Thérèse Schwartze

.

Het portret van het meisje, dat ik gisteren op mijn blog heb laten zien was een portret van de heel jonge koningin Wilhelmina, de overgrootmoeder van onze koning. Ze was 8 jaar en het was kerst en ze kreeg een bijzonder kleedje aan.

De kunstenaar, die haar portretteerde, was Thérèse Schwartze. Een half jaar geleden stond er een enorm artikel over haar in de Volkskrant en ik werd toen al meteen gegrepen door het schilderij, dat daarin getoond werd.

Het is dit schilderij:

Een rijke vrouw met haar vijf kinderen, in 1906.

Mevrouw Aleida Van Ogtrop heet ze.

Waarschijnlijk heeft ze heel veel neergeteld voor dit portret. Thérèse Schwartze was namelijk ontiegelijk beroemd als portretschilder. Zo'n beetje net als Erwin Olaf nu. Iedereen wilde door haar geportretteerd worden.

En dat gold ook voor deze familie. Thérèse Schwartze heeft er een dromerig geheel van gemaakt. Ze werkte snel, zonder poespas. Poseren en niet te veel kletsen.

Hier nog een keer de drie kinderen, die aan de rechterkant van het schilderij staan. Ik vind ze eigenlijk ook best wel levendig:

Ach, ach... hun moeder: die mooie, rijke en toch arme Aleida Ogtrop...

Het is niet goed met haar gegaan, want toen haar echtgenoot 8 jaar later stierf was ze zo overmand door verdriet, dat ze werd opgenomen in een psychiatrische inrichting, waar ze uiteindelijk zo'n 30 jaar later overleed.

Dat wist Thérèse Schwartze toen natuurlijk allemaal nog niet.

Die werkte zich uit de naad, want ze had de ene na de andere opdracht. 

Geen tijd om te kletsen of te roddelen. Gewoon keihard doorwerken.

Misschien wist Thérèse niet eens dat die arme Aleida gek was geworden, want ze stierf zelf niet lang daarna.

Op de Oosterbegraafplaats in Amsterdam is de kunstenaar Thérèse Schwartze begraven.

Ik denk, dat ik haar eens ga opzoeken.

En misschien dat ik later nog eens wat van haar werk laat zien...
Maar eerst naar het Centraal Museum in Utrecht, waar het schilderij hangt en ik Aleida met haar 5 kinderen ga begroeten...

Jong in het Teyler's Museum

.

In het prachtige Teyler's museum in Haarlem (het oudste museum van Nederland) was een schitterende expositie, die heette: Jong.

Mijn blogcollega Bettie was er naar toe gegaan, vóórdat ze naar het kerstconcert van Vrouwenkoor Malle Babbe kwam luisteren en ze was zo enthousiast over die tentoonstelling, dat ik vorige week ook nog gauw even binnen ben gegaan.

Ja, nog gauw, want... de expositie hield er afgelopen 5 januari al weer mee op.

Je kunt 'm dus niet meer zien.

Wat een prachtige portretjes waren daar te zien.

Van allemaal kinderen, rijk en arm, vroeger en nu.

Maar vooral vroeger.

En één van die portretjes wil ik nu laten zien.

Kijk eens... wat een mooi meisje.

Met zo'n mooi onbevangen gezichtje. Ze kijkt een beetje naast de schilder lijkt het wel, net alsof ze hem niet aan wil kijken.

Dat komt, omdat ze later heel beroemd werd en dat toen al wist.

"Ik ga beroemd worden" moet ze gedacht hebben.

En daar zat ze dan te poseren. De schilder heeft haar een soort van voile cape omgedaan. Geen gewone jurk, want ze kwam uit een rijk milieu, waar kindertjes mooie kleren aankregen en zeker voor een portret het mooiste van het mooiste.

Dat het meisje blote schoudertjes heeft vind ik eigenlijk niet zo bij zo'n jong kindje passen. Maar het was een speciaal feest, dus...

En in die tijd (1889) kon dat nog allemaal, denk ik...

