niet beter kunnen kiezen.

Als afsluiter van die dag gaan we lekker uit eten in het restaurant boven op de watertoren van Örebro, Swampen genaamd. Daar kun je heerlijk smikkelen en van het uitzicht genieten. Wat een feest!

Ja, jarig zijn in Zweden is zo gek nog niet. Ik ga alvast een plek bedenken voor volgend jaar...

Kungälv bij Göteborg

.

De volgende morgen slenteren we nog even door zonnig Jönköping. 

We gaan in elke stad altijd op zoek naar de bibliotheek, dus hier ook.

Ik koop er wat kaarten, omdat ik het vorige pakketje dat ik gekocht had onderweg ergens heb laten liggen (ook in een bieb trouwens)

Dit zijn hele leuke van dezelfde schilder als van Linnea: Lena Anderson.  Zij heeft nóg een figuurtje bedacht. Het heet Maja. En ze heeft er een heel alfabet omheen bedacht. Hier de L... Maja zit links en ze zoekt met haar vriendinnetjes Lavendel uit.

En dan vertrekken we richting Göteborg. Ons hotel is in Kungälv, een klein stadje zo'n 20 kilometer er vandaan en ook nu is de de weg er naar toe het belangrijkste.

Wij zijn echte koffieleuten, dus als de 11 in de klok is zoeken we een bakkertje voor een lekker bakkie. De meeste bakkers hier hebben ook een koffiehoek, waardoor het net lijkt alsof je in het dorpshuis komt. De bewoners komen hier gezellig leuten en brood halen en kletsen. Ik mag dat wel.

En het is een mooie gelegenheid om een beetje Zweeds te leren:

Hier staat: "Verkouden? Wij hebben honing, hoestmedicijn en keeltabletten..."

De taal is best grappig. Deze vind ik ook leuk:

"Het eten kan enige smet van liefde hebben"

Lief toch!

De reis gaat verder naar het hotel, waar we twee nachten blijven: Fars Hatt in Kungälv.

Een beetje oubollig hotel, maar erg gezellig en er is een grote salon, waar je de hele dag door zelf lekker koffie of thee of chocolademelk mag tappen... Vooral 's avonds is dat prettig, want de hotelkamer is klein en er zijn geen makkelijke stoelen.

Kungälv is een houten stadje. Kijk toch eens naar die mooi gekleurde huizen. Allemaal strak in de verf. Jammer dat hier net de zon niet scheen, anders ziet het er natuurlijk nóg mooier uit.

Jönköping

.

Vandaag reizen we door het mooie Zuid-Zweden naar Jönköping. En omdat de weg ernaar toe het doel is zoekt Henry mooie kleine weggetjes op. 

Weggetjes door dorpjes, langs boerderijen en mensen. Want we willen mensen zien. En de geur van pasgemaaid gras ruiken. En huisjes uitzoeken om later met z'n allen in te gaan wonen... En dan mag je je af en toe terugtrekken in het tuinhuis:

Weet je nog, dat ik ook heel veel bezig ben met Linnea, dat grappige grietje van Lena Anderson en Christina Björk? Onderweg vind ik een groot huis, dat Villa Linnea heet. Ik zou er zo willen wonen! Heel erg geschikt voor veel mensen en ieder een eigen kamer ook nog! Wel samen eten, he!!

Hier kun je nog even een verhaaltje over Linnea teruglezen: Linnea

Ik kijk m'n ogen uit. Wat een huizen en wat een ruimte...

En... wie weet zien we onderweg nog een eland ook. Zou zo gaaf zijn...

Jönköping is een prachtige stad. Ik vind het zelfs mooier dan Stockholm. Meer heuvels rondom en wat kleiner en toegankelijker. En nauwelijks toeristen...

Dit is het uitzicht vanuit onze hotelkamer. De zon is bezig onder te gaan...

We hebben hier een luxe hotel... nee, echt! Ongelooflijk...

's Avonds drinken we een wijntje in de bar. Het is ons eerste en enige wijntje van de hele vakantie, want het kost... 97 Zweedse Kronen en dat is omgerekend een tientje per glas! Oeps!

Maar we genieten er wel dubbel van... Skol!

Naar Zweden

.

We zijn maar even thuis en peren 'm alweer.

Dit keer naar het hoge noorden, naar Zweden.

