APRIL met Linnéa

.

Van Christina Björk en Lena Anderson heb ik alle maandkaarten van Linnéa.

Deze twee Zweedse kunstenaars hebben een meisje gecreëerd met een vrolijk rond koppetje voor in een jaarboek, waar bij iedere maand een passend plaatje  en verhaaltje uit de natuur hoort. 

Inmiddels heb ik alle schilderijtjes en elke maand zet ik de bijbehorende kaart in de spiegel. Dit is APRIL:

Daar word ik nou vrolijk van! Zo'n huppelend grietje, dat met haar hoedje zwaait.

Linnéa is inmiddels uitgegroeid tot een wereldwijd begrip. Zelfs verfilmd!

Je hebt boekjes in het Spaans: "Linnea en el jardin"

In het Pools:

En ik heb er eentje kunnen bemachtigen op de zondagse rommelmarkt op Boxhagenerplatz in Berlijn. Het was van Pamela, ze vond zichzelf er te groot voor en verkocht het aan mij voor € 0,50! Ik blij, want ik ben nergens te groot voor... en zeker niet voor Linnéa's Jahrbuch

Linnéa is één van mijn favoriete figuurtjes. Altijd vrolijk, altijd aan het knutselen en rommelen met zand of touwtjes. Plantjes aan het zaaien, vogelvoer aan het strooien, heerlijk...

En nu heb ik dus 12 kaarten met op elke kaart dat gekke grietje.

Vandaag zien jullie APRIL en ik ga jullie aan het begin van iedere maand de Linnéa-kaart laten zien om mee te genieten met de avonturen in de natuur van deze kleine Zweedse beroemdheid. Het jaarboek kan ik jullie aanraden! Voor kleine bezoekertjes, kleinkinderen, kinderen en voor jezelf...

The sun was warm but the wind was chill. 

You know how it is with an April day.  

Robert Frost
.

Intouchables

.

Ik heb een geweldige film voor je in de aanbieding.

Als die bij jou in de buurt draait moet je gaan kijken! Meesterlijk!

Philippe wordt gespeeld door een van mijn favoriete Franse acteurs: François Cluzet. (Ook te zien als neurotische huisvader in: *Les petits mouchoirs*)

En de andere hoofdrol, Driss, wordt gespeeld door de (h)eerlijke, hondsbrutale Omar Sy. 

Het is een film over het waargebeurde verhaal van een Franse aristocraat, die een verzorger krijgt (of liever uitzoekt) van een heel andere klasse: een ex-gedetineerde Senegalees uit de banlieue van Parijs.

Philippe heeft een ernstig ongeluk gehad tijdens het parapenten en is volledig afhankelijk van anderen.

Driss, die eigenlijk alleen maar op zoek is naar een handtekening voor zijn uitkering, krijgt de baan van persoonlijke verzorger van Philippe.

En dan begint het heerlijke verhaal pas echt...

Driss doet niet aan sociaal wenselijk gedrag en hij is niet bang grapjes te maken over Philippe's handicap, waardoor de laatste helemaal opleeft en zijn levenslust weer terug krijgt.

De één leert wat van de ander en andersom. Philippe is van de klassieke muziek en Driss van Earth, Wind and Fire. Philippe is steenrijk en Driss straatarm. 

Maar er zijn ook veel overeenkomsten: mooie vrouwen, snelle auto's, humor en optimisme.

Ik vond het een schitterende film en heb er heerlijk van zitten genieten.

Dan weer ben je ontroerd en dan weer zit je lekker te lachen.

Echt een aanrader!

Trailer: klik

.

Gevonden geld (slot)

.

Ik heb in de schuur een fijne hamer gevonden, daarmee moet het lukken. Het gevonden-geld-potje een flinke ros geven. En dan kijken wat er in zit. 

Ik ben toch zo ontzettend nieuwsgierig wat er in zit...

KNAL!

De buurman kijkt nog even om de hoek, of er iets ergs gebeurd is…

"Is er hier soms iemand vermoord?" vraagt hij...

Maar nee hoor… het was slechts een hengst op een stukkie aardewerk. Heel gewoon, toch?!

Het potje weegt inmiddels 981 gram, dus bijna een kilo geld!