Ik ben heel benieuwd of jullie weten wie dit meisje uiteindelijk geworden is...

Over de schilder ga ik het morgen hebben, maar dit terzijde...

Rara... wie is dit meisje?

Alles van waarde

.

Op één van de muren, buiten bij Mennorode, staat een regel uit dit gedicht van Lucebert:

de zeer oude zingt

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijk

en aan alles gelijk

als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

Natuurlijk heb ik een foto gemaakt van die ene beroemde zin uit dit gedicht:

Weerloos is vertaald naar het Engels in: defenseless.

Ik vind dat zelf niet zo'n mooi woord... 

Maar ja... een ander woord is er niet, dus houden we het hier maar op. Of... weet jij een beter woord?

Eenmaal googelend kwam ik de volgende foto's tegen:

Toch wel bijzonder, voor Lucebert, dat juist die ene regel uit het gedicht is gehaald en op veel plekken in Nederland gebruikt is.

En tot slot deze variatie. Die vind ik ook wel geestig:

Maar daar doen we niet aan, toch? We blijven positief!

Aan de puzzel

.

Mariëlle van mijn koor gaf me een puzzel mee voor het zangfestijn in Mennorode.

Ze was in voorgaande jaren al eerder mee wezen zingen en wist daarvan, dat er tussen het zingen door bedrijvig gepuzzeld wordt.

Dit is de puzzel, 1000 stukjes over koningsdag in Utrecht met heel veel grappige oranje poppetjes!

Henry en ik hebben eerst een geschikte plek uitgezocht om de puzzel neer te leggen: een beetje in de loop en met genoeg licht. Op een grote tafel en met stoelen er bij.

Ja... gevonden en goedgekeurd door de puzzelaars!

Al gauw wordt de puzzel ontdekt door de feestgangers.

Als je door de gangen naar je kamer loopt kom je er altijd langs, en dan is het leuk om een stukje aan te kunnen leggen. (Als het stukje past schijn je er drie tikjes op te moeten geven)

Hier zit ik even voor de foto eigenlijk, want zelf ben ik niet zo'n puzzelaar.

Maar Joke, mijn collega-alt is een fervente puzzelaar en heeft zelfs een systeem.

Iets met kleurtjes en randjes en weet ik wat allemaal.

Al gauw wordt het wat. De puzzel is erg in trek. 

Ik sta er alleen maar een beetje bij te kijken. Is ook leuk trouwens.

Ik vond het zo ontzettend gezellig om te zien.

En ben zo blij, dat Mariëlle die puzzel meegaf.

Maar nu... het zijn wel 1000 stukjes.

Komt-ie wel op tijd af?

Hij vordert gestaag.

Het puzzelhoekje is steeds goed bezet en iedereen is hard aan het werk...

Ook na het avondeten is er voordat we gaan zingen een uurtje voor de puzzel.

Ik vraag naar de systemen en de soorten puzzels.

Er schijnen zelfs puzzels te zijn, waarvan je niet weet hoe ze eruit zien, als ze af zijn.

Lijkt me moeilijk, zo zonder voorbeeld.

Ik probeer ook eens een stukje en het past ook nog!

Maar... het is al de laatste dag en hij is nog niet af!

Ik maak nog één laatste foto en dan moet-ie weer in de doos. Terug naar huis...

Dit is het eindresultaat.

Het was een hele klus, maar het is niet gelukt om 'm af te krijgen.

Wel gek om dit dan allemaal weer in de doos te moeten doen.

Maar ja... anders krijg je 'm niet mee.

Morgen geef ik 'm weer terug en dan gaat Mariëlle er zelf mee aan de slag op haar eigen tafel.

Ze hebben genoten! Het zangfestijn aangevuld met een puzzelfestijn.

(PS. Iedereen vond het leuk om om de foto in mijn blog te komen)

Zingen met Leny

.

Onze kleine vakantie was niet zomaar een vakantie, nee... het was: Zingen Met Leny!

