Het blauw van Chagall

Eén van de leerlingen op de Kunstacademie in Sint Petersburg was Marc Chagall.
Zijn officiële naam luidt: Moishe Zakharovitch Sjagal, oftewel משה שאַגאַל
Geboren in Vitebsk in 1887, waar zijn grote talent al snel werd ontdekt door de plaatselijke kunstenaar Yehuda Pen, die hem les gaf.
In 1910 vertrok hij naar Sint Petersbrug, waar hij les kreeg van Nicholas Roerich.
Zou hij van hem "het blauw" hebben leren kennen?

Eenmaal afgestudeerd vertrok hij met zijn vrouw Bella naar Parijs en in 1941 vertrok de familie naar Amerika.
Toen Bella overleed ging hij weer terug naar Frankrijk, waar hij de beroemde ramen heeft ontworpen voor de synagoge van het het Hadassah in Jerusalem. Ik heb de ontwerpen een paar jaar geleden in het Bijbelmuseum gezien. En werd daar weer getroffen door het blauw van Chagall.

Marc Chagall, beroemd geworden door zijn Chassidische afbeeldingen: rabbi's, violisten, arbeiders in het ghetto, synagoges... en de glas in lood ramen, mozaieken, wandtapijten.
Veel blauw, het blauw van Chagall...
En ter bekroning: een eigen Museum in Nice. In 1966 heeft Chagall een groot deel van zijn werk aan dit museum geschonken, dat in 1973 zijn deuren opende om al het moois te laten zien.

Marc Chagall is heel oud geworden. Op hoge leeftijd heeft hij zich nog de kunst van het keramiek eigen gemaakt. Bijna 100 was hij toen deze grote schilder zijn penselen voor het laatst neerlegde.


.

Blauw

.

Soms ben ik gewoon maar een beetje op het web aan het "pielen" en raak dan zo gïnspireerd door alles wat ik zie, dat ik bijna de deur niet meer uitkom.
Zo was ik laatst op zoek naar mantra's en kwam uiteindelijk terecht bij de schilderijen van Nicholas Roerich. Daar had ik nog nooit van gehoord. Misschien moet ik toch maar kunstgeschiedenis gaan studeren...
Enfin, ik ben even in het blauw van Nicholas Roerich gedoken. Ik houd van blauw. Ik vind het een mooie koele kleur. Mooi passend bij roomblank, ook koel. De zee.

Nicholas Roerich (1874-1947) was een Russische schilder, filosoof, wetenschapper, schrijver en reiziger. Hij heeft meer dan 7000 schilderijen gemaakt.
Kijk... die met die mooie drollenvanger, dat is Roerich.

In het Nicholas Roerich Museum in New York hangt heel veel werk van hem. Had Henry dat maar geweten, dan had hij langs kunnen gaan in West 107th Street op nummer 319. Dan had hij mij kunnen vertellen over het vredesplan van Roerich en over het blauw van Roerich. Daar had ik dan van kunnen smullen als blauw minnende pacifist!

Ik vind het internet zo langzamerhand wel een geweldige uitvinding! Zo heb je nog nooit van iemand gehoord, en zo zie je ineens prachtig werk van hem en duik je een beetje in zijn leven. Dat blauw... in combinatie met de bloesems van de amandelbomen...

Kijk daar eens, de hemel, zoals je 'm ziet, 's avonds voor het slapen gaan nog even naar boven kijkend. Gauw... doe een wens!

En dan ineens lees ik ook nog, dat deze man leraar was van Marc Chagall op de Kunstacademie Sint Petersburg, dan ga ik toch met andere ogen kijken naar diens werk...

Roerich heeft een aantal nominaties voor de Nobelprijs gekregen. Wist jij het, wist ik het?

Misschien gaan we volgende jaar wel naar New York. Vage plannen hebben we er over...Dan ga ik zeker naar het Museum van Nicholas Roerich.

Adres:
319, West 107th Street
New York NY

Internet:
Nicholas Roerich Museum

Brother, let us abandon
all that rapidly changes.
Otherwise we will not have time
to turn our thoughts to that
which is changeless for all.
To the eternal.

Nicholas Roerich

.