En zie hier het resultaat en de opbrengst van een aantal jaren oprapen:

Zo zie je maar weer: het geld ligt op straat!

Eerst moet ik die kleine muntstukjes kwijt zien te raken.

Nu heb ik begin mei een klusweek in Oostenrijk, en daar worden de muntjes nog gewoon gebruikt, dus ik ga ze gewoon inwisselen bij de Spar of de Hofer of weet ik waar.

En hoeveel is het?

Het is bij elkaar: €70,56.

Vind je dat niet ontzettend veel?!

En wat denk je, dat ik er mee ga doen?

Ik ga lekker met mijn verloofde naar een fijn restaurantje en ik betaal. Lijkt me leuk en gezellig.

Of zal ik er iets anders mee doen?

.

.

Gevonden geld (4)

.

Wat denk je???

Ik vind vandaag tussen de struiken op weg naar Elswout een briefje van 20. Het is behoorlijk natgeregend en eerst dacht ik, dat het een wikkel was van een chocolade reep.

Ik zet er mijn voet op en kijk om me heen.

Niemand! Niet voor me, niet achter me en opzij ook al niet.

Dus ik kan ook aan niemand vragen: “Heeft u toevallig dit briefje van 20 verloren?”

Ik zou het wel willen, maar er ís gewoon niemand.

Dus… ik stop het natte briefje in mijn zak en thuis laat ik het even aan de waslijn te drogen. Daar hangt het te wapperen aan de lijn. Geld aan de waslijn! Daar dromen mensen toch van?! Nou… hier hangt het! Te wapperen aan de waslijn!

En terwijl het hangt te wapperen zoek ik de hamer om straks het gevonden-geld-potje een heerlijke ros te geven!

Ik ben toch wel oh zo benieuwd, wat er in zit!  

.

Gevonden geld (3)

.

De gevonden muntjes doe ik, als ik weer thuis ben in een speciaal potje.

Het is een spaarpotje, van klei gemaakt en daarna gebakken. Er zit wel een gleuf in, maar geen dekseltje, dat je open kunt maken om het geld er uit te halen. Het kan alleen maar open door er met een zware hamer een harde klap tegen te geven.

Hoe lang ik dat potje heb weet ik niet precies.

Laten we zeggen een jaar of 8.

En elke keer doe ik er gevonden muntjes in.

Het begint inmiddels behoorlijk zwaar te worden. Ik heb het gewogen en het weegt 902 gram. Allemaal gevonden geld!

Er zitten ook briefjes in: een briefje van vijf en een briefje van 10. Er kan bijna geen geld meer bij, zo vol is het… Eigenlijk wacht ik nog op een briefje van 20. Ik zie het in gedachte zo naar me toe dwarrelen en dan, dan doe ik dat ook in het potje en daarna … geef ik een flinke ros met de hamer op het gevonden-geld-potje.

Ik ben toch zo benieuwd hoeveel er in zit!!!

(Wordt vervolgd)

.

Gevonden geld (2)

.

Als ik op straat loop vind ik altijd muntjes. Ze glimmeren me toe en ik raap ze op.

Tot voor kort vond je nog wel eens muntjes van één cent of twee cent, maar sinds die hier niet meer gebruikt worden zijn ze spaarzaam aan het worden.

In een enkele supermarkt worden ze nog gebruikt, maar in de meeste winkels zijn ze gewoonweg niet meer welkom. Dat is eigenlijk gek, want het zijn nog steeds wettige betaalmiddelen.

In Oostenrijk mag je er nog gewoon mee betalen. Daar is € 1,98 echt nog € 1,98 en geen € 2,-. Je krijgt gewoon twee cent terug. 

Daar doen ze overigens ook helemaal niet moeilijk met € 100,- biljetten. In elke winkel worden die gewoon aangenomen, alsof het een tientje is en krijg je gewoon keurig je geld terug. 

Hier in Nederland doet men er nogal moeilijk over. In ieder geval wordt er altijd gevraagd of je het niet kleiner hebt…

Soms doen ze dat zelfs met een tientje. Echt krenterig vind ik dat.

(morgen verder)

.

Gevonden geld (1)

.