In Elspeet midden in de bossen van de Veluwe en vlak bij de hei ligt een groot conferentiecentrum dat Mennorode heet.

Daar zijn we met Leny wezen zingen, vanaf zondag de 29ste december tot aan de eerste dag van het nieuwe jaar.

Meestal vieren we de verjaardag van Henry in Amsterdam, omdat hij op 1 januari jarig is, maar... dit keer hebben we besloten om dat eens anders te doen.

Op de Veluwe, samen met nóg 100 zangers uit heel Nederland én Leny natuurlijk, in Mennorode.

Het weer was sprankelend mooi. Tussen het zingen door hebben Henry en ik steeds heerlijk gewandeld. Op de hei en door de bossen, want wat is het daar mooi! En min of meer om de hoek. Geen lange vliegreis, nee... een uurtje rijden en je bent er.

Maar nu even over het zingen.

Een flinke groep in de leeftijd van 18 tot 80, mannen en vrouwen, allemaal zijn ze daar gekomen voor 8 prachtige zangsessies met Leny.

Je weet toch nog wel, dat Leny mijn dirigent is?

Van mijn eigen koor, Vrouwenkoor Malle Babbe, waren er 5 aanwezig. 

En wat hebben we gezongen?

Prachtige liederen, zoals Drink to me only en Last night I had the strangest dream. Natuurlijk zongen we Dona nobis Pacem. 

En ook... best wel moeilijk, want 4-stemmig: Nada te turbe. Heel ontroerend was dat met die mooie donkere bassen er bij.

We zongen mooie en leuke en oude Nederlandse liedjes. Bijna iedereen kon ze zo meezingen.

Voor elk wat wils dus.

En op 31 december was er 's avonds na de (achtste!) zangsessie nog een Bonte Avond. 

Kijk... hier treedt mijn verloofde op, met een heel kort liedje:

Ook was Tante Toetie in ons midden voor een verhaaltje over het meisje met de swavelstokketjes, adoe seg, so sieleg, met die kleine voetjes in de koude sneeuw...

Vlak voor twaalven zong ik met mijn Malle Babbe collega's nog een couplet van een lied van Händel. 

en toen was het NIEUWJAAR!

Er was champagne en oliebollen en zoenen en lachen.

En zingen voor Henry!

Lang zal die leven... and he is a jolly good fellow!

Heerlijk was het.

Wat mij betreft eind van dit jaar weer...

(*Oh ja... iedereen heeft toestemming gegeven voor het plaatsen van de foto's en filmpjes.*)

Gelukkig Nieuwjaar!

Dag lieve lezers,

Dag 2019... we gaan verder met een nieuw jaar. 

2019: je was een mooi jaar, bedankt. Maar nou wegwezen... Hup!

We gaan er weer lekker tegenaan.

2020: een nieuw jaar is begonnen en het is tijd om uit de veren te komen.

Hup! Eruit!

Aan de wandel, hup naar buiten!

En geen smoesjes meer: recht je rug, in de benen en er op uit!

Chanoeka 2019

.

Het is Chanoeka... 8 dagen lang feest van het licht...

Vanavond gaan we naar de Grote Markt, waar de tweede kaars in de grote menora zal worden aangestoken. Er is feest, er wordt gedanst en gezongen.

Met na afloop lekkere latkes eten in het stadhuis. En zoete soefganiot, oftewel soefies, een soort oliebolletjes, gevuld met jam.

Maar dit zijn de lekkerste, de latkes. Aardappelkoekjes, om je vingers bij op te eten.

Ik ga hierna meteen een tijdje met het blog stoppen.

Er is veel te doen en bovendien ga ik een paar dagen naar de Veluwe...

Kortom... tijd voor een kleine retraite.

Happy Chanoeka en al het andere waar je mee bezig bent.

Tell me who I am

.

Het lijkt misschien, alsof in aandelen bij Net.flix heb, maar niets is minder waar.

Ik doe niet aan reclame op mijn blog en ik verdien er geen cent aan.

