Vakantie!

.


Oh... wat zullen jullie teleurgesteld zijn: is ze net weer begonnen, gaat ze al weer de hort op...
Heerlijk!
Wat ga ik genieten van frisse lucht en vergezichten.
Van de zon en de weilanden.
Van de koeien, die hun lentedansje doen.

Koeiendans van Anja van den Berg


Tot over een week of 2! Ik zal aan jullie denken, als ik met een grasprietje op het weitje lig.
En naar de wolkjes kijk, die zo nu en dan hoog in de blauwe lucht overdrijven.
En waarin ik dan iets zie: een lammetje, of een gezicht.

.

Cool Cat, terug naar de winkel

.

Ik fiets meteen het hele eind weer terug en de vrouw zegt, dat ik ‘m onderweg verloren moet hebben.

Ik ben perplex. Hoe kun je nou een capuchon uit een tas, die in mijn fietstas zit, verliezen. Dat slaat echt nergens op.

Achter de vrouw staat een jongeman, die mij een beetje geniepig aankijkt.

Tenminste, dat denk ik.

Ik wéét, dat ze de capuchon er afgeritst heeft. Ik zíe het haar nog doen en daar staat ze en ontkent het met een scheef glimlachje.

Wat kan ik doen? Achter de toonbank springen om te kijken of de capuchon er nog ligt?

Die hebben ze allang opgeborgen. En waarom heeft ze het gedaan???

Ik loop kwaad en teleurgesteld de winkel uit.

En ik ben nog steeds kwaad en teleurgesteld: 25 jaar later ben ik nog steeds kwaad en teleurgesteld en elke keer als ik langs die winkel loop, dan denk ik aan die rotstreek die ze me geleverd hebben.

Spinnijdig, dat wel, maar een steen door de ruit gooien? Nee, dat doe ik niet. Natuurlijk niet.

Alleen: mij zien ze er nooit meer terug, ook niet in de andere vestigingen van Cool Cat.  

Never ever...

.

.

Cool Cat, de capuchon

.

De juffrouw achter de kassa neemt het jack aan en doet van alles en nog wat om het jack netjes in een plastic zak te doen.

Ze ritst de capuchon er af, dat zie ik. Snel en accuraat.

Ik betaal het jack en even later lopen we opgewekt naar onze fietsen om weer naar huis te gaan. Het is een half uur fietsen, en we hebben onderweg de grootste lol.

Roosje is blij met haar nieuwe jack en vol afwachting van haar nieuwe school..

Als we thuis zijn halen we het jack uit de zak.

DE CAPUCHON IS WEG!

De capuchon met het mooie bontrandje, dat het jack zo aantrekkelijk maakt is weg!

Ik kijk in de plastic zak: leeg.

Ik kijk in het jack, in de voering: leeg.

Ik kijk in de fietstas: leeg.

En ineens begrijp ik, wat die juffrouw zo accuraat aan het doen was: ze heeft de capuchon er af geritst en onder de kassa verstopt. 

(Morgen verder…)

.

Cool Cat, het jekkertje

.

Roosje is 12 jaar als we samen de stad ingaan voor een nieuwe jekkertje.

Er is niet veel geld, maar ze gaat naar de middelbare school en ze heeft een nieuw jack nodig.

We hebben bij Cool Cat een fijn jack zien hangen.

Er zit een afritsbare capuchon op met een (nep) bontrandje.

Het jekkertje staat haar lekker eigenwijs en ik ben er trots op, dat ik het voor haar kan kopen.

Ze staat in de winkel voor de spiegel te kijken of ze deze kleur of misschien toch een andere wilt hebben.

Maar dit jack wordt het, dat is zeker en vast.

Het bontrandje staat heel lief rond haar mooie gezichtje.

Ja… dit wordt ‘m. We lopen er mee naar de kassa…

(morgen verder…)

.

Cool Cat, rotwinkel

.

Ik loop door de Grote Houtstraat met een trottoirtegel.

Het is een zware tegel, maar vastberaden loop ik er mee naar één bepaalde winkel.

Welke winkel???

Naar Cool Cat.

Ik sta voor de winkel. 25 jaar na dato. Met een trottoirtegel.

Ik kijk naar het logo van de winkel. Ik ben na al die jaren nog steeds zo ont-zet-tend pissig op deze ROTWINKEL en ik ga nu de trottoirtegel door de ruit gooien.

Ik hef de zware steen op en terwijl ik dat doe zie ik, dat er een lieveheersbeestje op zit. Zes stipjes heeft het.

