Door naar Luik

.

We laten ons dorpje in de buurt van de Moezel achter en vertrekken in oostelijke richting naar de Ardennen en wel... naar Luik!

Luik is een stad waar je eigenlijk altijd langs sjeest op weg naar Frankrijk.

Dat deden wij tenminste altijd en we waren dus nog nooit in de stad zelf geweest.

Maar we wilden heel graag een paar dingen zien en dus... hotelletje geboekt vlak bij het nieuwe station in Luik-Guillemins:

Het is een prachtig futuristisch gebouw geworden. De architect, Santiago Calatrava heeft er een waarlijk paradepaard van gemaakt. Schitterend!

We hebben er dan ook rondgehangen en ontbeten en koffie gedronken en met de roltrappen omhoog... en natuurlijk weer naar beneden. Heel mooi allemaal!

Maar ook wilden we de wijk met de trappen bezoeken. Die wijk heet Montagne de Bueren.

Honderden treden: 374, ongelooflijk! Je zult daar maar postbode zijn...

Het is dus een straat, hé... een straat van trappen...

En naar beneden ga je natuurlijk over de leuning... glijdend! Zoef!

Een hele leuke ervaring.

Als de zon schijnt is Luik sowieso een leuke ervaring. 

Want zo niet... dan is het een grijze en beetje treurige stad. 

Maar we hadden geluk, want na de lunch begon de zon volop te schijnen en hebben we ook nog heerlijk langs de Maas gefietst...

Stolpersteine in Koblenz

.

Nog niet zo lang woonden ze er: op het pleintje dat An der Liebfrauenkirche heette. Op nummer 11.

Eigenlijk waren ze eerst helemaal niet zo van plan om te verhuizen. Maar omdat Käthe op haar 39ste tóch onverwacht zwanger raakte, zeiden ze tegen elkaar: "Het is nu of nooit!" 

Eugen had net zijn doctorstitel behaald, en had helemaal zin om het roer om te gooien en te verhuizen... weg uit het oude huis, waar de muizen elkaar 's nachts achterna zaten...

En dus verhuisden ze naar de grotere woning op het pleintje, dat An der Liebfrauenkirche heette. Op nummer 11.

Best een deftige straat. Maar ze konden het makkelijk betalen.

En ook: de sjoel was er niet ver vandaan. Toch mooi meegenomen, want op de sjabbes deed je alles te voet, wat ook weer heerlijk was en speciaal.

Nog maar amper had Käthe haar 40ste verjaardag gevierd. Ondanks de oorlog was er tóch een glaasje wijn en iets lekkers: Kugel met peren...

En toen gebeurde het...

Gebonk op de voordeur.

Op de deur van nummer 11.

Hun deur...

Eugen Stern... vermoord in Auschwitz

Käthe Stern-Blumenthal... vermoord in Auschwitz

Heerlijk weg en heerlijk terug

.

Ja... het leuke van een tijdje op vakantie gaan is zeker weer het thuiskomen.

Oftewel, zoals Godfried Bomans zei: "Reizen is een ingewikkelde manier van thuiskomen" (of zoiets in die strekking)

Samen met mijn verloofde ben ik graag de hort op, maar thuiskomen... ja... dat is toch ook wel weer heel erg fijn.

Vooral als de reis goed is gegaan.

En omdat ik aan mijn voet geblesseerd was (gestoten) heeft Henry alles gereden. Perfekt en heerlijk veilig! Dank je wel...

Eerst reden we naar een eenvoudig hotelletje in een mini dorpje aan een mini riviertje: de Ahr

Je gaat de omgeving verkennen, een biertje doen op een terras en iets leuks bedenken om de volgende dag te gaan doen.

Het werd een treinreisje naar Koblenz, een grote stad aan de Rijn én aan de Moezel.

Het was heel gek om op die dag in de stad te zijn, want ook in Duitsland wordt die onbegrijpelijke tweede pinksterdag gevierd.

