Repareren

.

Ik had mooie nieuwe oorbellen...

De steentjes waren in de kleuren van de regenboog en ik was er zo blij mee, dat ik ze dagelijks droeg.

Tot op een dag... de bellen op de stenen keukenvloer kletterden.

Vonden ze niet leuk en braken dus in tweeën... alle twee!

Gelukkig is Henry goed in repareren.

Die geeft echt niet gauw op!

Een speciaal hangertje had hij gemaakt om ze na de reparatie aan op te hangen.

Zie jij iets, een scheurtje of een breuk?

Ik niet!

Ik draag de bellen weer met plezier...

En in de keuken... een mat gekocht!

Als ze per ongeluk nóg een keer vallen, dan vallen ze zacht...

Ook al omdat de mat in ongeveer dezelfde kleuren is!

Lach!

Tijdens het rondje met het hondje liep ik op de terugweg vlakbij het station langs een groot raam.

Daar had iemand iets opgehangen waar ik lekker vrolijk van werd.

Eerst zag ik dit:

Ik liep even door en toen zag ik verderop op een ander raam:

Kijk... daar kikker ik nou helemaal van op!

Lach!

Dag Gerda... doe ze de groeten daarboven...

.

Mijn in memoriam van onze lieve Gerda sluit ik af met iets wat ze zelf gemaakt heeft.

Een bewerking (daar was ze goed in!) van een gedicht van Dylan Thomas, in het kader van de dodenherdenkingen op 1 november 2018...

Dit is wat ze eronder schreef:

Voor wie de Engelse taal niet meester is laat ik hier de vertaling van dit mooie gedicht volgen:

De dood zal nooit overwinnen. 

De doden zijn naakt en worden weer één 

Met de man in de wind en de halve maan; 

Als hun botten zijn schoon gepikt, schoon en vergaan, 

Verdwijnt hun sterrenkleed niet. 

Al worden ze dwaas, ze blijven toch wijs, 

Al zinken ze weg in de zee, ze staan op, 

Al sterven geliefden, de liefde blijft; 

De dood zal nooit overwinnen. 

De dood zal nooit overwinnen. 

Diep onder stromingen van de zee 

Blijven ze liggen, maar teren niet weg; 

Op de pijnbank gelegd en steeds verder gerekt, 

Scheuren hun pezen niet af; 

Vertrouwen breekt in hun handen in twee, 

Het kwaad van de eenhoorn raast door hen heen; 

Alles zal splijten, maar breken, nooit: 

De dood zal nooit overwinnen. 

De dood zal nooit overwinnen.

Al horen ze niet meer het meeuwen gekrijs 

Of het brekend geraas van de branding; 

Zij blijven fier, waar geen enkele bloem 

Nog rechtop blijft staan in striemende regen; 

Al zijn ze dwaas en zo dood als een pier, 

Hun hoofden beuken het bloemenveld door; 

Ze kraken de zon tot de zon bezwijkt, 

En de dood zal nooit overwinnen. 

(Vertaling Arie Van der Krogt)

DE.DOOD.ZAL.NOOIT.OVERWINNEN.

Het leven van Gerda is voorbij en wij gaan verder. We gaan weer lachen en kletsen.

Maar alles is tóch een beetje anders.

En dat moet ook.

Dat gaat zo ons hele leven door. 

Dag Gerda! Doe ze de groeten daarboven... Je weet wel wie!

Guido, oftewel Leflamand heeft haar wegblog een mooi einde gegeven.
Kijk maar: https://gerdayd.blogspot.com/

Gerda en de Gentse feesten

.

Onze Gerda, wat zal ze gemist worden... woonde in Evergem, vlak bij Gent.

En ze schreef regelmatig over Gent, ging er vaak bij Guido achterop de brommer naar toe.

De Gentse feesten zal ik nooit vergeten.

Dagenlang zwierf zij met haar geliefde Guido door de stad tijdens de geweldige feesten.

Die feesten waren altijd in de zomer, duurden een hele week en waren beladen met straattoneel, straatorkesten en allerlei gave, kleurige optredens...

Gerda zat er bovenop en was overal als de kippen bij.

Hier... een blogje van haar over de feesten van vorig jaar! Toen ze nog allerlei gekkigheid uithaalde en alles wat ze zag vastlegde...

Gerda in Gent

Dag lieve, lieve Gerda

.

Wat een droevige tijding...

Onze lieve Gerda is niet meer.

Ons gekke fotograagje, onze stoorsenioor, zomaar ineens... afgelopen zaterdagmiddag hield haar hart er mee op.

Ik ben er erg verdrietig van.

We hebben zoveel lol met elkaar gehad.