Ik heb Henry (onder andere) een CD van Cornelis Vreeswijk gegeven voor z'n verjaardag en plan is om iets van hem in Zweden te gaan beleven. We weten alleen nog niet wat...

Dus gebruik gemaakt van een leuke aanbieding en 7 mei om 8:30 zitten we in het vliegtuig naar Stockholm. We zijn er mooi op tijd om van alles te doen.

Eerst een autootje ophalen en dan meteen de stad in.

We hebben tenslotte een "queeste"! En ik heb nóg een queeste, namelijk: het Tomtar en Troll winkeltje opzoeken om kaarten van Jenny Nyström te kopen. Gevonden! En het is open (öppet)

Maar wat een teleurstelling...

De vrouw die het winkeltje runt heeft nog nooit van Jenny Nyström gehoord. Waarschijnlijk voor mijn tijd, zegt ze.

Nou, me hoela!! De tomtar zijn door haar bedacht!

Nou ja... ik maak wat foto's en ga gewoon verder.

We crossen de stad een beetje door, eten een ijsje en zoeken wat dingen op, die de moeite waard zijn.

Henry is een perfekte kaartlezer, dus die vindt overal de weg. En dat is maar goed ook, want ik mag graag verdwalen!

Als we het smalste steegje van Stockholm hebben gevonden wordt daar natuurlijk ook nog even mee gespeeld... Je bent maar één keer jong, toch?!

En dan is het al weer tijd om ons hotel op te gaan zoeken. Het ligt even buiten de stad in Solna. En morgen... naar Jönköping... Zin in!

Weer naar huis

.

Na een week boven op de berg genieten van alles wat er is en vooral van het uitzicht wordt de auto weer ingepakt.

Dag huisje! 

Dag nieuwe kachel...  

Dag dorp! Tot de volgende keer...

We doen er twee dagen over om thuis te komen.

Onderweg slapen we in een AirBenB in Würzburg. Een leuke stad, er is net een lentefeest aan de gang en we vallen dus met de neus in de boter.

Maar in deze AirBenB slapen we nooit meer, kijk nou toch eens...

Ik heb sinds mijn studententijd nooit meer op de grond geslapen en ook nooit op pallads...

Goed bedoeld, maar nee: volgende keer in een hotelletje! Dan maar wat meer betalen...

De nieuwe kachel

.

Het huisje in Oostenrijk is nogal primitief, maar op een heel prettige manier.

Er is gelukkig elektra en waterleiding én een wc (eerst niet!) maar geen wasmachine en zéker geen afwasmachine.

We stoken en koken op hout.

In de keuken staat deze oven. Die geeft heerlijke warmte en je kunt er fantastisch op koken en bakken en braden. Ook staat er altijd een grote ketel met water op, onder andere voor de was en de afwas:

In de woonkamer stond andere kachel, een "Dauerbrand-ofen". Mijn ouders hebben die destijds tweedehands gekocht en hij gaf, als-ie het eenmaal deed heerlijke warmte. Maar vóórdat-ie het deed wilde hij heel erg roken. 

Je zat dan zeker een half uur in de rook én de muren moesten elk jaar gewit worden. (waar niemand zin in had!)

Henry heeft de kachel, die 180 kilo!!! weegt naar buiten gemanoevreerd.

Een enorme klus, maar geklaard! Heel tevreden dat die ouwe kachel nu buiten staat...

Later wordt hij (de kachel) in de steenkoude, vochtige benedenkamer gezet.

En dan... ja... dan moet je een nieuwe kachel!

We gaan naar het stadje beneden en kiezen een heel mooie uit, maken een foto en sturen die naar de familie in Nederland en als iedereen 'm goedkeurt wordt de kachel gekocht en in de auto gezet.

Boven bij het huisje wordt-ie er natuurlijk weer uitgehaald.

Hij weegt 85 kilo. Ook niet niks maar toch beter te doen. Een steekkarretje geleend en naar binnen met die hap:

Helaas is het schoorsteengat te klein, maar we duwen de pijp er heel stevig tegenaan om stiekem één vuurtje te maken en dan... de beuk er in!

De vlam in de pijp en loeien maar! 

Wij zijn heel tevreden.

Het schoorsteengat is inmiddels netjes pasklaar gemaakt, zodat de kachelpijp er in kan.

Henry! Bedankt....

Want... wat jullie nog niet weten: beide kachels, die in de keuken én die in de kamer, zijn ons geschonken door Henry.