Niemand weet waarom. En alle winkels zijn potdicht!

Maar toch wel lekker rustig eigenlijk: geen winkelend publiek en geen schreeuwende reklames...

Met een kabelbaan zijn we de berg op gegaan, heel spannend, hoog boven het water van de twee rivieren... rechts zie je de Moezel en links de Rijn:

Koblenz is een stad, waar veel tegen hoogwater is gestreden, wat we goed konden zien in een beeldenpartij ergens midden in de stad op een pleintje:

“Niemand weet hoe geweldig reizen is, totdat je thuiskomt en je hoofd op je oude vertrouwde kussen legt.” – Lin Yutang

Effe pleite

.

Jawel, je leest het goed: ik ben effe pleite!

Tot over een week...

De urn van Willem

.

Toen in 2003 de dichter Willem Wilmink overleed woonde zijn weduwe Wobke nog in Almelo en stond zijn urn ook daar, ergens in de buurt van of in zijn huis.

Maar toen Wobke naar Almere verhuisde besloot ze de urn in Twente te laten, want ze wist zeker dat Willem niet zou willen dat zijn urn in Almere zou komen te staan. Dat hij zou gaan spoken als dat zou gebeuren, net zo lang tot ze het zat was en hem toch maar weer naar Almelo zou brengen.

Daarom vroeg ze aan Herman Finkers of de as van Willem in zijn prachtige achtertuin in het boerenland van Twente mocht staan.

En het mocht en het gebeurde: de urn van Willem bleef in Twente en verhuisde niet mee naar Almere.

Wat een lieve vriend, die Herman, die zo'n bijzondere urn in zijn bloemrijke tuin heeft.

Als ik dood ben

Als ik dood ben, moeten jullie mijn verhalen doorvertellen. 

Als iemand getroost moet worden, kunnen jullie altijd bellen. 

In het stralendst van de hemel zal ik niet zijn neergezeten 

want daar is allang geen plaats meer voor neurotische poëten.

Ik ben niet meer op aarde,  maar je kunt me heel goed vinden: 

bel gewoon Harry Bannink en hij zal je doorverbinden. 

Willem Wilmink

Sentimentele bui

.

Vandaag ben ik in een sentimentele bui.

Daar hoort natuurlijk een lied bij.

En ik kies voor "Als je overmorgen oud bent..."

Het is een liedje van Jules de Corte, maar vandaag wil ik het juist níet door hem laten horen, hoewel ik zijn eigen interpretatie van zijn eigen lied wel heel mooi vind.

Maar ik laat het nu eens een keertje horen door Maarten van Roozendaal, een andere zanger, die ook niet oud geworden is (slechts 51) 

Maar hij blijft gewoon doorzingen op YouTube.. wonderlijk eigenlijk...

Dit is de tekst van het lied, dan kun je het meteen meelezen:

Als je overmorgen oud bent

Wie zal er dan bij je blijven 

Om je pijntjes weg te wrijven

En je zorgjes weg te doen

En niet al te erg te kijven

Als je weer praat over toen

Als je overmorgen oud bent

Wie zal je dan moed inspreken

En wie helpt je oversteken

Als het niet alleen meer gaat

En wie zal de stilte breken

Die als ijs rondom je staat

Als je overmorgen oud bent

Wie zal dan je bed opmaken

En wie doet je kleine zaken 

En wie zorgt er voor je brood

En wie zal er bij je waken

Op de avond voor je dood

Als je overmorgen oud bent

Zo oud dat je oren tuiten

Wie zal je neus dan snuiten 

En wie helpt je op te staan

En wie zal je ogen sluiten 

Als ze niet vanzelf dichtgaan

(Maarten van Roozendaal 1962-2013)

En als je tijd hebt kun je ook nog even naar de versie van Jules luisteren.
Naar de rustige piano-akkoorden, naar dat perfect uitgesproken goed verstaanbare Nederlands...
Klik daarvoor op: Als je overmorgen oud bent

Klim naar het licht

.