Bijna op hetzelfde moment dat ik het beestje zie vliegt het weg.

Ik kijk het na en ineens word ik helemaal rustig.

Dan zie ik de tegel in mijn handen.

Wat - ben - ik - aan - het - doen?

Ben ik echt van plan om dat ding door de ruit te mikken?

Ik draai me om en ik moet aan Gandhi denken. Die had allang vergeven. Maar zo ver ben ik nog niet. De steen gaat niet door de ruit, maar ik zal NOOIT NEVER EVER iets bij Cool Cat kopen.

Al gaven ze me een miljoen. Morgen zal ik vertellen hoe dat allemaal komt...

Are you lost?

.

Tijdens mijn wandelingen zie ik voortdurend handschoenen en wantjes liggen.

Ik verbaas me daar altijd over: je mist die ene handschoen toch?

En ga je 'm dan niet zoeken?

Deze lag te huilen op het parkeerterrein van het hotel in Hulshorst, waar we vorige week een weekeindje waren. Ik vroeg nog: "Wat is er? Are you lost?"

De handschoen antwoordde niet, maar bleef wel lang snikken.

En gisteren zag ik dit kleine wantje in het Middenduin op een goed zichtbaar plekje liggen. Zou er dan nooit een kindje zijn, dat zegt: "Hee mam (of Pap)  mijn WANTJE! HOERA!!! Ik heb mijn wantje terug..." 

En kijk eens hier, wat een mooie stoere handschoen. Zeker en vast bij het skiën gebruikt. Er veel plezier van gehad. Lekkere warme handen en bescherming bij het vallen...

En nu?

Als oud vuil op een houtstapel. 

En zo kan ik nog wel uuuuren doorgaan. 

Alleen dat doe ik niet!

Ik geniet van de terugkerende lente en heb een lied in mijn hoofd. Ken je het?

Die Winter is vergangen...

Die winter is vergangen

Ik zie des meien schijn 

Ik zie die bloemkens hangen 

Des is mijn hart verblijd 

Zo ver aan genen dale 

Daar is ’t genoeglijk zijn 

Daar zinget die nachtegale 

Also menig woudvogelkein

Kusjes

.

Vandaag een stout gedichtje uit de Middeleeuwen.

Da's dus van lang geleden: van rond de jaren 100 tot zo ongeveer de jaren 1700. Kan iets meer en iets minder zijn...

Ik viel eerlijk gezegd eerst op de naam van de dichter: J. Smeerbol.

Jaha! Je zal maar Smeerbol heten. Grappige naam, toch?! "Goedemiddag, u spreekt met Jan Smeerbol..." 

Heette hij Jan? Geen idee, waarschijnlijk: Johannes. Zo heetten ze veel in die tijd. Kan natuurlijk ook Johanna zijn. Waarom zou het een man moeten zijn, deze dichter? 

Hier is het gedichtje:

                         Kusjes 

        Na het zingen volgt het hoozen,

        Op een dronkje smaakt een zoen:

        't Bietje snobbelt graag in roozen.

        Wie kan met een kus misdoen?

        Niemand! wel ik ga mijn gangen,

        Eer ik deze kans verlies:

        Eerst het Mondjen, dan de wangen:

        Soetertjen dat 's op zijn Fries,

        Soo, wat soo! laat dat wat meuken;

        Koom mijn Schaapjen, met verloff:

        'k Salje hals-çieraad niet kreuken,

        Doe 'k je quaat? koom zoenmen off.

        J. Smeerbol (?-?)  uit: Bruylofts-kost (ca. 1645)

Grappig gedichtje, nietwaar?! En dan ook nog de mooie manier van woorden opschrijven: hals-çieraad.

Wat is onze taal veranderd!

En ja, zowaar, J. Smeerbol staat op het wereld wijde web...

Helaas niet zijn of haar portret maar wel dit over de Bruylofts-kost:

Bestaande in verscheyden zedighe en boertighe echts-gezangen, drink-liedjens, raadselen, rondeelen, lever-rijmpjens, en andere snakerijtjens, voor d'Aemsteldamsche jeughd opgeschaft. Amsterdam [1650] 

En luister nu nog even naar deze Middeleeuwse bruiloftsdansmuziek en kijk naar de prachtige tekeningen en schilderijen uit die tijd:

.

BLAGOSLOVI DUSHÉ MOIA GOSPODA

.

Ja, dat is een rare titel!

Het gaat om Russisch woorden en vanmiddag ben ik even aan het Russisch studeren geweest.