Maar ik zie zo nu en dan gewoonweg iets moois op Net.flix en wil dat dan met je delen.

Ditmaal weer een documentaire.

Tell me who I am

Het verhaal van twee tweelingbroers, Marcus en Alex Lewis, nu 54 jaar oud.

Alex kreeg op zijn 18de een ernstig, bijna dodelijk motorongeluk, waardoor hij zijn geheugen volledig kwijtraakte.

Marcus heeft hem daarna alles moeten leren: hoe hij zijn tanden moest poetsen, hoe hij zich moest aankleden, wie zijn ouders waren, hoe hij boodschappen moet doen, wie zijn vrienden zijn, kortom alles.
Daarom is de titel ook: Tell me who I am.
Wie ben ik eigenlijk en hoe moet ik leven.

Bijzonder mooi gebracht.
Maar er is één groot geheim, dat Marcus niet kan vertellen.
Een geheim over iets wat in hun jeugd is gebeurd... langdurig en vreselijk.
Marcus wil zijn broer beschermen door het niet te vertellen. 
Door hem niet te leren, wat er in zijn jonge leven is gebeurd.

Heel tragisch en ontroerend. Vol liefde gemaakt.

De tweeling op de armen van hun moeder.
Hun moeder.
Moeder...

Zakdoekjes klaarleggen...

En tot volgend jaar!

Wie wat belooft...

.

Weet je nog... het deftige hondje, dat Thymo heet, met een h en een y?

En dat ik toen beloofde om het Kooikertje te fotograferen zodra ik het weer zou zien.

Gelukt!

Helaas niet echt een goeie scherpe foto, maar dit is Thymo dus, een mooi schoon hondje.

Ik zie 'm zo nu en dan op maandag, als ik een ander hondje uitlaat.

Thymo is een braaf hondje, dat vlak bij zijn baasje blijft lopen.

Weet je nog... die keurige meneer? 

Hij heeft een paars zakje voor de drolletjes: dat is overal verplicht in Haarlem en omstreken en natuurlijk ook daar bij het Bolwerk als je de hond uitlaat, dus dan heb je dat altijd bij je.

Dus dit is Thymo, het Kooikertje oftewel het hondje van Jan Steen, de beroemde schilder uit de 17de eeuw...

Het hondje staat op bijna al diens schilderijen en daarom wordt het "Het Hondje van Jan Steen" genoemd.

Ik had vroeger een tante, die hondjes van Jan Steen fokte. Zo'n 60 jaar geleden was dat. Eén ervan, Sammie, was kampioen van Nederland.

Net zo'n mooi hondje als Thymo met een h en een y...

Mathilde Santing in Grootschermer

.

Henry had kaartjes weten te bemachtigen voor een bijzonder concert van Mathilde Santing.

Het concert werd gehouden in Grootschermer, een lief klein dorp midden in de polder in Noord-Holland.

De dorpskerk wordt niet meer gebruikt voor diensten, hoewel... rouwen en trouwen gebeurt daar wel, maar verder is het een soort van theater geworden: Het Podium onder de Toren.

We mochten geen foto's maken van Mathilde, terwijl ze aan het zingen was. Ze werd er teveel door afgeleid en daar houdt ze natuurlijk niet van. 

Maar ik had wat graag een paar foto's willen laten zien.

Nou ja... Dan maar wat foto's zónder Mathilde en je moet maar geloven, dat ze écht gezongen heeft...

Het repertoire van de avond bestond uit American Christmas Songs, zoals Let it snow en I'm dreaming of a white Christmas. Tussen de liederen door verzon ze een verhaal, over dat we ingesneeuwd waren in Grootschermer en de kerk niet meer uitkonden. 

Dat deed ze heel leuk.

We vonden het een top-avond en hadden best willen blijven...

Want wat kan ze zingen en entertainen!

En dan de band erbij... ik heb met open mond zitten luisteren naar de gitarist. Geweldig! In z'n eentje klonk het bijna als een orkest.

Kan helaas nergens zijn naam vinden...