Vuurtje stoken...

De vijf is in de klok en we drinken een wijntje achter in de tuin in de waranda...
Plop, zegt de kurk.
Buiten spettert het een beetje.
Maar wij zitten droog.

Dan, ineens, heb ik zin om een vuur te maken.
Ik pak de vuurkorf en we verbranden het hout, dat ik in de loop der tijd verzameld heb.
Hoog laaien de vlammen op, dat kun je wel aan Henry overlaten!
Uren kan ik er naar kijken...
Ik mijmer wat, terwijl de vlammen rondom de vuurkorf lekken.

Het is zo ontzettend fijn buiten, dat we de paella, die op het menu staat, bij het vuur opeten.
De wijn gaat helemaal op.

Langzaamaan wordt het pikkedonker...


.

Deze kaarsjes branden voor...

.

31-10-09

Ook vandaag staan er, zelfs in de waranda kaarsjes te branden voor mijn lieve vriendinnen...














30-10-09:

Omdat het vandaag in Vlaanderen knuffeldag is stuur ik er ook een: Knuffel !
























29-10-09:





















Deze kaarsjes branden voor mijn lieve webvriendinnen Marjolijn en Ibella.
Om hun pad te verlichten...





.

Bart Moeyaert

Vandaag ben ik lui. Daarom krijgen jullie van mij een gedicht uit de scheurkalender van Meulenhoff.






















Meer over de dichter is hier te vinden:

Bart Moeyaert


.

Samen delen

Ik wil iets moois met jullie delen...

Ieder heel uur slaat er op mijn computer een kleine kabouter op een Tibetaanse klankschaal.
Haha, nee hoor, was het maar waar. Nee... de kabouters hier huizen verderop in landgoed Elswout! Maar dit terzijde.

Nee, die klankschaal, die klinkt echt! Ik heb 'm er echt opgezet en hij slaat elk heel uur. Dat is het moment, waarop ik even de handen van het toetsenbord afhaal, mijn ogen sluit en tegen mezelf zeg:

ik adem in en kom tot rust
ik adem uit en glimlach
thuisgekomen in het nu
is dit moment een wonder






















Deze kleine meditatie heb ik van Thich Nath Hanh, een boeddhistische monnik en vredesactivist, die al glimlachend de wereld over gaat en zijn wijze ideeën doorgeeft aan wie daar behoefte aan heeft. Hij doet aan loopmeditaties, die ik nóg beter vind, maar als ik hier voor de computer zit, dan gebruik ik het mooie geluid van deze klankschaal. Slechts één keer per uur.

Deze prachtige klank kun je vinden door Mindful Clock in Google te zetten.
Ik heb die van Minfulnessdc. En ik heb gekozen voor Bell2.

Ik groet het mooie in jou. Namasté...




























.

Tot volgend jaar!

In de stromende regen ben ik de put op de berg ingegaan om de waterleiding af te sluiten.

















Het huisje is schoon en netjes en ik zoef weer naar het vliegveld.
De auto lever ik schadevrij af en eerst vlieg ik naar München, waar ik over moet stappen op het vliegtuig naar Schiphol.
Als ik in München in de hal bij poort 2 op het vliegtuig naar Amsterdam zit te wachten hoor ik omroepen:
“This is the final call for flight LH 4652 to Dresden. All guests are kindly requested to board now.”
Vijf minuten later hoor ik het nog een keer. “This is the final call… etc.”
Op het bord boven de poort staat, dat het vliegtuig naar Dresden om 15 uur gepland staat te vertrekken.
Het is drie uur en nog steeds komen er mensen aanrennen.
Maar dan, om tien over drie, gaat toch echt de poort dicht. Even later zie ik het vliegtuig over het vliegveld naar de startbaan taxiën.
Om kwart over drie komen er nog twee vrouwen aangerend. Hevig teleurgesteld, dat hun vliegtuig niet één kwartiertje op hen gewacht heeft. Daarna boos, mobieltjes worden gepakt en er wordt druk gebeld.
Dan… om 20 over drie komt er nog een man aanrennen, zwaaiend met zijn ticket, roepend: “Ich muss mit…!!!” Hij blijft met zijn ticket zwaaien. Zijn vliegtuig moet NU stoppen en hij moet NU mee.
De poortwachter is een jonge man, die rustig vertelt, dat meneer echt 20 minuten te laat is.
Meneer blijft echter argumenteren en zelfs smeken. De hele hal geniet mee. Maar nee… kijk… daar gaat het vliegtuig naar Dresden met een enorme vaart over de startbaan.