Mijn collega Narine bij het architectuurcentrum spreekt namelijk Russisch. Zij is weliswaar van Armeense afkomst, maar haar man is Rus, dus ja… daar ga je…

Nu zingen wij 2 Russische liederen met ons koor (Vrouwenkoor Malle Babbe) en ik wil wel eens weten wat of we zingen. Geen idee namelijk…

De uitspraak is OK, tenminste, dat hoop ik natuurlijk…

Maar wat zing ik???

Enfin, Narine heeft er ook een beetje moeite mee, dus die belt haar man. Die weet ons uit de brand te helpen…

En terwijl Narine aan het bellen is stappen Leny en Maria binnen. Niet te geloven, dat is toch wel heel toevallig!! Leny is namelijk onze dirigent en die dirigeert dus deze liederen!

Ze is blij, als ze hoort, dat onze uitspraak prima is. En natuurlijk is ze verguld, dat we de betekenis van de liederen aan het uitvogelen zijn.

 

Denk maar niet, dat dit mijn werk is op het ABC! Maar door het prachtige weer was het heel rustig en konden we ons uitgebreid bezig houden met deze teksten.

Narine was er blij mee. Nu kon ze even haar Russisch laten horen en ook haar Nederlands oefenen en een beetje laten horen wat ze weet…

De kladjes zijn een beetje slordig, maar toch te lezen:

Op YouTube is het lied wel te vinden, maar dan voor gemengd koor en met een andere melodie.

Dus daar waag ik me maar niet aan.

.

Rode wangen

.


Je pakt je fiets.
Is dat alles?
Ja... dat is alles.
En dan? Er moet toch meer zijn, voor die rode wangen dan...
Dat is er ook. De duinen - de zee - de vloedlijn - de terrasjes en die fiets natuurlijk.
Helemaal alleen?
Nee... met verloofde.
Lijkt me een leuke man.
Is 't ook. Heel leuk.

Kijk, daar zit hij. Bij het Vogelmeer. Dat ligt rechts en dat kun je niet zien.

Mooi daar... En? Nog jonge brandneteltoppen geplukt?

Een tas vol! En 's avonds, met die rode wangen, een prachtsoepje gemaakt. 

Leestip!

.

See you later (maybe...)

Everything will be okay...

Straatschrijfsels in Berlin...

.

Nog even en we gaan weer terug naar huis.

Met de trein, een heerlijke en relaxte manier van reizen.

Voordat ik vertrek een paar foto's van wat straatschrijfsels in Berlijn. Ze vielen me op en ik ben er als een razende reporter bij om ze vast te leggen. Om te beginnen een muur, zoals je die heel veel ziet in Berlijn. Hele kunstwerken zijn er geschilderd. Wat dat betreft lijkt de stad wel op een soort van openlucht museum:

Maar ja... ik ben toch meer van de teksten en die springen er voor mij dan ook uit, zoals deze tekst:

Dat past wel bij mij, vind je niet? Ik kan alles en kannietbestaatniet! 

Ik stel me zo voor, hoe deze tekst geschilderd is en door wie. Iemand, die twee kleuren verf bij zich had, zeer waarschijnlijk zelfs met een soort van sjabloon werkte. Die heeft thuis braaf een sjabloontje zitten knippen!

En deze tekst spreekt mij ook aan. 

Wát moet hier zijn? Geen idee, maar "het" moet hier zijn. 

Mocht je ooit naar Berlijn gaan, dan kan ik je de wijk Kreuzberg aanraden. Misschien slaat deze tekst wel daar op!! 

En tot slot: geen straatschrijfsel, maar een dichtregel op een soort van zeildoek. Gezien in een soort van anti-kraak-gebied langs de Spree.

De dichtregel sprak mij aan en ik ben natuurlijk meteen gaan kijken, wie de dichter was. Dat was ene meneer Lappe. En wat denk je? Schubert heeft op dit gedicht een pracht-melodie gecomponeerd!!!

Dit is wat er staat:

Und dies Herz, eh' es zusammenbricht,
trinkt noch Glut und schlürft noch Licht.

Het gedicht is rond 1800 geschreven en dit zijn de laatste twee regels ervan. Het heet: "Im Abendrot" Een mooi en langzaam lied. Slurp licht. Dat is precies, wat ik doe, als ik aan het wandelen ben...

Zo liebe Leute... dit was Berlijn en nu... reis ik weer naar huis en ga genieten van alledag onder mijn eigen dak.

.

Tocht over de Spree

.