Een aantal keren zijn we naar Evergem bij Gent gereisd waar we altijd vreselijk verwend werden.

Waar we heerlijk hebben zitten lachen en kletsen.

Kijk toch eens wat een lekkere gekke meid, altijd in voor een geintje, samen met haar Guido,  Leflamand:

Altijd een heel werk van haar reactie makend, een toepasselijk gedicht, een mooie tekst.

Lieve Gerda... wat ga ik je missen...

Je laatste blogje: Lang leve de muziek!
En hier tussen de kippen in de tuin...
Bye bye

RIP... Rest In Paradise...

John en Yoko

.

Dit jaar is het alweer 50 jaar geleden, dat John Lennon en Yoko Ono een hele week in bed hebben gelegen in het Hilton hotel in Amsterdam.

En dat heeft het Hilton gevierd met een foto-expositie en de mogelijkheid om hun kamer van toen te bezoeken.

Een hele week hebben John en Yoko daarboven in die kamer op bed gelegen, met grote witte pyjama's aan: HAIR PEACE en BED PEACE! 

Stapelverliefd, knetterstoned en vol verlangen naar wereldvrede.

De hele week door ontvingen ze journalisten en fans, vrienden en ander gespuis...

Wij vonden het heel grappig, dat we zomaar in diezelfde kamer mochten komen, ik bedoel gratis... want... een aantal jaren geleden had Henry de kamer gereserveerd om ons jubileum in te vieren, voor... schrik niet: 2500 euro.

Dat ging toen niet door, want we vonden het toch reëler om voor dat geld meer dan een hele week naar Andalucía te gaan... 

(Ben blij toe, het was een topweek, maar dit terzijde!)

Maar goed. Nu hebben we de kamer echt betreden. Hier is het bewijs:

Beneden in de grote hal van het hotel was dus een expositie van grote fotografen, die het stel gefotografeerd hebben: Cor Jaring, Govert de Roos en Claude Vanheye en nog veel meer.

En inmiddels horen we sappige verhalen over die twee, die na een week het hotel verlaten hebben: zonder te betalen... en zonder te hebben gedoucht... ohohoh... stelletje stinkers!

Maar met die dure kamer, die normaal gesproken constant het hele jaar door bezet is verdient het Hilton zo langzamerhand het duizendvoudige terug!

De expositie is nu afgelopen. Maar er zijn duizenden mensen naar toe geweest, althans volgens het Parool:

John en Yoko

Bed-in voor vrede...

Zingende kinderen

.

De Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman brengt mij zo ontzettend veel!!

Ik neem zo nu en dan een kleine drie kwartier pauze in mijn "drukke" leven om er met oortjes in naar te luisteren.

En steeds hoor ik weer iets, dat mij raakt.

Joost Prinsen heeft het over de samenwerking van Willem Wilmink en Harry Bannink.

Een gouden duo.

Hier volgt een gedicht van Willem Wilmink... 

Zingende kinderen

Ik wou dat ik genieten kon

Zoals andere mensen doen

Van een wandeling in de zomerzon

Van een bankje in het plantsoen

Maar van zo'n bankje krijg ik jicht

En wandelen maakt mij stijf

En ik zoek in ieder vergezicht een horecabedrijf

Ik wou dat ik een boodschap had

Aan wat mooi is en volmaakt

Maar ik hou veel meer van alles wat

In onbruik is geraakt

Van een vervallen boerenschuur

Van rails met onkruid overgroeid

Daar hou ik van, maar puur natuur

Vermoeit

En ik weet niet hoe 'k dit rijmen kan

Met wat me gisteren overkwam:

Was ik langs een school gelopen

Stonden daar de ramen open 

Hoorde ik de kinderen zingen

Kon mijn tranen

Lang vergeten tranen

Niet bedwingen

Hier heeft Harry Bannink dus een melodie bij gecomponeerd. Zo prachtig... Luister maar naar het frêle muziekje bij de stem van Adèle Bloemendaal: 

Hierbij kan ik gewoon in de jank schieten...

Op internet vind ik dat het lied van de kinderen  "Zie de leliën in 't veld" is.

Een psalm?

Met het boekenweekgeschenk op stap

.

Eigenlijk waren we niet van plan om speciaal voor het boekenweekgeschenk een boek te kopen, maar een goede vriend stuurde me het boekenweekboekje toe en dus kocht ik toch maar nóg een boek en had daardoor dus twee boekjes.

Zondag op stap met de NS dus!!

Eerlijk gezegd hou ik helemaal niet van Jan Siebelink. Maar ja... een dagje gratis reizen sla ik niet af.

Je scant het boekje bij het poortje en zoek maar een trein uit!