En dan verheft het de neus…


























.

Bijna klaar...

De vloer op de slaapzolder is gelukkig droog! Nog een heel klein beetje kleverig, maar ik heb goeie hoop, dat het helemaal kurkdroog wordt…
Ik hoor de regen nog steeds gezellig op het dak tikkelen.
Ik heb weer zin om wat te gaan doen en moet mezelf dwingen om eerst rustig te ontbijten…

Maar dan mag ik! Er is nog aardig wat muurverf over. Als het blijft staan zal het bevriezen, dus: laten staan is gelijk aan weggooien.
Ik maak de emmer helemaal leeg op de muur aan de kant van het dal en aan de kant van de eik. Ook krijgen de familiespullen op de kast allemaal een zorgvuldig sopje.
Ik ben super tevreden. Dag mam!
















Na de lunch vind ik het welletjes. Ik doe een lekker tukje op de bank met de deur wagenwijd open. Alsof ik in een sanatorium ben. Heerlijk, die schone frisse lucht.
Langzaamaan begin ik steeds rustiger te worden. Ik doe geen bal meer.
De houtoven aan, lekker turen naar de vlammetjes.
Wijntje er bij...
Als ik nieuw hout ga halen hoor ik ineens een stemmetje:

"Dag Marlou... als ik je morgen niet meer zie... goeie reis!"

Ik kijk om me heen en zie niemand. Maar dan kijk ik naar beneden en zie een mooie, glanzende grote vuursalamander, die naar me knipoogt.
Ik maak gauw een foto...



















.

Vette, dikke mist.

Ik kan de koeien niet zien, maar wel horen.

Voor ik naar beneden ga zet ik de vloer op zolder “even” in de bootlak. Ik heb enorm veel energie!

De boekenkast ziet er goed uit. Hier en daar wat oneffenheden, die ik ga bijwerken. Ook het blad van het tafeltje neem ik mee in de kleur. De hoek is nu licht en ik vind het mooi.

Voor de lunch heb ik alle boeken schoongemaakt en weer terug op de droge planken gezet.
De gordijnen hangen weer op hun plek en het geheel ziet er fraai uit…















Om 14 uur ’s middags is de vloer op de slaapzolder nog heel erg kleverig. Ik hoop wel, dat ik er vanavond overheen kan lopen. Anders moet ik beneden slapen. Dat is op zich geen punt, maar mijn medicijnen liggen boven…
Hopelijk is het zaakje om half elf vanavond droog…
Ik doe in ieder geval de houtoven in de keuken aan, zodat het hier ook wat warmer wordt. Het is zeker 10 graden kouder dan eergisteren!

Om 17 uur loop ik naar de buurman. Ik mag even mailen en hij heeft een wijntje voor me.
Een mailtje naar Henry in New York…
En dan een half uurtje kletsen met buurman Fritz. Hij is een enorme ouwehoer, maar dat wist ik wel. Ik steek er toch wat van op: Obama heeft de Nobelprijs voor de vrede en een of andere Pool heeft ergens voor getekend. Ik moet thuis even kijken hoe dat zit. Soms is het wel lastig, dat je hier verstoken bent van alles.

Maar het heeft ook iets geweldigs: er heerst hier rust. Heerlijke rust…

De boekenkast

.

















Het weer is omgeslagen … dikke mist en dikke regendruppels.

Ik kan nauwelijks de rand van het balkon zien en heb helemaal geen uitzicht meer.
Dan ga ik binnen aan de slag: ik ga de donkergroene boekenkast mooi licht maken! We hebben nieuwe gordijnen en de oude, donkergroene verf steekt er lelijk bij af!

Eerst maar eens alle boeken er uithalen. Dan een sopje over de planken. En vervolgens met de witkalk, die er nog over is van Roosje’s keukenklus, al het houtwerk in de grondverf zetten.