Ik was er helemaal niet zo blij mee, toen in 2002 de euro werd ingevoerd.

Geef mij de gulden maar! De ouderwetse blinkende gulden en de briefjes van 10…

Maar helaas … er is geen weg terug en we moeten het er gewoon maar mee doen.

Maar eerlijk gezegd heb ik echt een soort van heimwee naar het ouderwetse 100 gulden biljet!

Ik herinner me nog goed hoe ik een aantal jaren geleden een briefje van 100 extra had opgenomen bij de supermarkt.

Achteloos stak ik het gevouwen briefje in mijn broekzak.

Eenmaal thuis was het briefje nergens meer te vinden.

Het was uit de ondiepe zak van mijn broek gegleden en op straat gevallen.

Ik ben nog teruggegaan naar de supermarkt om te vragen of er misschien een briefje van 100 gevonden was, maar niks hoor: iemand heeft het gevonden en in z’n eigen portemonnee gestopt.

Ik hoop nog steeds, dat die persoon het heel hard nodig had!!

Sinds die tijd raap ik elk muntstukje op en stop het in mijn zak.

(Morgen verder)

Hoe word je beroemd?

.

Op het volgende schema is te zien, wat je moet doen om een beroemde blogger te worden:

Dus...

Lieve medebloggers, je weet wat je te doen staat!

Ik verwacht dan ook, dat jullie allemaal en niemand uitgezonderd binnen de kortst mogelijke keren wereldberoemd zullen zijn.

.

MOZART

.


Even voor degenen, die van Mozart houden:


http://www.radionomy.com/nl/radio/mozartiana/listen


als je deze aan klikt op je computer dan kun je lekker aan het werk met die heerlijke muziek op de achtergrond.


Van alles en nog wat, maar... alleen maar van Wolfgang!
Ik kan er niet genoeg van krijgen...

.

Staatsieportret

.


Even een staatsieportret in de deuropening.
Nu de houtberg weg is staan wij weer in de zon:

.

De houtstapel

.

Als we bij het huisje aankomen ligt er een gigantische houtstapel op ons landje.

Voor een paasvuur? 

Geen idee, waar het vandaan komt. 

Ik kijk even rond of er soms gekapt is...

Nee... nergens is gekapt. Maar waar komt dat hout dan vandaan?

Gelukkig heeft Han mij ooit de tip gegeven om hij de Hofer een dongel te kopen met daarbij internetminuten.

Als we geïnstalleerd zijn mail ik dus de buren of zij misschien iets weten van de berg hout voor de deur.

En inderdaad, ze weten er iets van. Maar niemand heeft het gedaan.

Daar schiet je natuurlijk niets mee op.

's Avonds wordt er op de deur geklopt en onze buurman staat op de stoep. Hij denkt, dat het van zijn broer is, die in hout doet. Hij zal hem opbellen en mijn klacht doorgeven.

De volgende dag maken we een wandeling en lopen even over het kerkhof. Daar is Peter, de broer van de buurman. Ja, hij weet er van. Het hout moesten ze even kwijt, want er was nergens plaats. En wij waren er toch niet. Ja, dat haalt je de koekoek! Het ligt er al vanaf oktober!

Ik zeg tegen hem, dat hij het niet kan maken om zo'n berg bij ons te parkeren en dat het zo snel mogelijk en in ieder geval voor de pasen opgeruimd moet worden.

Hij belooft het.

En wat denk je?

De volgende middag komt Rudi, de plaatselijke boer, het hout ophalen en kunnen wij aan de slag om de restanten op te ruimen. Daar zijn we dan nog een dag mee bezig...

Maar... nu kunnen we weer lekker voor het huisje in de zon een biertje drinken en zitten we niet meer in de schaduw.

Heerlijk toch?!

Reit im Winkl

.

Het lijkt al weer eeuwen gelezen, maar het was toch nog maar 2 weken terug, dat we in Reit im Winkl aankwamen.

Een mooi klein dorpje midden in de bergen van Zuid-Duitsland.

We hebben er voor 5 dagen een hotelletje geboekt om ons lekker even te laten verwennen en te genieten van een heel andere wereld. 