In de tweede helft van het programma komt er een geweldige mooie, jonge zanger uit Mozambique naast haar staan en zingen. Met een warme, donkere stem, die zowat uit z'n tenen kwam...

En samen klonk het prachtig.

"I have a blue Christmas without you..."

Dank je wel, Henry voor deze belevenis. Ik zit echt lekker na te genieten.

PS. omdat Mathilde 0,0017 cent per nummer verdiend op Spotify heb ik het kerstalbum (Santa is coming to town) de hele dag opstaan... echt heerlijke nummers!

Buurtwandelen

.

In 2006 kreeg ik een ernstig auto-ongeluk, waarna ik weer helemaal opnieuw moest leren lopen. Eerst met een rollator, steeds een stukje verder en toen "los", elke dag minimaal een uur.

Dat ging fantastisch en ik ben dan ook helemaal heel en genezen.

Maar... ik moet het wel bijhouden. Als ik het niet bijhoud word ik stijf en loop ik ongemakkelijk.

Vandaar dat ik eens per week een hondje uitlaat en twee keer per week meeloop met het buurtwandelen.

Op dinsdag loopt er een groepje vanuit het buurthuis in het Rozenprieel. Het is een fijne groep, niet groot en het startpunt is ook fijn, omdat je meestal een stuk langs het Spaarne loopt.

Er is steeds iemand anders, die een route bedenkt. De ene keer iemand, die meer van de natuur weet en de andere keer iemand die meer van architectuur weet. Altijd leuk.

De andere groep loopt op donderdag vanaf het Nieuwe Kerksplein.

Dat is midden in het centrum van Haarlem in een wijk, die "De Vijfhoek" heet.

Vorige week zijn we naar het Noord-Hollands Archief gelopen, omdat dat eindelijk weer geopend was, na een intense restauratie.

We konden een expositie over de drukkerij Enschede (die ooit ons geld en onze postzegels drukte) te bewonderen.

Ik vind het lekker om mee te lopen.

Hoef niet zo nodig te kletsen, maar gewoon lekker meelopen.

En niet alles zelf te hoeven bedenken.

En bij beide groepen kun je na afloop ergens voor maar twee euro lunchen, meestal met een koppie soep erbij.

Komende donderdag wordt het weer vloedlijn-lopen. Niet in de buurt en ook niet georganiseerd, maar gewoon lekker met mijn vriendin Jacobanita... (die inmiddels weer heel goed loopt, mét rollator: vorige week van Zandvoort naar Bloemendaal én weer terug!!))

De uil zat in de olmen

.

Een tijdje terug had ik een blogje over ons postkantoor in Overveen, waar ik als 12-jarige zat te "gluren" naar het Japanse handschrift van man naast mij, die bezig was met een postkaart.

In het blogje (klik hier) had ik een mooi plaatje van een uil, met Japanse letters erbij. Dit is dat plaatje:

Onze goede vriend Hans Huisman mailde me meteen, dat hij een vriendje heeft in Japan en dat hij hem zou vragen wat er allemaal staat.

Goed idee, Hans!

Het vriendje in Japan heet Keisuke en die antwoordde, dat de tekst naast de uil oude kalligrafie is en dat hij het aan zijn ouders moest vragen, die het wél konden lezen.

En ja hoor... er kwam antwoord:

Het is een kort gedicht en er staat:

Did it (the eagle owl) try to hunt a lot of birds herding together and laughing? The eagle owl which grazed magnolia.

En het betekent: Magnolia flowers are in full bloom so that a horned owl mistook them as birds.

Een korte interpretatie is, dat de uil de magnoliabloemen voor vogeltjes aanzag.

Bedankt voor de bemiddeling Hans en wat leuk, dat mijn blog de wereld over is gegaan, helemaal naar Japan.

En Keisuke natuurlijk ook bedankt...

Ik heb het in de vertaler opgezocht.

Dit is: "Dank je wel voor je hulp" in het Japans:

手伝ってくれてありがとうございます