Na het eten beneden in het dorp bij Emmi, scheur ik weer snel naar boven en ga verder met de klus. Ik heb acrylverf gekocht, mooi roomblank, en het dekt goed.
















Het is goed toeven hier… ook in de troep!



.

Klussen

.
















Er zou slecht weer op komst zijn, dus ben ik zo vroeg mogelijk aan de rest van het werk aan het onderterras begonnen.
Zo vroeg mogelijk betekent: als de buurtjes verderop naar hun werk zijn. Ik wil ze niet wakker maken met mijn lawaai…
Het is bloedheet, op het balkon is het al 28 graden…

Tijdens het werk gutst het zweet in geen tijd mijn ogen in.
Het is nog een hele klus, maar ik klaar het voor de lunch:
alle brandnetels zijn gekapt. Het teveel aan sneeuwbes is gesnoeid, steekstruiken verwijderd. Restanten opgeharkt en het ziet er weer prima uit.
Van boven vanaf het balkon lijkt het of er ruimte is gecreëerd.
Ik ben heel tevreden.
Heb er een rooie kop van!





















Na de lunch probeer ik te lezen, maar de zon maakt me heel slaperig, ik val in slaap en lig zeker een uur te pitten.
Dan word ik uitgerust wakker en ga verder haken aan mijn petje.

Ik hoor buurman Fritz verderop in zijn tuin dus ga ik hem even begroeten. Hij biedt aan, dat ik zijn computer mag gebruiken. We spreken af, dat ik zaterdag even langs ga voor een wijntje en een mailtje.

Tot vrij laat kan ik buiten zijn. Het is zacht en heerlijk weer.




.

Aan het werk

.


















Ineens krijg ik het op mijn heupen en ga aan het werk op het benedenterras.
Zoveel brandnetels, zoveel stekende struiken, zoveel…
Ik dacht: waarom houdt slechts een enkeling zich aan de afspraak om elke dag één uurtje op het terrein te “werken”, meer hoeft echt niet. Dan zou het er een stuk leefbaarder uitzien. En terwijl ik het dacht nam ik een besluit: ik ga het zelf doen! Elke ochtend besteed ik aan de tuin. Tot aan de lunch en daarna zie ik wel weer verder…

Ik begin vol goede moed. De zon staat recht op het terras. Zweet gutst van mijn voorhoofd. De brandnetels vallen mijn blote onderarmen aan, zij geven zich niet snel gewonnen en verzetten zich met hand en tand!
Tot koffietijd ben ik aan het maaien en hakken. Het gaat goed, maar wel langzaam. Eigenlijk is het pokkewerk! Maar ik verbruik heel veel energie, dus het is minstens zo goed als wandelen.
















Ik ga weer door met de klus tot ik in de verte de torenklok hoor slaan. Dan vind ik het genoeg voor vandaag. Spullen en snoeren opruimen, handen wassen…
Tijd voor een heerlijke lunch. Pauze! Ik zit op het balkon met een broodje kaas.

De koeien liggen midden in het weiland te rusten.
De kalfjes met hun neusjes naar elkaar toe.



.

Wandelen

.

Met zulk mooi weer roepen de wandelschoenen: "Ga mee de Parapluie op!"
Onderweg pluk ik een veldboeket.















Ik zie slechts één kleine, onvolwassen parasolzwam, die ik maar laat staan. Maar oh… wat zou ik ‘m graag vanavond willen braden!
Ik voel me enorm op mijn gemak.
Boven op de berg eet ik een appel en drink wat van ons eigen bronwater.
In het huisje staat een paar gekochte flessen water. Ik begrijp niet, dat men dat doet: water kopen… Terwijl er zulk goed water uit onze bron komt!
Weer terug in het huisje zet ik koffie en ga een beetje lezen…
Een beetje pitten ook…

’s Middags rijd ik naar beneden. Eerst langs Emmi. Ze ziet er slecht uit. Ze is heel ziek geweest, maar nu gelukkig wel aan de beterende hand.
Ze nodigt me uit om vrijdag te komen eten.