Die heel andere wereld is de wereld van de sneeuw. 

Hoewel het dorp zelf niet meer in de sneeuw ligt, ligt er rondom nog volop van die witte pracht.

En overal wordt gelanglauft en geskied en gesleed en in de zon gezeten..

De zon schijnt heerlijk en ik moet zelfs een beetje uitkijken, dat ik niet verbrand...

We huren van die dunne lange latten en bijbehorende schoenen.

We nemen een dagkaart voor de gondel, die ons naar boven gaat brengen en daar staat Henry voor het eerst van zijn leven op de langlaufers.

Het is geen moeilijke sport. Ook niet gevaarlijk.

Maar wel heel erg vermoeiend.

Misschien vraag je je af, wie die vrolijke vrouw is op de foto bij dit berghutje.

Dat is Loes. Ze was een collega van me bij het architectuurcentrum, waar ik werk. Ze is helaas overleden en vriendinnen van haar hebben een website: "Loes op reis" geopend, waar iedereen foto's naar toe kan sturen. Ik maak elke vakantie een foto van de foto en die stuur ik dan op.

Zie: http://www.loesopreis.nl/

Bij het hutje hebben we heerlijk onze lunch op zitten peuzelen. En even aan Loes gedacht...

.

Vakantie!

.


Oh... wat zullen jullie teleurgesteld zijn: is ze net weer begonnen, gaat ze al weer de hort op...
Heerlijk!
Wat ga ik genieten van frisse lucht en vergezichten.
Van de zon en de weilanden.
Van de koeien, die hun lentedansje doen.

Koeiendans van Anja van den Berg


Tot over een week of 2! Ik zal aan jullie denken, als ik met een grasprietje op het weitje lig.
En naar de wolkjes kijk, die zo nu en dan hoog in de blauwe lucht overdrijven.
En waarin ik dan iets zie: een lammetje, of een gezicht.

.

Cool Cat, terug naar de winkel

.

Ik fiets meteen het hele eind weer terug en de vrouw zegt, dat ik ‘m onderweg verloren moet hebben.

Ik ben perplex. Hoe kun je nou een capuchon uit een tas, die in mijn fietstas zit, verliezen. Dat slaat echt nergens op.

Achter de vrouw staat een jongeman, die mij een beetje geniepig aankijkt.

Tenminste, dat denk ik.

Ik wéét, dat ze de capuchon er afgeritst heeft. Ik zíe het haar nog doen en daar staat ze en ontkent het met een scheef glimlachje.

Wat kan ik doen? Achter de toonbank springen om te kijken of de capuchon er nog ligt?

Die hebben ze allang opgeborgen. En waarom heeft ze het gedaan???

Ik loop kwaad en teleurgesteld de winkel uit.

En ik ben nog steeds kwaad en teleurgesteld: 25 jaar later ben ik nog steeds kwaad en teleurgesteld en elke keer als ik langs die winkel loop, dan denk ik aan die rotstreek die ze me geleverd hebben.

Spinnijdig, dat wel, maar een steen door de ruit gooien? Nee, dat doe ik niet. Natuurlijk niet.

Alleen: mij zien ze er nooit meer terug, ook niet in de andere vestigingen van Cool Cat.  

Never ever...

.

.

Cool Cat, de capuchon

.

De juffrouw achter de kassa neemt het jack aan en doet van alles en nog wat om het jack netjes in een plastic zak te doen.

Ze ritst de capuchon er af, dat zie ik. Snel en accuraat.

Ik betaal het jack en even later lopen we opgewekt naar onze fietsen om weer naar huis te gaan. Het is een half uur fietsen, en we hebben onderweg de grootste lol.

Roosje is blij met haar nieuwe jack en vol afwachting van haar nieuwe school..

Als we thuis zijn halen we het jack uit de zak.

DE CAPUCHON IS WEG!

De capuchon met het mooie bontrandje, dat het jack zo aantrekkelijk maakt is weg!

Ik kijk in de plastic zak: leeg.

Ik kijk in het jack, in de voering: leeg.

Ik kijk in de fietstas: leeg.

En ineens begrijp ik, wat die juffrouw zo accuraat aan het doen was: ze heeft de capuchon er af geritst en onder de kassa verstopt. 