Bij de kathedraal hier aan de Leidsevaart is een loopbrug gemaakt tussen twee torens. Kijk maar eens hoe gaaf en ook... hoe hoog! 

Sinds een tijdje kun je naar boven klimmen om over die brug te gaan en de wijde omgeving te bewonderen.

Niet echt iets voor mensen met hoogtevrees, maar gelukkig heb ik daar helemaal geen last van.

Het is een enorme klim!

De torens zijn 60 meter hoog en daar kom je dus via een prachtig gemetselde ronde trap.

De eerste toren waar je doorheen klimt is de Vrouwentoren.

Waarom die zo heet? Ik stel me zo voor, dat de nonnetjes daardoor vroeger naar boven gingen

Maar ik stel me wel vaker iets voor en dan is het gewoon niet waar... maar ja...

De andere toren heet... je raadt het al: de Mannentoren.

En die twee torens zijn nu dus met elkaar verbonden.

Onderweg maar boven heb je een pracht zicht in de kathedraal, oei oei... ook al zo hoog...

Dan loop je door allerlei gangetjes naar de klokken en kijk uit, als die gaan beieren, want dan gaan je oren er aan!

En tot slot... het licht!

En het fantastische uitzicht!

Het was een geweldige ervaring.

Henry vond het zelfs zo bijzonder, dat hij zich heeft opgegeven als vrijwilliger.

Goed he! 

Hier is een filmpje van RTV Noord-Holland.van twee minuutjes... Dan heb je een beetje een idee:

ttps://www.nhnieuws.nl/nieuws/245081/genieten-op-loopbrug-kathedraal-uitzicht-bij-vd-was-indrukwekkend-maar-dit-is-xl-versie

Fins

.

In maart waren we in Finland, om het Noorderlicht te zien...

Toen viel ons het ingewikkelde en vreemde van de Finse taal op.

Zo'n 20 jaar geleden waren we er ook, in de zomer: aan het rondtrekken met een tentje.

En ineens herinner ik me, dat ik toen van de Finse taal... ook al geen kaas had gegeten.

We zochten toen zo nu en dan een bibliotheek op om te internetten, een kirjasto.

Een mobieltje met internet hadden we toen nog niet, dus een beetje contact maken met het thuisfront ging in de kirjasto.

In het boek dat we toen gebruikten voor bezienswaardigheden schreven we voorin wat belangrijke dingen...

Heel belangrijk vind ik altijd in élke taal te leren: dank je wel. In het Fins is dat kiitos.

Je dient elke letter uit te spreken, dus echt twee keer die i achter elkaar.

En wat vind je van goedenavond: huvè iltaa

Maar het allerbelangrijkste is toch wel: twee koffie in het Fins: kaksi kahvia...

Nèke miin... tot ziens! Oftewel: Hei hei

De vertegenwoordiger

.

Vorige week liep ik richting Overveen toen ik ineens mijn naam hoorde.

Een man, vanuit een stilstaande auto, riep mij.

Alleen hij riep niet "Marlou!"  Hij riep: "Hallo!" en dat kan een beetje op Marlou lijken.

Ik ben nogal argwanend als mannen mij vanuit auto's iets toeroepen.

Ik zal je vertellen waarom: eens... 40 jaar geleden werd ik ook vanuit een auto toegeroepen, althans... wilde een man aan mij de weg vragen.

Toen ik dichterbij kwam bleek dat hij de weg helemaal niet wilde weten, maar dat hij iets wat uit zijn broek stak wilde laten zien. Getverdegetver!

Dus... om terug te komen op mijn verhaal... ik liep voorzichtig naar de auto toe, het was gewoon in het dorp, dus ik durfde wel.

De man bleef achter het stuur zitten en zei door het open raam: "Ik ben vertegenwoordiger en ik ben klaar met m'n werk, wil je een gratis pannenset hebben? Voor de BTW?"

Inderdaad op de passagiersstoel stond een grote doos met BK-pannen.