Dan koop ik bij Prassl een dun bloesje. Het is echt bloesjes weer.
Ook komt er een bolletje katoen en een haaknaald in het mandje, want...
ik ga boven een petje haken!


















.

Volle maan

.



















Midden de nacht word ik wakker. Het wordt al licht, denk ik.
Maar als ik even het lichtje van mijn wekkertje aandoe zie ik dat het 0:55 is. Niet echt een tijd om aan de dag te beginnen.
Maar ik ben wel klaarwakker.
Ik ga de ladder af naar beneden, zet een kopje thee en ga even op het balkon staan kijken naar de volle maan en de lichtjes in het dorp beneden. Ik weet, dat mijn moeder hier ook zoveel van hield...

Dan duik ik mijn bed weer in.
Na een tijdje val ik eindelijk in slaap en om half 9 word ik wakker.
Ik sta er meteen naast. Eens kijken, wat deze dag mij te brengen heeft.
Het is schitterend weer. Dat wordt buiten ontbijten!
Ik maak een lekker bakje muesli met veel fruit en ga meteen op het balkon in het zonnetje zitten.
Hier krijg je me voorlopig niet van af.

Het uitzicht is fenomenaal!
















.

Op de berg

.
















Ik ben eindelijk alleen in het huisje en het voelt eigenlijk niet eens zo gek aan…
Ik voel me namelijk zo thuis…
Meteen bij het aankomen al, toen ik eerst het dak en de schoorsteen zag, was het zo “gewoon”…
Ik moest mezelf een beetje knijpen en tegen mezelf zeggen: Lou, je bent in Trahütten! Je bent er…

Eerst heb ik het autootje uitgeladen. Toen de Schilcher, die ik al beneden bij de wijnboer gehaald had, opengemaakt. Een glaasje ingeschonken en een SMS-je naar het thuisfront gestuurd. Buiten voor het huisje in het zonnetje.
De zon is wel al erg laag, maar er valt nog veel van te genieten!

Boven op zolder het bed opgemaakt, de koffer uitgepakt en ontdekt, dat ik wel erg weinig kleding bij me heb. Waarschijnlijk zal ik niet veel mensen zien, dus niemand weet, dat ik elke dag hetzelfde aan heb.

Ik maak een vuurtje in de houtoven in de keuken en zet er een grote pan met water op.
Dan verzamel ik hout voor het stoken van vanavond, want het zal wel fris worden, als de zon weg is.
Daarna een heel eenvoudig maaltje: koolsla, gewone sla met tomaatjes en mozzarella en een zacht gekookt eitje.
Erg veel variatie gaat er deze week niet komen. En dat zie ik helemaal zitten, want uren koken, alleen voor je eentje… waarom zou je?!
Uit eten ga ik ook niet. Dat vind ik zo armoedig: in je eentje in een restaurant.

Ja… het gaat helemaal lukken hier op de berg.

De stilte...

.

















Als ik van het parkeerplekje naar het huisje loop hoor ik een stem.
Hoor ik echt een stem? Maar ik zie helemaal niemand…

Ik loop verder. Daar is die stem weer…
Ik sta stil en kijk nog eens om me heen.
Niemand, helemaal niemand...

Dan loop ik door...
En opeens weet ik het:
het zijn mijn schoenen, die kraken van tevredenheid.

Ik ben thuis!
Schilcher, Sonne en stilte.
Even later hoor ik een specht. Ik zie hem nog niet.

Verder hoor je hier NIETS!


.

In het vliegtuig

.





















Ik zit vol verwachting naar beneden te kijken.
De Mur als een glinsterend zilveren lint.
De bergen met minuscule dorpjes, slingerende weggetjes.
Rotspartijen.
Het dal met links en rechts van de rivier groene weilanden.
Een plukje spierwitte wolk.

Al dalend zie ik de grote weg, waar we anders altijd op reizen.
Dan weer de Mur, soms helder turkoois.

Ik hoop op Graz met zicht op "die Liesl" op de Schlossberg.
Het land komt steeds dichterbij.
Ik zie een weg een tunnel induiken.
Graz ligt links, ik zit rechts... geen "Liesl" dus.

De dorpjes worden groter.
Ik zie de keurig gerangschikte wijnstokken van de Schilcher-wijndruif.