(Morgen verder…)

.

Cool Cat, het jekkertje

.

Roosje is 12 jaar als we samen de stad ingaan voor een nieuwe jekkertje.

Er is niet veel geld, maar ze gaat naar de middelbare school en ze heeft een nieuw jack nodig.

We hebben bij Cool Cat een fijn jack zien hangen.

Er zit een afritsbare capuchon op met een (nep) bontrandje.

Het jekkertje staat haar lekker eigenwijs en ik ben er trots op, dat ik het voor haar kan kopen.

Ze staat in de winkel voor de spiegel te kijken of ze deze kleur of misschien toch een andere wilt hebben.

Maar dit jack wordt het, dat is zeker en vast.

Het bontrandje staat heel lief rond haar mooie gezichtje.

Ja… dit wordt ‘m. We lopen er mee naar de kassa…

(morgen verder…)

.

Cool Cat, rotwinkel

.

Ik loop door de Grote Houtstraat met een trottoirtegel.

Het is een zware tegel, maar vastberaden loop ik er mee naar één bepaalde winkel.

Welke winkel???

Naar Cool Cat.

Ik sta voor de winkel. 25 jaar na dato. Met een trottoirtegel.

Ik kijk naar het logo van de winkel. Ik ben na al die jaren nog steeds zo ont-zet-tend pissig op deze ROTWINKEL en ik ga nu de trottoirtegel door de ruit gooien.

Ik hef de zware steen op en terwijl ik dat doe zie ik, dat er een lieveheersbeestje op zit. Zes stipjes heeft het.

Bijna op hetzelfde moment dat ik het beestje zie vliegt het weg.

Ik kijk het na en ineens word ik helemaal rustig.

Dan zie ik de tegel in mijn handen.

Wat - ben - ik - aan - het - doen?

Ben ik echt van plan om dat ding door de ruit te mikken?

Ik draai me om en ik moet aan Gandhi denken. Die had allang vergeven. Maar zo ver ben ik nog niet. De steen gaat niet door de ruit, maar ik zal NOOIT NEVER EVER iets bij Cool Cat kopen.

Al gaven ze me een miljoen. Morgen zal ik vertellen hoe dat allemaal komt...

Are you lost?

.

Tijdens mijn wandelingen zie ik voortdurend handschoenen en wantjes liggen.

Ik verbaas me daar altijd over: je mist die ene handschoen toch?

En ga je 'm dan niet zoeken?

Deze lag te huilen op het parkeerterrein van het hotel in Hulshorst, waar we vorige week een weekeindje waren. Ik vroeg nog: "Wat is er? Are you lost?"

De handschoen antwoordde niet, maar bleef wel lang snikken.

En gisteren zag ik dit kleine wantje in het Middenduin op een goed zichtbaar plekje liggen. Zou er dan nooit een kindje zijn, dat zegt: "Hee mam (of Pap)  mijn WANTJE! HOERA!!! Ik heb mijn wantje terug..." 

En kijk eens hier, wat een mooie stoere handschoen. Zeker en vast bij het skiën gebruikt. Er veel plezier van gehad. Lekkere warme handen en bescherming bij het vallen...

En nu?

Als oud vuil op een houtstapel. 

En zo kan ik nog wel uuuuren doorgaan. 

Alleen dat doe ik niet!

Ik geniet van de terugkerende lente en heb een lied in mijn hoofd. Ken je het?

Die Winter is vergangen...

Die winter is vergangen

Ik zie des meien schijn 

Ik zie die bloemkens hangen 

Des is mijn hart verblijd 

Zo ver aan genen dale 

Daar is ’t genoeglijk zijn 

Daar zinget die nachtegale 

Also menig woudvogelkein

Kusjes

.

Vandaag een stout gedichtje uit de Middeleeuwen.

Da's dus van lang geleden: van rond de jaren 100 tot zo ongeveer de jaren 1700. Kan iets meer en iets minder zijn...

Ik viel eerlijk gezegd eerst op de naam van de dichter: J. Smeerbol.

Jaha! Je zal maar Smeerbol heten. Grappige naam, toch?! "Goedemiddag, u spreekt met Jan Smeerbol..." 