Ik bedankte ervoor en liep verder, nadat hij had gezegd, dat hij ze dan aan iemand anders zou gaan geven.

Geven... dacht ik later bij de computer...

Geven? Hoezo geven...

Dus heb ik net opgezocht, wat de BTW is: die is toch nog gauw €170,- 

Ja doei! Sodemieter op!

Nog niet voor helemaal niks wil ik ze...

Wat een raar verhaal, hè.

Ik hou het lekker bij mijn oude pannetjes!

Pulletjes!

.

Omdat ik osteoporose heb (en dat zoveel mogelijk negeer) heb ik toch maar op advies van de fysio nieuwe nordic-walk-stokken gekocht, omdat je voor botdichtheid lekker veel dient te lopen...

Niet om te gaan sjeesen, maar om meer zekerheid te hebben en niet te vallen.

Ik loop vanuit mijn huis meteen rechtsaf langs het water van de Brouwersvaart, een fijn pad, richting Overveen.

En laat ik nou onderweg van die heerlijke dingen zien!

Ik word er helemaal blij van...

Pulletjes van de meerkoetjes, net uit het ei!

Daar kan ik dus uren naar kijken en als er een bankje staat ga ik een tijdje naar ze  kijken! 

Kijk toch eens hoe zorgzaam de oudertjes zijn...

Ze duiken diep weg om eten te zoeken voor de kleintjes.

Meerkoeten doen altijd heel lelijk tegen iedere andere zwemvogel die in de buurt durft te komen, maar die kleintjes... die zijn heilig!

Hier zit er eentje op het nest. 

Helaas heb ik niet echt een goeie camera, maar als je goed kijkt zie je het beessie zitten... heel geduldig.

Een heerlijke wandeling dus...

Weer een munt!

.

Zoals je misschien wel weet (of niet, maar dan weet je het nu) heeft mijn dochter Roosje een twee-euro-muntstuk ontworpen...

Roosje Klap

Dat was 6 jaar geleden ter gelegenheid van 200 jaar Koninkrijk.

Een mooie munt: je ziet een lint en als je dat volgt zie je de koppen van de regerende vorsten met heel in de diepte de eerste koning, Willem 1 dus...

Het is overigens de eerste munt met de kop van onze koning er op.

Ik spaar niet veel, maar als ik een 2 euro  terugkrijg in de supermarkt of ergens anders dan kijk ik altijd of het eentje van Roosje is...

En vorige week... bij de Rataplan... BINGO!

Eenmaal thuis plakte ik 'm bij de verzameling...

Inmiddels heb ik er 7! Die ene die achter glas zit was die van het eerste slaan bij de Koninklijke Munt in Utrecht op 25 november 2013. Die blijft maar glimmen, net als ik, trotse moeder van Roosje!

Extra Bezoek

.

Meneer Aap heeft een "daftige" tante en die net heeft gebeld, dat ze vanmiddag op bezoek komt.

Allemachtig: vanmiddag? Ja... vanmiddag! Dat kan niet...

Maar natuurlijk kan het wel en als een witte tornado raast Meneer Aap door het huis.

Alle rommel wordt achter stoelen en onder de bank gepropt.

De afwas wordt gedaan en na drie uur, jawel... na drie uur... is Meneer Aap klaar.

Hij gaat uitgeput op de bank zitten met een appeltje. Eigenlijk is hij zelfs te moe om te kauwen.

Hij neemt zich voor om voortaan meteen op te ruimen en niet alles een paar weken te laten liggen. Maar ja... zo'n voornemen had hij weken geleden ook en kijk eens wat er van terecht is gekomen! 

Hij alvast een fruitsalade maken. Zijn tante houdt weliswaar erg van gebakjes, maar hierin is Meneer Aap streng: geen suiker over de vloer!

Stiekem doet hij wél een scheutje wijn door de salade. Dat merkt ze vast niet en misschien wordt Tante er wat minder "daftig" van...