De schaduw van het vliegtuig op de korenvelden vliegt met ons mee.

Herzlich Wilkommen in Graz.
Ik ga het autootje ophalen...


.

Het kussen (2)

Ik sta een beetje duffig in de rij.
Paspoort en instapkaart in de linkerhand, rolkoffertje rechts.
Ik kijk naar de rij links.
Twee mannen kussen elkaar gedag. Ze kijken diep in elkaars ogen.
Een kus … kus … en nog een kus.
Ik kan liplezen: “Ik hou van je”
En nog een kus.
En nog een diepe blik.
Innig.

Dan is het afgelopen.
De man die op reis gaat geeft zijn paspoort en instapkaart ter inzage af.
De andere man loopt weg en na tien passen richting uitgang zwaait hij nog even naar zijn geliefde.
Die kijkt ook om en glimlacht...


.

Het kussen

.
























Terwijl een lange rij voor de veiligheidscontrole staat wordt er overal om me heen hevig afscheid genomen.

Een jonge vrouw, Spaans sprekend, met dikke tranen in haar ogen kust haar geliefde. Keer op keer.
Als ik denk: "Nu is het klaar..." dan komt er nóg een kus.
En nóg een.
Dan… eindelijk gaat hij de hal uit, naar buiten.
Ze kijkt hem met haar grote, vochtige, bruine ogen na.
Je ziet dat ze het er moeilijk mee heeft. Ze hoopt, dat hij zich nog één keer zal omdraaien.
Maar nee. Dat doet hij niet. Hij stapt stevig richting draaideuren.

Langzaam loopt ze in de rij mee naar voren.
Mobieltje in de hand. Steeds turend naar het schermpje.
Als mijn mobieltje gaat (een sms-je van Lufthansa: "uw vlucht naar Frankfurt zal volgens schema vertrekken") kijkt ze hoopvol op haar schermpje.
Ik wil me bijna verontschuldigen, dat het míjn mobieltje is...

Daarna, teleurgesteld, schuift ze naast mij mee naar voren.


.

Adios!

.
















( zicht naar boven vanaf het balkon)

De laatste dingen worden nog even gauw in de koffer gemikt.
En voordat ik de deur afsluit geef ik jullie nog de link naar de column van mijn nichtje Sabine in Vitaal.nl

Klik op: Lieve tante Lou

en lees dit ontroerende verhaal.

Als ik over een dikke week terug ben hoop ik jullie reacties te lezen.

Adios! van Marlou


.

Broer belt

.

Ik zit lekker in de waranda te lezen als de telefoon gaat. Ik neem de telefoon mee naar binnen, want ik heb er een hekel aan als de buren mij horen bellen.

Broer aan de telefoon…

“Hai Zus, met je Broer. Zeg hoor eens: iemand moet naar het huisje om af te sluiten voor de winter. En ik kan dit jaar die iemand niet zijn…”

“Wat nu, broertjelief, die iemand zal ík dus moeten zijn?”

“Als je zou kunnen, heel graag. Ik weet niet hoe het anders moet. Ik kan echt niet…”

In mijn eentje met het vliegtuig naar Graz, daar een autootje huren en dan naar het huisje in de bergen tuffen.
Daar een weekje zijn en voordat ik wegga de put in om de kranen dicht te draaien. Dan binnen in het huisje alles wat maar een beetje vloeibaar is en eventueel kan bevriezen leegmaken. Kranen leeg. Sifons leeg. WC leeg, ook de stortbak. Waterkoker leeg. Koffieapparaat leeg. Geen keteltjes met water meer op het fornuis.

Het is een hele klus, maar ik heb het al een aantal keren gedaan, dus voor mij is het “kippiekak”.

Maandag vertrek ik. Eerst naar Frankfurt. Daar overstappen op het vliegtuig naar Graz.
Dan… ’s middags om een uur of twee ben ik in het huisje. Heerlijk huisje.