Heette hij Jan? Geen idee, waarschijnlijk: Johannes. Zo heetten ze veel in die tijd. Kan natuurlijk ook Johanna zijn. Waarom zou het een man moeten zijn, deze dichter? 

Hier is het gedichtje:

                         Kusjes 

        Na het zingen volgt het hoozen,

        Op een dronkje smaakt een zoen:

        't Bietje snobbelt graag in roozen.

        Wie kan met een kus misdoen?

        Niemand! wel ik ga mijn gangen,

        Eer ik deze kans verlies:

        Eerst het Mondjen, dan de wangen:

        Soetertjen dat 's op zijn Fries,

        Soo, wat soo! laat dat wat meuken;

        Koom mijn Schaapjen, met verloff:

        'k Salje hals-çieraad niet kreuken,

        Doe 'k je quaat? koom zoenmen off.

        J. Smeerbol (?-?)  uit: Bruylofts-kost (ca. 1645)

Grappig gedichtje, nietwaar?! En dan ook nog de mooie manier van woorden opschrijven: hals-çieraad.

Wat is onze taal veranderd!

En ja, zowaar, J. Smeerbol staat op het wereld wijde web...

Helaas niet zijn of haar portret maar wel dit over de Bruylofts-kost:

Bestaande in verscheyden zedighe en boertighe echts-gezangen, drink-liedjens, raadselen, rondeelen, lever-rijmpjens, en andere snakerijtjens, voor d'Aemsteldamsche jeughd opgeschaft. Amsterdam [1650] 

En luister nu nog even naar deze Middeleeuwse bruiloftsdansmuziek en kijk naar de prachtige tekeningen en schilderijen uit die tijd:

.

BLAGOSLOVI DUSHÉ MOIA GOSPODA

.

Ja, dat is een rare titel!

Het gaat om Russisch woorden en vanmiddag ben ik even aan het Russisch studeren geweest.

Mijn collega Narine bij het architectuurcentrum spreekt namelijk Russisch. Zij is weliswaar van Armeense afkomst, maar haar man is Rus, dus ja… daar ga je…

Nu zingen wij 2 Russische liederen met ons koor (Vrouwenkoor Malle Babbe) en ik wil wel eens weten wat of we zingen. Geen idee namelijk…

De uitspraak is OK, tenminste, dat hoop ik natuurlijk…

Maar wat zing ik???

Enfin, Narine heeft er ook een beetje moeite mee, dus die belt haar man. Die weet ons uit de brand te helpen…

En terwijl Narine aan het bellen is stappen Leny en Maria binnen. Niet te geloven, dat is toch wel heel toevallig!! Leny is namelijk onze dirigent en die dirigeert dus deze liederen!

Ze is blij, als ze hoort, dat onze uitspraak prima is. En natuurlijk is ze verguld, dat we de betekenis van de liederen aan het uitvogelen zijn.

 

Denk maar niet, dat dit mijn werk is op het ABC! Maar door het prachtige weer was het heel rustig en konden we ons uitgebreid bezig houden met deze teksten.

Narine was er blij mee. Nu kon ze even haar Russisch laten horen en ook haar Nederlands oefenen en een beetje laten horen wat ze weet…

De kladjes zijn een beetje slordig, maar toch te lezen:

Op YouTube is het lied wel te vinden, maar dan voor gemengd koor en met een andere melodie.

Dus daar waag ik me maar niet aan.

.

Rode wangen

.


Je pakt je fiets.
Is dat alles?
Ja... dat is alles.
En dan? Er moet toch meer zijn, voor die rode wangen dan...
Dat is er ook. De duinen - de zee - de vloedlijn - de terrasjes en die fiets natuurlijk.
Helemaal alleen?
Nee... met verloofde.
Lijkt me een leuke man.
Is 't ook. Heel leuk.

Kijk, daar zit hij. Bij het Vogelmeer. Dat ligt rechts en dat kun je niet zien.

Mooi daar... En? Nog jonge brandneteltoppen geplukt?

Een tas vol! En 's avonds, met die rode wangen, een prachtsoepje gemaakt. 

Leestip!

.

See you later (maybe...)