Precies om drie uur gaat de bel en staat Tante op de stoep.

Het lijkt of ze minder "daftig" kijkt en dan ziet Meneer Aap ineens een heel geinig koppie achter Tante vandaan komen... het steekt zijn tongetje uit...

Hij is blij met het extra bezoek, hoewel... die wijn in de fruitsalade maakt de tongen los en Extra Bezoek stelt honderden vragen:

Heb je een Solex?

Hoe oud ben je?

Heb je een schommel?

Hoe zitten die gympen?

Hoe heet je moeder?

Heb je een kind?

Ook zit het Extra Bezoek steeds aan de lichtknopjes. Licht aan, licht uit.

En het gekke is: Tante zit er heel vergenoegd bij te kijken.

Ze vindt de vragen leuk... ze lacht als de lampen aan en uit gaan.

Tante vindt alles best.

En als ze haar fruitsalade (met wijn!) op heeft doet ze een slaapje op de bank.

Meneer Aap gaat met Extra Bezoek de tuin in.

Samen klimmen ze in de hoogste boom en als ze ondersteboven hangen krijgen ze de slappe lach...

Het leven is zo gek nog niet!

Juultje van Pingelen

.

Op de gave elpee van Jules de Corte, die ik een tijdje geleden van Henry kreeg staan schitterende liedjes...

En ik kan ze bijna allemaal meezingen omdat het onze eerste plaat was, vroeger in mijn ouderlijk huis. We zongen ze allemaal mee. Mijn zus Aja ook! 

Eén van de liedjes is Juultje van Pingelen.

Gisteren had ik het liedje weer eens in mijn hoofd.

Het ging er maar niet uit.

Dat noemen ze een "oorwurm"...

Maar ik had geen gezicht als een oorwurm, hoor.

Ik werd er vrolijk van en zong het bij het aankleden en bij het tandenpoetsen en bij het gras maaien en puf puf... toen vond ik het wel genoeg en dacht: ik ga Juultje maar weer eens opzoeken.

Heel grappig, dat meerdere mensen het liedje gezongen hebben.

Gerard Cox bijvoorbeeld. En Adèle Bloemendaal. 

En... Robert Long en Bram Vermeulen.

En laten die twee laatsten nou favorieten van mij zijn.

Vooral Robert Long, met die mooie stem.

Allebei leven ze niet meer, helaas...

Maar hier zijn ze dan met: Juultje van Pingelen. 

Het filmpje is niet zo scherp, maar het geluid is prima...

En met het Metropole Orkest!

Maar misschien denk je... hoho... ik wil Jules zelf horen zingen...

Dan moet je hierop klikken. Geweldig! En wat een soepel pianospel:

Nieuwe computer

.

Mijn oude computer was echt " dood" en zelfs mijn verloofde, die toch een behoorlijk goeie student aan huis is, kon 'm niet meer aan de praat krijgen.

Hij is bezig om autopsie te plegen, want we willen wel weten waar het ding aan overleden is. 

Maar... gelukkig... ik heb weer een nieuwe computer!

Een prachtige ASUS... dank je wel, Henry!

Mijn oude oom Arie zei, als iets het goed deed, dat het dan liep als een naaimachientje. 

Nou... ik kan je zeggen: mijn nieuwe laptop loopt als een naaimachientje. Lekker snel en alle naadjes passen precies.

De foto's en dokumenten zijn gelukkig gespaard gebleven (ook dankzij mijn student aan huis...) 

Ik kan dus weer bloggen!

Iemand zei, dat je ook kunt bloggen met een i-Pad. Dat geloof ik best graag... maar mij lukt het niet.

Of in ieder geval niet helemaal...

Ik ben heel gelukkig en blij, dat alles het weer naar behoren doet en hoe! Lekker snel en pittig.

Kapoerewiet!

Chips!

Computer kapoerewiet.......
Ik kan niet bloggen...
Chips en nog eens chips... shit kan ook, trouwens.

Groetjes van Marlou