Als ik de telefoon weer neerleg ben ik er in gedachten al bijna. Ik ruik de parasolzwammen. Ik hoor een late hommel. Ik zie dat de koeien van Peter weer naar de stal worden gebracht. Ik proef het kristalheldere bronwater, dat uit onze kraan komt…

Dan regel ik een ticket. En een auto. En ik zet mijn koffer klaar om er van alles en nog wat in te gooien. Geen dikke trui, want die ligt daar nog.
Huisje, heerlijk huisje…


.

Henry belt

.


Net voordat ik de sleutel in het slot steek hoor ik binnen de telefoon gaan.
Razendsnel zet ik mijn fiets op slot en in recordtijd sta ik in de voorkamer met de telefoon in mijn hand…

Met Marlou…

Hallo mijn lief, met Henry…

Heeeee Henry! Wat leuk, waar zit je?

Ik sta op Times Square. Heb je je computer aan?

Haha, nee… hoezo?

Nou.. doe even aan en zoek dan naar: Times Square Webcam. Dan neem je het tweede beeld.
Zie je me staan?

Wacht even… ik ben er bijna. Heb je nog genoeg beltegoed?

Ja.. geen probleem. Ik bulk van het beltegoed!

Jaaaa, jaaaa… ik zie je staan. Ik zie je! Ik zie je! Zwaai even…

Henry zwaait naar de webcam, terwijl hij met mij aan het bellen is. Hij is in New York en staat echt op Times Square met mij te bellen en naar me te zwaaien…
Dit is toch onvoorstelbaar? Hoe ver is het niet vanuit New York naar Haarlem… En dan ook nog een beetje staan te zwaaien! Jammer dat hij mij niet kan zien. Ik zit ook te zwaaien. En te glunderen…

Eigenlijk is de wereld maar heel klein.













(Dit is Henry niet, maar het is wel ongeveer hetzelfde plaatje:)



.

Sabine belt...

.

Ik ben bezig het pad in de tuin te vegen als de telefoon gaat.

Met Marlou…

Hai Lou. Met Bien. Ik heb een nieuw kantoor… Kom je een keertje langs? Ik zou je namelijk willen interviewen.

Interviewen? Wie, mij??? Hoezo interviewen?

Nou, ik heb sinds kort een column in Vitaal.nl en jij bent de tweede die ik wil interviewen.

Ik heb het plan om te gaan schrijven over dromen.

Wat zijn je dromen? Wat zou je het allerliefst willen doen, je weet wel… dat soort dingen.

Nou, daar ben ik wel voor in en de afspraak is gauw gemaakt. Een dag later fiets ik naar haar toe. Ik rijd te ver door en bel haar met mijn mobieltje.

Daar staat ze voor het raam te zwaaien met haar mobieltje aan haar oor.

Binnenkort verschijnt de eerste column van Sabine, de jongste dochter van mijn zus Cecile.

Ik laat jullie de column lezen, zodra die uit is…

Het is een mooie, indringende column geworden…

Ik ben dan ook heel trots op mijn nichtje Sabine...

De dokter belt...

(Uit: Praathuis, 19 maart 2007)

Een week later belt mijn huisarts op. Hij heet Flip, voor het gemak noem ik hem bij de voornaam.












Flip dus, belt op en zegt: "Er is iets ontdekt in je rechterborst. Kom nu naar me toe, dan verwijs ik je meteen naar het ziekenhuis voor verdere controle."
Ik fiets fluitend naar hem toe. Af en toe denk ik wel: Borstkanker....
Welnee, joh, niks ervan. Het is niet waar. Ik ben één van de gezondste mensen van Nederland, wat zeg ik: van Europa.
Maar nee, ik zit tegenover Flip en kan het formulier zien liggen, dat voor hem op zijn buro ligt. Ik kan goed op z'n kop lezen. Er staat (onder andere) Maligne.
Nou ken ik mijn talen en ik weet wel zoveel, dat "Maligne" boos betekent, of kwaad, of kwaadaardig.
Mij maken ze wat dat betreft niets wijs. Dat er iets aan de hand is weet ik nu ook wel. Zal ik nu ook wel dienen te accepteren.
Borstkanker... Hoe haal ik het in mijn hoofd. Dat is toch helemaal niets voor mij...
Ik fiets langs vriendin Riet, die 1 jaar geleden hetzelfde heeft meegemaakt. Helaas, niet thuis.
Dan fiets ik verder naar mijn zus. Wél thuis.
Ik hoor mezelf zeggen, dat er iets in mijn borst is ontdekt, dat er niet hoort te zitten.
Mijn stem klinkt vreemd. Moet ik huilen?
Nee, dat nou ook weer niet.
Maar er zit wel een brok in mijn keel, als ik het zeg.
Aja biedt aan om volgende week maandag mee te gaan naar het ziekenhuis.