Wat zullen we doen? Den Haag? Zutphen? Weet je wat... we pakken de eerste de beste trein vanuit Amsterdam.

En dus wordt het: Roermond.

Lekker een eindje weg!

Toevallig heeft Henry een lijstje bij zich met Stolpersteine die onlangs in Roermond zijn geplaatst en wij besluiten die op te gaan zoeken en er even bij stil te staan.

Op de linker bladzij zie je de adressen, waar de Stolpersteine gelegd zijn.

Omdat Henry ooit in Roermond gewoond heeft loopt hij er zo naar toe en vinden we al gauw de eerste plaatjes.

Ik wrijf er een beetje over en zeg zachtjes een kleine zegening voor degenen die daar gewoond hebben en die nooit meer terug kunnen komen.

"Baruch Ha'Shem" voor  Albert en Hermina, ouders van Herbert en Fanny...

Hun huis stond in de Godsweerderstraat nummer 20 in Roermond.

Herbert en Fanny waren pubers, misschien lastig, misschien lief of allebei...

Het hele gezin op dezelfde dag vermoord in Sobibor...

9 april 1943... 9 april 1943... 9 april 1943... 9 april 1943...

Dat is toch niet te bevatten?

Aangeslagen gaan we weer terug naar het station.

Daar is het net of er niets is gebeurd.

Onderweg zit zelfs iemand in Jan Siebelink te lezen...

Jules de Corte

.

Mijn blogcollega Hans Bank heeft vorige week een liedje van Jules de Corte voor me gedraaid tijdens zijn radiouitzending. Dank je wel!

Ik had erom gevraagd, omdat één van de allereerste plaatjes die wij vroeger thuis hadden dat van Jules de Corte was...

Ken jij dit liedje misschien nog? "Ik zou wel eens willen weten..." Zo mooi!

En wat denk je???

Waren we afgelopen zaterdag in Nieuwegein bij een verzamelbeurs "De Weergever". Een beurs van oude radio-ontvangers en platenspelers (vooral  voor oudere mannen... :-))

Dat zag er zo uit:

Oude en antieke weergave- en opnameapparatuur. Oude instrumenten en His Masters Voice beeldjes...

En natuurlijk kon je er plaatjes uitzoeken!

En wat denk je?!

Henry vindt "ons" plaatje van vroeger! Hier is het:

Met alle liedjes, die ik stuk voor stuk mee kan zingen.

Juultje van Pingelen en Naar, dom jongetje en Het liedje voor de hopelozen.

We draaiden het heel vaak op onze koffergrammofoon: het deksel was de luidspreker.

Je dook zowat ín die deksel om het allemaal nog beter te kunnen horen...

Ik draai de plaat nu steeds maar weer en weer, zo fijn vind ik het!

Henry, die mij het plaatje gaf: dank je wel!

Even terug in de tijd...

Van 10 naar 1

.

Soms zie ik een gaaf idee op één van de weblogs die ik volg. Bijvoorbeeld die van Saralien of die van IJgenwijs.

Zij hadden allebei deze: van 10 naar 1... een aftellijstje over mijzelf.

De antwoorden van alle vragen staan in willekeurige volgorde:

10 dingen over mezelf: 

energiek -  verloofd -  moeder -  oma -  zanger -  jongste meisje uit het gezin -  sportief -  extravert -  vergeetachtig en behulpzaam

9 dingen die ik leuk vind:

bloggen - strandwandelen - zingen - Netflix - tuinieren - brieven schrijven aan mijn verloofde - fietsen - lezen - zwemmen in de Houtvaart

8 dingen die ik niet leuk vind:

oneerlijkheid - ruzie - voordringen - antisemitisme - oorlogsfilms - geouwehoer - lawaai - huishouden

7 plekken waar ik graag ben:

in Mokum - langs de vloedlijn - in de bioscoop - Haags Gemeente Museum - op het bankje voor mijn huis met pilsje - achter de laptop - in de trein naar Lapland

6 manieren om mijn hart te winnen:

Lekker lachen - openheid - eerlijkheid - samen naar de film - kopje koffie of biertje op terras (ligt aan tijdstip) - fikkie stoken

5 plaatsen/landen waar ik nog/terug heen wil:

Lapland voor het Noorderlicht - Schotland - Spanje - Trahütten - Israël

4 dingen waar ik niet zonder kan:

al mijn geliefden - slaap - lipcrème - daglicht

3 lievelingsliedjes in willekeurige volgorde:

Catch the wind van Donovan - Anthem van Leonard Cohen -  Wachet auf van J.S. Bach

2 wensen:

Dat het goed gaat met mijn al dierbaren - een goeie gezondheid

1 laatste woord:

shalom

Naar mijn verloofde, fotostrip

.