De Spree is de rivier, die min of meer dwars door Berlijn stroomt. Een fraaie rivier, met schitterende gebouwen aan beide oevers. Je kunt er een boottocht maken van zo'n anderhalf uur. Terwijl je boven op het dek zit vaar je langzaam en bedaard langs prachtige monumentale gebouwen. Goed onderhouden en fraai gelegen.

(Hier stonden foto's die door Photobucket zijn verwijderd. Grrr!)

Oh lala.... betrapt!

Nou okay dan... ik zal nu écht, ja heel echt naar de gebouwen kijken.

Daar komen ze:

(Hier stonden foto's die door Photobucket zijn verwijderd. Grrr!)

Heb je echt wel naar de bruggen gekeken? Mooi he, de een nog mooier dan de andere.

Het was een heerlijke tocht over de Spree...

Niet al te warm, maar een heerlijke temperatuur en ik heb er volop van genoten. Ben er wel een beetje melig van geworden. Geeft niet, he?!

Ich bin...

Haha, nou mooi niet...

Maar ik zag deze tekst een aantal keren in Berlijn op een reclamezuil. Ik heb er op dat moment niet aan gedacht om er een foto van te maken, maar gelukkig was Loesje zo alert om de tekst op haar manier op het web te plaatsen.

Het was heel prettig toeven en kuieren in Berlijn. Het was te mooi weer om je druk te maken.
En daarom... heb ik geen enkele "Highlight" aangedaan, of het moet de vaartocht over de Spree geweest zijn, waar je wel werd gewezen op het een of andere indrukwekkende gebouw.

Geen Holocaustmonument, geen enkel museum, geen Brandenburgertor gezien.

Geen Checkpoint Charlie en geen enkel stukje Berlijnse Muur.

Maar wel: gekuierd door de wijk Kreuzberg. Een hele gezellige volksbuurt, waar ik bij Knofi heb ontbeten en in het park achter de markt op een bankje naar de mensen om me heen heb gekeken.

Op het bankje zat een hele oude Turkse vrouw, die heel stil alleen maar naast me zat en af en toe een traantje wegpinkte.

Toen wilde ik wel, dat ik Turks kon praten. "Sana yardım edebilirim?"

Als zij Duits had leren praten dan had ik misschien haar eenzaamheid even weg kunnen nemen, tenminste... als ze dat had toegestaan.

Het ga u goed, mevrouw... ik ga weer verder, de buurt verkennen. 


En wat doe ik??? Ik ga in het gras liggen. Je denkt toch zeker niet, dat ik me met die warmte ga uitsloven en achter toeristieke zaken aan ga rennen. Nee, niet dus.
Ik ga lekker achterover op het gras en kijk of ik in de wolken een fraai figuur zie...

(foto's: Marlou Witzel)

.

Berlinowitz..

.

Morgen vertrek in met de trein naar Berlijn en maandag reis ik weer terug.

Even snuiven in de meest hippe stad van Europa. Gezellig hotelletje, leuke eettentjes, mooie musea.

Bijvoorbeeld het Jüdisches Museum van Libeskind.
En natuurlijk het Holocaust Monument...

Ik heb verder helemaal geen zin in de echte toeristische "highlights", maar wel in een beetje banjeren door de wijk Kreuzberg met z'n talloze terrasjes en niet te vergeten: Knofi! Een winkeltje, waar je van alles en nog wat met knoflook kunt proeven en kopen. Klik maar eens op: Knofi om even binnen in de winkel op bezoek te gaan... 

Zondag is er op het Boxhagener Platz een enorme vlooienmarkt. Daar zal toch wel iets grappigs te vinden zijn voor de kleinkindjes? Zal ik wat voor je meenemen? 

Tot volgende week! Duimen jullie voor me voor mooi weer, zodat ik lekker aan de oever van de Spree een lekker drankje op een leuk terrasje kan drinken?

.

I ♥ Maru

.

Ik ben dol op katten. Maar ik heb er geen.

Toen in 1997 eerst Knopie overleed en daarna Mouschi heb ik me voorgenomen geen katten meer te nemen: ik ben teveel op pad en Henry is er een soort van allergisch voor...

Maar ik blijf er dol op. En ik mis ze zo af en toe ook: het kroelen in ede dichte vacht en het lieve geknor!!

Maar ... gelukkig is daar Maru.

Maru is mijn grote vriend. Hij is dol op dozen en zakjes en kartonnen verpakkingen.

Hij steekt overal zijn neus in.

Ik heb hier een heeeeel leuk filmpje van Maru. 

Attributen: allerlei zakjes.  