Als ik thuis ben bel ik Roosje en Henry...











.

Hallo... hallo...

.






Jo Stafford met: "Thank you for calling..."






















De telefoon...

De komende dagen ga ik het hebben over die goeie ouderwetse telefoon en wat er allemaal kan gebeuren, als je 'm opneemt.

"Hallo... met Marlou..."

Vroeger belden we veel vaker met elkaar.
Nu wordt er meer ge-SMSt en gemaild.
Daar is niks mis mee.
Maar gewoon lekker een tijdje aan de telefoon hangen...
Daar nemen we veelal de tijd niet meer voor.

Net zoals brieven schrijven.
Daadwerkelijk een postzegel op een envelop doen en naar de brievenbus lopen...
Ik doe dat al bijna 17 jaar. Elke week schrijf ik een brief aan Henry (en hij één aan mij) die naar de post wordt gebracht en de volgende dag bij hem op de mat valt. Het verveelt nooit en ik heb nog geen enkele keer gedacht: "Wat zal ik nou eens schrijven..."



















Maar goed... daar hadden we het niet over.
Het zal de komende dagen over telefoongesprekken gaan.
En de gevolgen ervan.

Maar nu voor iedereen: een zoete, zachte en zalige zondag!
Ik ga er op uit. Naar de bossen en duinen...

Dagdag! Groet van Marlou






















.

Zingen voor leven

.
















Liesbeth de Kat is een lieve vriendin, die tijden naast me heeft gestaan bij het Vrouwenkoor Malle Babbe.
Ze stopte na 25 jaar met het koor: ze was klaar, het was genoeg en het werd tijd om andere dingen te doen. Alround als ze is: toneelspelen, dichten, schrijven en zingen heeft ze nu tijd om nóg meer dingen te doen.

Ze werd pasgeleden 75 jaar. Samen met "Malle Babbe" én met haar eigen koor: "Zingen voor leven" hebben we dit groots gevierd in de Lutherse Kerk in de Witte Herenstraat.
Het koor "Zingen voor leven" is een koor voor mensen, die kanker hebben of ermee te maken hebben,
Liesbeth's dochter Marieke is in 1993 aan een hersentumor gestorven, na een liefdevolle verzorging in het kleine huisje van haar moeder Liesbeth in het Frans Loenen Hofje in Haarlem.

Liesbeth heeft samen met onze dirigent Leny een programma samengesteld en één van de liederen was:

ZO ALLEEN.

Op de oude IJslandse melodie van "Sofðu unga ástin mín" heeft Liesbeth zelf deze ontroerende tekst geschreven.

Dag Roodkapje, teer en fijn, vier vandaag je leven
Morgen kan het anders zijn, zing je lied, nog zonder pijn.
Dood is verderop gegaan, voor even

Laat je rokje zwieren kind, dans onder de bomen.
Gooi je haren in de wind, zoek totdat je leven vindt.
Dood is heel dichtbij mijn lief gekomen.

Ach Roodkapje, door en stil, waarom ging je henen.
Ademloos, je huid zo kil, of je mond nog lachen wil
Onophoud'lijk, altijd zal ik wenen.





Maria zong het lied met haar mooie, tere stem en wij zongen de begeleidingsmelodie erbij.
Tranen...

Maar ook lachen, gelukkig...
Het was tenslotte feest! Een feest met een lach en een traan...


In mijn "Just Poetry" Volkskrantweblog kun je nog wat gedichten van Liesbeth lezen:

klik op: STERRENKIND

Ik wens Liesbeth nog veel heerlijke geïnspireerde jaren toe. Jaren vol kunst en het grote genieten.

Dagdag!














LECHAÏM... OP HET LEVEN!!


http://www.linkwithin.com/learn?ref=widget