Elke vrijdagmiddag reis ik naar mijn verloofde. De hoeveelste keer zal dat vanmiddag zijn? De 1500ste keer? Of meer???

Eerst loop ik hier in Haarlem naar het station, dan een kleine reis met de trein  naar Mokum en tot slot twee haltes met bus 22. Ik stap uit bij het Entrepôt-dok en kijk eens: daar links van het midden zie je de toren van de Oosterkerk. Daar vlak naast woont hij.

Dan ga ik de brug over bij het Scheepvaartmuseum en rechtsaf naar de Kattenburgergracht.

De witte brug die je ziet aan de rechterkant is de Pelikaanbrug. Daar op het midden heb je naar links én naar rechts een schitterend uitzicht! Vooral met avondlicht. Henry kijkt vanaf zijn balkon op deze brug uit.

De Oosterkerk al weer wat dichterbij. Ik ben er bijna...

Er wordt loeihard gewerkt aan de renovatie van de Katten- en Wittenburgergracht. Bijna klaar!

Zie je hem al staan, op zijn balkon? Precies in het midden van de foto...

Hij ziet me en zwaait.

De foto is van een maand geleden. Inmiddels schijnt de zon volop op het balkon!

Daar staat hij...

Vanmiddag weer. Zet het wijntje maar alvast klaar!

Of biertje bij Orloff?

De Grote Harry Bannink Podcast

.

Sinds kort ben ik helemaal weg van de podcasts van Gijs Groenteman over Harry Bannink.

Harry Bannink was een componist (op zijn 70ste overleden in 1999) van meer dan 3000 melodieën.

Voor De Stratenmaker op Zee-show, voor J.J. de Bom, voor Het Schaep met de vijf Poten, voor wat niet al. Klokhuis ook! Ja zuster, nee zuster...  en zo kan ik wel een tijdje doorgaan.

"Op een mooie pinksterdag" is één van de 3000 liedjes!

De podcasts van Gijs betreffen 40 afleveringen en in elke aflevering interviewt hij een zanger of acteur (of beide...) over zijn of haar samenwerking met Harry Bannink.

En tijdens die interviews krijgen we ook allerlei liedjes te horen.

De eerste podcast die ik hoorde was die van het interview met Hans Dorrestijn. Dat pakte me meteen. Dorrestijn heeft ontzettend veel teksten geschreven waar Harry Bannink melodieën op componeerde.

Deze vind ik ontroerend mooi, door Dorrestijn zelf gezongen:

Ja... wat droefgeestig, maar dat hoort bij Dorrestijn.

Kijk die oogies toch eens.

Ook voor Willem Wilmink heeft Bannink melodieën gecomponeerd. Het waren trouwens vrienden. Allebei uit Twente. Over die samenwerking ga ik het later hebben.

Hier is tot slot Bannink, de grote geitenbreier uit de Film van Ome Willem:

En hier een beter portret van deze bescheiden majestueuze componist Harry Bannink: 

Een zusje voor Snow

.

Een tijdje geleden had ik een blogje over een hond, die ik vaak tegenkom als ik mijn wekelijkse rondje met het hondje doe, hier in het Bolwerk.

(zie ook: Snow)

En maandagochtend, als ik mijn lease-hondje uitlaat zie ik het baasje van Snow aan komen lopen.

Hij heeft iets pluizigs onder zijn jas.

Als ik dichterbij ben zie ik wat het is: een piepklein puppy!

Zie je dat... dat koppetje is niet groter dan de hand van het baasje.

Het is een meisje en het heet.... LouLou!

(Haha, zo word ik ook wel eens genoemd...)

Het beessie is 14 weken oud en het baasje komt haar voorstellen aan de groep waar hij elke morgen mee kletst, terwijl de honden aan het spelen zijn.

Heel voorzichtig haalt hij LouLou uit zijn jas en zet haar op de grond.

Natuurlijk komen er meteen nieuwsgierige honden op af...

En die kleine vindt het prachtig!

Het is een Pomchi.

Zou echt niks voor mij zijn... veel te klein! Geef mij haar "zus" Snow maar. Een lekkere doerak!

Maar goed, het is wel heel schattig en ik ben zo bezig met foto's maken en oh en ah roepen, dat ik mijn "eigen" hondje uit het oog verlies.

Sodeju... het is WEG!

Ik ren als een kip zonder kop het Bolwerk door.

Zie je het voor je?? Ik kan niet eens rennen! 

Maar gelukkig... eind goed, al goed. Iemand heeft haar achter de heuvel gezien.

En daar is ze... Niks aan de hand eigenlijk. Maar toch...

Weer wat geleerd! Altijd blijven opletten!