En luister meteen naar het schattige muziekje van Hundred Little Reasons.

Ik ben hier helemaal gek op.

En Maru... die bezorgt me gewoon de slappe lach...

Geniet met me mee en klik op de pijl:

Er zijn heel veel filmpjes geplaatst door het baasje van Maru. Het is een lekkere dikke kat, die overal op en in kruipt. Heel erg leuk is het filmpje van Maru, als hij probeert in een doosje zo klein ongeveer als een luciferdoosje te kruipen. Als je bij YouTube in de zoekfunctie Maru intypt dan zie je al een hele lijst van filmpjes staan! En elk filmpje, echt waar, is om van in een deuk te liggen.
Je kunt ook Mugumogu intypen, waarna je zelfs kunt kiezen voor zo'n 45 videootjes achter elkaar!
Pas op... Maru is verslavend!

Maru heeft zelfs een eigen website!! Klik op: MARU

♥

.

Landgoed Elswout

Landgoed Elswout is een mooi, groot landgoed, dat ooit aan de puissant-rijke meneer Borski heeft toebehoord. Die heeft er echter nooit gewoond en zijn zus, die het "Grote Huis" erfde, heeft wilde er niet wonen.
Jammer, want ik had er leuke fantasieën over: die rijke familie met de meiden en de knechten en niet te vergeten de butlers!
En de stallen en paarden - klakkerdieklak op de brede oprijlaan met de toen al eeuwenoude beuken en de enorme Oranjerie, waar sinaasappelboompjes stonden, met echte sinaasappeltjes er aan.


Maar ja, zus Borski heeft er misschien geen stap in gezet en nadat de gemeente er lange tijd eigenaar van is geweest kwam het landgoed toe aan Staatsbosbeheer. 
Iedereen mag er nu vrijelijk rondlopen, in het gras liggen luieren en luisteren naar de trommelende spechten en genieten van dit werkelijk prachtige landgoed met de smalle paden waar in de voeten van de oude bomen kleine kabouters hun zwembadjes hebben...
Ja, want die leven daar op Elswout en ook wonen er ... elfjes.
Als je heel stil bent kun je ze horen fladderen en elfenliedjes zingen over luchtbelletjes in het water en beukeblaadjes in het mos. En 's avonds, als de maan op komt en je gaat op een van de fijne bankjes zitten, dan...

Dit is allemaal echt waar, geen woord van gelogen...


Van de week liep ik er te dwalen en wat denk je??? Een enorme roze slee.
Ja hoor! Een jong stel in de echt verbonden. Ook daarvoor staan de grote poortdeuren van Elswout wagenwijd open. 
Ik wens ze veel mazzel en broche...

De kleine mag ook mee... (ik zag zelfs een heel klein lichtgevend wezentje op de motorkap... niet verder vertellen, hoor!)

.

179 pageviews...

.

Ik dacht vanmiddag … ik ga eens kijken op mijn weblog bij “Statistieken”.

Had geen idee, wat voor statistieken dat zijn, maar nu ben ik er achter. Wat denk je??
Er wordt geteld, hoeveel mensen er bij mij op bezoek komen.
En dat waren er gisteren 179. Stel je eens voor: 179 "pageviews".

Ik bedoel… er waren dus 179 mensen, die mijn verhaaltje gelezen hebben.

Of op z’n minst mijn blog hebben geopend. Of ze het dan ook gelezen hebben, dat is maar de vraag.

Wie zijn dat dan?

Ik weet, dat ik een stuk of 14 vaste webbies heb. Meer wil ik er niet.

Ik kom bij hun op bezoek en zij bij mij. Lekker overzichtelijk dus.

Maar goed… dat zijn er een stuk of 14.

Blijven er 165 over, waarvan ik niet weet wie dat zijn. Geen idee, nou ja… op een enkeling na dan.

Maar 165!!!

Dat is onnoemlijk veel. Zoveel mensen ken ik niet eens.

Ze zeggen wel eens: jij kent zoveel mensen. Maar 165???

Nee hoor, zoveel ken ik er echt niet.

Ik zou zeggen… lieve mensen: maak je eens bekend!

Doe eens een reactie, al is het maar één woordje.

Bijvoorbeeld: “Hai!”

Meer hoeft niet.

Ben benieuwd...

Nog een kleine toevoeging: ik zag ook dat mijn verhaal over Het Blauw van Chagall (klik) 2889 pageviews had!!!

Potjandoppie! Da's nie-niks, toch?! Ik ben er best wel trots op, eigenlijk...

,.